Φοβόμουν πολύ ν’ αφήσω τη Θεσσαλονίκη για να έρθω Κύπρο για δουλειά, αλλά…

Παιδιά, δεν θα σας πω ψέματα… όταν άφησα τη Θεσσαλονίκη και κατέβηκα στη Λευκωσία για δουλειά, η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Άλλο αφεντικό, άλλη χώρα, άλλοι άνθρωποι, μακριά από τους δικούς μου. Έλεγα “πού πάω τώρα μόνη μου;” και έκανα χίλια σενάρια στο κεφάλι μου.

Και τελικά; Τζάμπα το άγχος!

Από την πρώτη κιόλας συνάντηση με τον διευθυντή του εστιατορίου ένιωσα ότι προσγειώθηκα σωστά. Με υποδέχτηκαν με χαμόγελο, με σεβασμό, με μια ζεστασιά που λες “οκ, εδώ είμαι”. Δεν ένιωσα στιγμή ξένη. Ήταν σαν να μπήκα κατευθείαν σε οικογένεια.

Υπήρχε οργανωμένο πρόγραμμα ενημέρωσης και εκπαίδευσης — όχι στο “ρίχ’ τη στα βαθιά και βλέπουμε”. Όλα ξεκάθαρα, μεθοδικά, ανθρώπινα. Και οι συνάδελφοι; Αγκαλιά κανονική. “Ό,τι χρειαστείς, εδώ είμαστε”.

Και κάπου εκεί ήρθε το πρώτο χαμόγελο ανακούφισης. Γιατί άκουγα προφορές από διάφορες πόλεις της Ελλάδας — και ναι, και από τη Θεσσαλονίκη. Το μισό προσωπικό σχεδόν έχει έρθει από Ελλάδα, και αυτό, δεν θα το κρύψω, μου έδωσε μια ασφάλεια. Μια οικειότητα. Σαν να κουβαλάμε όλοι λίγο “σπίτι” μαζί μας.

Από την άλλη όμως, οι Κύπριοι συνάδελφοι με έκαναν να νιώσω κάτι ακόμα πιο δυνατό: ότι δεν είμαι απλώς μια κοπέλα που ήρθε να δουλέψει. Με έκαναν να νιώσω ότι με φιλοξενούν στο δικό τους σπίτι. Με φρόντισαν, με καθοδήγησαν, με σεβάστηκαν.

Διαμέρισμα έτοιμο, στολές τακτοποιημένες, τηλέφωνα για κάθε ανάγκη, λύσεις για τα πάντα πριν καν προκύψει πρόβλημα. Δηλαδή λες και τα είχαν σκεφτεί όλα! Και το πιο σημαντικό; Υπάρχει υγεία στον εργασιακό χώρο. Υπάρχει ανθρωπιά. Υπάρχει αγάπη για αυτό που κάνουν.

Στο τέλος της ημέρας, λέω ένα μεγάλο “μπράβο μου” που τόλμησα. Γιατί δεν βρήκα απλώς δουλειά στην Κύπρο. Βρήκα ανθρώπους.

Τελικά… καμιά φορά πρέπει να το παίρνεις απόφαση και να λες “πάμε κι όπου βγει”. Μόνο που εδώ, βγήκε καλύτερα απ’ ό,τι φανταζόμουν.