Απόλυτος αυτός. Απόλυτη κι εγώ. Τα τσουγκρίσαμε για μια…

“Το γινάτι βγάζει μάτι”, μου έλεγε ο μακαρίτης ο θείος μου και αφεντικό μου στην επιχείρηση που ακόμη δουλεύω, αλλά θείε έχω να προσθέσω τώρα που μεγάλωσα κι άλλο, ότι το “γινάτι χαλά ΚΑΙ συμφωνίες”. Επικοινωνήσαμε με τον σύζυγό μου, με ιδιοκτήτη γνωστού εστιατορίου της Λευκωσίας για να κλείσουμε ένα τραπέζι 35 ατόμων – το ένα τρίτο του εστιατόριου περίπου – για να γιορτάσουμε τα ογδοηκοστά γενέθλια του πατέρα μου. 

 

Τα βρήκαμε σε όλα, μενού, ποτά, αλλεργίες, πού θα μας βάλει να καθίσουμε για να είμαστε κάπως πιο prive και φεύγοντας του είπα ότι θα περάσω το απόγευμα της ημέρας του πάρτι για να αφήσω την τούρτα. Ξαναείδατε άνθρωπο να κοκκινίζει και να ιδρώνει σε 10 δευτερόλεπτα; Εγώ όχι. 

 

– Κυρία μου έχουμε εξαίρετο ζαχαροπλάστη στο εστιατόριό μας και αναλαμβάνουμε και την τούρτα σας. 

– Μα δεν αντιλέγω ότι είναι εξαίρετος, απλά για την τούρτα των ογδοηκοστών γενέθλιων του πατέρα μου, θέλαμε όλα τα αδέλφια κάτι πολύ συγκεκριμένο που αρέσει στον πατέρα μας από το αγαπημένο του ζαχαροπλαστείο…….

– Δυστυχώς, δεν μπορώ να το δεχτώ αυτό, μας είπε. Είναι απαράβατος κανόνας του εστιατορίου. 

 

Δεν το πολυσκεφτήκαμε με τον σύζυγό μου. Ευχαριστήσαμε τον κύριο για τον χρόνο που διέθεσε για εμάς και μέχρι την επόμενη μέρα είχαμε κλείσει άλλο εστιατόριο με τους ίδιους όρους που δεχόταν να φέρουμε την τούρτα γενεθλίων της αρεσκείας μας.  Γινάτι αυτός, γινάτι κι εγώ. Ποιος έχασε όμως €2200, μέρα Τρίτη που πολλά εστιατόρια, μακάρι να έχουν 5-10 τραπέζια; Εμείς πάντως τα δώσαμε αλλού τα ευρωπουλάκια μας, περάσαμε φανταστικά και του χρόνου, μακάρι να είμαστε όλοι καλά, εκεί πάλι θα πάμε.