
Το Σάββατο πήγαμε οι συμμαθήτριες από το Λύκειο για μεζέδες σε ταβέρνα της Λεμεσού. Μας τη σύστησε μια φίλη που πάει χρόνια εκεί και την θεωρεί την καλύτερη της πόλης. Με το μπήκαμε μέσα στις 20.30 αντιληφθήκαμε ότι πάνω στο τραπέζι μας, αλλά και πάνω στα τραπέζια των μέχρι εκείνη τη στιγμή, μη κατειλημμένων τραπεζιών, ήταν αραδιασμένα όλα τα κρύα ορεκτικά. Σαλάτες με φέτα, τζατζίκι, ταχίνι, τυροκαυτερή, παντζάρι, ελιές, ψωμί…
Παραξενεύτηκα, μα και θύμωσα για την κατάσταση αυτή και μόλις πέρασε το πρώτο γκαρσόνι, τον άρπαξα και τον ρώτησα γιατί τα ορεκτικά ήταν ήδη πάνω στο τραπέζι, αφού εμείς δεν είχαμε φτάσει. Το παιδί είπε χωρίς ίχνος ενδοιασμού ότι “ο μάστρος είπε μόλις τελειώνουμε το καθάρισμα της ταβέρνας κάθε μέρα, κατά τις 18.30 να τα βάζουμε στο τραπέζι για να κερδίζουμε χρόνο με τα ζεστά πιάτα, όταν έρθουν οι πελάτες. Αυτό κάνουμε κάθε μέρα, κυρία, από την πρώτη μέρα που ανοίξαμε”.



Υπάρχουν εστιατόρια που ακολουθούν την τάση. Υπάρχουν φυσικά κι εκείνα που τη δημιουργούν. Το Columbia Steak House ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Από την πρώτη

Σε μια εποχή όπου τα πάντα είναι διαθέσιμα όλο τον χρόνο, η επιλογή της εποχικότητας δεν αποτελεί περιορισμό — είναι μια συνειδητή πράξη ποιότητας, δημιουργικότητας

Ποια κοινή μοίρα συνδέει έναν αλλοδαπό διαρρήκτη, μια φιλόλογο της ελληνικής γλώσσας στα πρόθυρα χωρισμού, έναν ηλικιωμένο καθηγητή ελληνικής ιστορίας με άνοια κι ένα φρεσκό
