Στο ανανεωμένο Pasta Spot για τα ολοκαίνουριά του πιάτα. Δοκιμάσαμε… και καταλάβαμε γιατί δεν πέφτει καρφίτσα

Δεν ξέρω αν οφείλεται στην τοποθεσία, στο πιασάρικο concept ή στο γεγονός ότι ο κόσμος ξέρει πλέον πού να πηγαίνει για να φάει σωστά και τίμια. Εκείνο που ξέρω είναι πως το Pasta Spot στη Δευτερά, σε λιγότερο από δύο χρόνια λειτουργίας, έχει καταφέρει κάτι που άλλοι κυνηγούν για χρόνια. Να γίνει σημείο αναφοράς.

Φτάνοντας ένα βράδυ χειμωνιάτικο – που λες “εντάξει, θα είναι πιο χαλαρά, γιατί θα χουχουλιάζουν όλοι στα σπίτια τους” – αντικρίζεις έναν χώρο γεμάτο ζωή. Δεν υπήρχε τραπέζι άδειο. Delivery και take away στο κόκκινο, παρέες να γελάνε, ζευγάρια να μοιράζονται σαλάτες, pinsa και ζυμαρικά και οικογένειες να δοκιμάζουν λίγο απ’ όλα. Ένα σκηνικό που δεν στήνεται. Προκύπτει.

Ο χώρος, μικρός αλλά καλοδουλεμένος. Self service μεν, μα με ροή που δεν σε κουράζει. Η open plan κουζίνα σε βάζει αμέσως στο παιχνίδι – βλέπεις, μυρίζεις, περιμένεις. Και αυτό, τελικά, ανοίγει περισσότερο την όρεξη.

Ξεκίνημα με τη Burrata salad. Και θα στο πω απλά: σωστή. Η μπουράτα βελούδινη, τα ντοματίνια γλυκά, η ρόκα όσο πικρή πρέπει και το πέστο να δένει το σύνολο χωρίς να “φωνάζει”. Τα κρουτόν έδιναν την τραγανότητα που χρειαζόταν, ενώ το φιστίκι πρόσθετε εκείνη τη μικρή έκπληξη που κάνει τη διαφορά. Σαλάτα που δεν είναι απλώς “για αρχή”.

Και περνάμε στις pinsa – μια παραλλαγή, δηλαδή, της γνωστής σου πίτσας. Η Tuna, με τόνο, μοτσαρέλα, κάπαρη και γλυκό καλαμπόκι, είχε αυτή τη γνώριμη, comfort λογική που σε κερδίζει από την πρώτη μπουκιά. Η ισορροπία ανάμεσα στη μαγιονέζα και την οξύτητα της κάπαρης δούλεψε όμορφα, χωρίς υπερβολές.

Η Mortadella, από την άλλη, παίζει σε άλλο γήπεδο. Πιο φίνα, πιο “ιταλική” σε χαρακτήρα. Η μπουράτα εδώ ξαναχτυπά, η μορταδέλα δίνει το λιπαρό της χάδι και η φρέσκια κρέμα στρογγυλεύει τα πάντα. Πιάτο που τρώγεται… επικίνδυνα εύκολα.

Και μετά, τα ζυμαρικά. Εκεί που – να το πούμε – φαίνεται και η ουσία του μαγαζιού. Όλα, μα όλα, ήρθαν al dente. Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι η βάση. Τα Chicken pesto ζυμαρικά, κρεμώδη όσο πρέπει, με το μπρόκολο να κρατά υφή και το πέστο να δίνει ένταση χωρίς να βαραίνει. Ένα πιάτο που θα το παραγγείλεις ξανά, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η Cypriota pasta είχε χαρακτήρα. Λουκάνικο, χαλούμι, ντομάτα και λευκό κρασί σε ένα σύνολο που “φωνάζει” Κύπρο, αλλά με μοντέρνα ματιά. Το πράσινο πιπέρι έδινε εκείνη τη μικρή ένταση που κρατούσε το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.

Στη Shrimp Mediterranean, οι γαρίδες κρατούσαν σωστό δάγκωμα, ενώ τα αρωματικά – άνηθος, μαϊντανός – έφερναν φρεσκάδα. Η κρέμα υπήρχε, αλλά δεν κυριαρχούσε. Ένα πιάτο ισορροπημένο, καλοδουλεμένο.

Το Orzo Wild Mushroom είχε βάθος. Τα πορτσίνι και τα άγρια μανιτάρια έδιναν γήινα αρώματα, το μασκαρπόνε πρόσθετε βελούδινη υφή και η παρμεζάνα έκλεινε όμορφα το σύνολο. Comfort food, αλλά με άποψη.

Και για όσους κινούνται πιο “πράσινα”, το Orzo Veggie απέδειξε πως δεν χρειάζεται κρέας για να έχεις ενδιαφέρον. Λαχανικά σωστά μαγειρεμένα, σάλτσα ντομάτας με ένταση και μια γενικότερη ισορροπία που σε κάνει να μη σου λείπει τίποτα.

Αυτό όμως που δίνει ένα έξτρα layer εμπειρίας στο Pasta Spot είναι το γεγονός ότι συμμετέχεις κι εσύ. Διαλέγεις ζυμαρικό – λιγκουίνι, πέννες, ταλιατέλες, ριγκατόνι, ακόμα και ολικής ή χωρίς γλουτένη – και φτιάχνεις το πιάτο σου όπως το θέλεις. Και αυτή η ελευθερία, όσο απλή κι αν ακούγεται, κάνει τη διαφορά.

Στο τέλος, μια στάση μπροστά στη βιτρίνα με τα γλυκά είναι σχεδόν υποχρεωτική. Και ναι, το τιραμισού αξίζει τον χώρο που θα του αφήσεις. Όπως και μια γλυκιά pinsa, αν αποφασίσεις να το πας μέχρι τέλους, ή ένα διαφορετικό λιβανέζικο μαχαλεπί με θύμησες από custard cream, καπελωμένο απλόχερα με χοντροαλεσμένο πιστάτσιο.

Φεύγοντας, μένει αυτό το γνώριμο, καλό συναίσθημα. Ότι έφαγες καλά, χωρίς περιττές φιοριτούρες. Ότι πήγες κάπου που έχει παλμό, κόσμο, ενέργεια. Και, κυρίως, ότι θα ξαναπάς. Γιατί το Pasta Spot δεν προσπαθεί να γίνει κάτι που δεν είναι. Και τελικά, αυτό είναι που το κάνει να ξεχωρίζει.

Λεωφόρος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ 113, Δευτερά, 2450
77 111 140