
Το Σάββατο πήγαμε οι συμμαθήτριες από το Λύκειο για μεζέδες σε ταβέρνα της Λεμεσού. Μας τη σύστησε μια φίλη που πάει χρόνια εκεί και την θεωρεί την καλύτερη της πόλης. Με το μπήκαμε μέσα στις 20.30 αντιληφθήκαμε ότι πάνω στο τραπέζι μας, αλλά και πάνω στα τραπέζια των μέχρι εκείνη τη στιγμή, μη κατειλημμένων τραπεζιών, ήταν αραδιασμένα όλα τα κρύα ορεκτικά. Σαλάτες με φέτα, τζατζίκι, ταχίνι, τυροκαυτερή, παντζάρι, ελιές, ψωμί…
Παραξενεύτηκα, μα και θύμωσα για την κατάσταση αυτή και μόλις πέρασε το πρώτο γκαρσόνι, τον άρπαξα και τον ρώτησα γιατί τα ορεκτικά ήταν ήδη πάνω στο τραπέζι, αφού εμείς δεν είχαμε φτάσει. Το παιδί είπε χωρίς ίχνος ενδοιασμού ότι “ο μάστρος είπε μόλις τελειώνουμε το καθάρισμα της ταβέρνας κάθε μέρα, κατά τις 18.30 να τα βάζουμε στο τραπέζι για να κερδίζουμε χρόνο με τα ζεστά πιάτα, όταν έρθουν οι πελάτες. Αυτό κάνουμε κάθε μέρα, κυρία, από την πρώτη μέρα που ανοίξαμε”.



Όταν επιλέγουμε αεροπορική εταιρεία για το ταξίδι μας, η τιμή του εισιτηρίου, η άνεση και η συνέπεια στα δρομολόγια είναι συνήθως τα πρώτα κριτήρια που

Με πρόσημο τη φρεσκάδα, το Vetrina χάραξε μέσα σε λίγους μήνες τη δική του οινογαστρονομική γραμμή σε έναν από τους πιο εμβληματικούς χώρους της πρωτεύουσας.

Ένα καλό φιλέτο δεν κρίνεται μόνο από την ποιότητα του κρέατος, τη ράτσα, την ωρίμανση ή τον τρόπο ψησίματος. Κρίνεται και από κάτι πολύ απλό: αν
