

Ήρθε ξανά χθες για καφέ και γλυκό, η κυρία με τις φίλες της, που τα θέλουν όλα δικά τους. Φαίνεται τις έδιωξαν από τα άλλα Cafe που πήγαιναν τον τελευταίο μήνα και είπαν να ξανάρθουν κοντά μας, που δεν τις διώξαμε – ακόμη. Απλά τους κατεβάσαμε μούτρα.
Η ιστορία τους copy paste και χθες.
– Είναι πολλή ζέστη. Κατεβάστε τη θερμοκρασία.
– Ανδρέα παγώσαμε, θα μας πουντιάσετε.
– Μαρία, ο καφές σήμερα δεν πίνεται. Αφού ξέρετε πώς τον πίνω.
– Θέλουμε να μας αλλάξετε τραπέζι. Ήρθε αυτή με τα άτακτα παιδιά της και δεν μπορούμε.
– Βάλε τον Κώστα να μας εξυπηρετεί. Όχι την ….. Είναι άπειρη. Μα πού είναι ο Κώστας; Δεν ήρθε;
Ε’ άμα πια. Για να μας δώσετε τρεις πενταροδεκάρες, αναστατώνετε όλο το μαγαζί και χαλάτε τη διάθεση όλου του προσωπικού.
Να μη ξανάρθετε κυράδες μου. Να μένετε σπίτια σας!!



Υπάρχουν πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα. Τόσο αυτονόητα, που όταν ταξιδεύουμε ξεχνάμε να τα ελέγξουμε. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα… ταξιδιωτικά δράματα! Το τελευταίο διάστημα, βλέπω

Τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες βρέθηκα σε μερικά από τα καλύτερα ξενοδοχεία της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Ξενοδοχεία τεσσάρων και πέντε αστέρων, με εξαιρετική φήμη, όμορφα

Το σκηνικό είναι σχεδόν έτοιμο. Ο ήλιος πέφτει, η ζέστη γίνεται επιτέλους ευχάριστη, τα φωτάκια στη βεράντα ανάβουν, η θάλασσα είναι λίγα μέτρα πιο πέρα