
Το μενού του εστιατορίου που επισκέφθηκαμε, οι παλιοί συμμαθητές, όμορφα γραμμένο και διατυπωμένο: Το ψωμί του σεφ, ριζότο με άγρια μανιτάρια, ζυμαρικά με φρέσκα πορτσίνι, χειροποίητες ραβιόλες με 4 τυριά, ασπρόβλαχος πάνω σε στρώμα από χόρτα του βουνού και του κάμπου, θαλασσινό λαυράκι… Ρε παιδιά, να σκέφτεστε όταν φτιάχνετε τα μενού ότι έρχονται και πελάτες του δικού σας επαγγέλματος, που ξέρουν ότι το ψωμί σας το παίρνετε από φούρνο και το αναθερμαίνετε, τα μανιτάρια και τα χόρτα είναι από το θερμοκήπιο και δεν είναι άγρια, οι ραβιόλες είναι βιομηχανοποιημένες, άρα δεν είναι χειροποίητες και το λαυράκι, ναι μεν είναι θαλασσινό, αλλά όχι με την έννοια που το πουλάτε. Κι αυτό από θαλασσινό ιχθυοτροφείο είναι. Να το προσέξουμε λίγο όλοι μας γιατί στο τέλος της μέρας, δε θα μας πιστεύει κανείς όταν διαβάζει τα μενού μας. Και από την άλλη, μειώνετε και την αξία, αυτών που ξόδεψαν ώρες και ώρες να φτιάξουν σπιτικό ψωμί, να κάνουν ζύμη και γέμιση για ραβιόλι ή ακριβοπλήρωσαν προμηθευτές για να τους φέρουν άγρια κόκκινα μανιτάρια, μολόχες, λαψάνες…
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:



Οι προσδοκίες είναι μεγάλες όταν επισκέπτεσαι ένα εστιατόριο με περγαμηνές, βραβευμένο σεφ και σομελιέ, πλάι σε μια ομάδα ανθρώπων που από την πρώτη κιόλας ημέρα

Για πολλούς ανθρώπους που γυμνάζονται, ακολουθούν έναν πιο προσεγμένο τρόπο διατροφής ή απλώς θέλουν να εξασφαλίζουν καθημερινά την απαραίτητη ποσότητα πρωτεΐνης, το κοτόπουλο έχει γίνει

Εργάζομαι ως σερβιτόρα στη Λευκωσία και θέλω να πω κάτι που ίσως κάποιοι πελάτες δεν έχουν σκεφτεί ποτέ.Δεν ζητάμε να μας κάνετε χάρη. Κάνουμε τη
