Είμαι sommelier σε ξενοδοχείο πολυτελείας και πελάτης μας προχθές μου έκανε παρατήρηση ενώ τον σέρβιρα, μπροστά μάλιστα και από ένα από τους συνιδιοκτήτες, λέγοντάς μου ότι το κόκκινο κρασί δεν έπρεπε να το δροσίσω (το σέρβιρα γύρω στους 14 βαθμούς) γιατί το σκοτώνω και ότι είναι κανόνας να σερβίρεται σε θερμοκρασία δωματίου. Κράτησα τη ψυχραιμία μου και του είπα ότι λόγω των υψηλών θερμοκρασιών, συνιστάται, είναι πιο ευχάριστο στο στόμα, αλλά επανήλθε λέγοντάς μου ότι σε κανένα από τα εστιατόρια με Michelin που πηγαίνει, δεν του έκαναν ποτέ κάτι τέτοιο. Ένιωσα ότι έχανα το σάλιο μου, δεν ήθελα καν να επανατεκμηριώσω, του είπα ότι θα του σέρβιρα σε λίγο από άλλη φιάλη και το έπραξα. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, αλλά θα μας κάνουν πολλοί να ξεχάσουμε και τι έχουμε σπουδάσει τόσα χρόνια.
Πείτε μας την άποψη στα comments:
Το ταξίδι προς το πολυβραβευμένο Salt & Fire είναι τόσο όσο για να πεις “ταξίδεψα”, μα όχι τόσο για να φτάσεις κουρασμένος. Είκοσι λεπτάκια από
Στη Σουηδία, ο όρος Fika έχει μέσα του κάτι που προκαλεί ευχάριστα συναισθήματα. Κάπου ανάμεσα στη δουλειά, στην καθημερινότητα και στο βραδινό δείπνο, υπάρχει μια
Υπάρχουν πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα. Τόσο αυτονόητα, που όταν ταξιδεύουμε ξεχνάμε να τα ελέγξουμε. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα… ταξιδιωτικά δράματα! Το τελευταίο διάστημα, βλέπω
Τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες βρέθηκα σε μερικά από τα καλύτερα ξενοδοχεία της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Ξενοδοχεία τεσσάρων και πέντε αστέρων, με εξαιρετική φήμη, όμορφα
Το σκηνικό είναι σχεδόν έτοιμο. Ο ήλιος πέφτει, η ζέστη γίνεται επιτέλους ευχάριστη, τα φωτάκια στη βεράντα ανάβουν, η θάλασσα είναι λίγα μέτρα πιο πέρα