Ανήκεις στον χώρο της εστίασης και πάσχεις από το σύνδρομο της επαγγελματικής προκατάληψης -Competitor Bias Syndrome; Καλύτερα μην ξαναπάς να φας στον ανταγωνιστή σου!

Στον κόσμο της εστίασης, όλοι θέλουν να ξεχωρίζουν. Να γεμίζουν τα τραπέζια τους, να κερδίζουν την αναγνώριση των πελατών, να συζητούν για την κουζίνα τους, να βλέπουν το όνομά τους να ανεβαίνει. Τι συμβαίνει, όμως, όταν η επιτυχία ενός συναδέλφου αντί να σε εμπνέει, σε ενοχλεί; Όταν η διάκριση του άλλου γίνεται προσωπική σου ήττα και η ανάγκη να αποδείξεις ότι είσαι καλύτερος σε ακολουθεί ακόμη και όταν κάθεσαι στο τραπέζι του ανταγωνιστή σου; Τότε το πρόβλημα δεν είναι πια ο ανταγωνισμός. Είναι η προκατάληψη που τον μετατρέπει σε εμμονή.

Γι’ αυτό το μεγαλύτερο λάθος ενός επαγγελματία της εστίασης δεν είναι να εντοπίσει αδυναμίες σε ένα άλλο εστιατόριο. Είναι να πάει εκεί έχοντας ήδη αποφασίσει ότι τίποτα δεν αξίζει.

Υπάρχει ένα παράξενο φαινόμενο στον χώρο της εστίασης, το οποίο θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “Competitor Bias Syndrome”. Μια μορφή προκατάληψης που εμφανίζεται όταν ένας ιδιοκτήτης εστιατορίου, ένας σεφ, ένας restaurant manager, ένας σομελιέ ή ένα οποιοδήποτε άτομο που ανήκει σε μια επιχείρηση εστίασης, επισκέπτεται έναν συνάδελφό του όχι για να απολαύσει μια εμπειρία, αλλά για να επιβεβαιώσει ότι ο ίδιος είναι καλύτερος.

Πηγαίνει με την ετυμηγορία ήδη εκδομένη. Το φαγητό θα βρεθεί ανεπαρκές, το service θα έχει κενά, η διακόσμηση θα θεωρηθεί υπερβολική και η δημιουργικότητα θα αντιμετωπιστεί με καχυποψία. Αν κάτι είναι πραγματικά όμορφο, θα το υποβαθμίσει. Αν μια ιδέα είναι έξυπνη, θα ισχυριστεί ότι την έχει ξαναδεί. Κι αν κάτι τον εντυπωσιάσει, μπορεί ακόμη και να το χαρακτηρίσει αντιγραφή.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, ΑΥΤΟΥΣΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΕΨΕΙ

• Αυτό το πιάτο, το αντιγράψανε από εμάς. Το είχαμε στο μενού μας πριν από δύο χρόνια!
• Σιγά το φαΐ! Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τι βρίσκει ο κόσμος και ενθουσιάζεται τόσο.
• Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν βρίσκουν τραπέζι. Έχουμε φάει πολύ καλύτερα σε δεκάδες άλλα εστιατόρια.
• Ο κόσμος τελικά δεν καταλαβαίνει από φαγητό. Αρκεί να του σερβίρεις κάτι εντυπωσιακό και να το διαφημίσεις σωστά.
• Δεν δικαιολογείται να έχει τόσο κόσμο αυτό το εστιατόριο. Με τέτοιο φαγητό, πραγματικά απορώ.
• Χάλια το service! Ζητήσαμε αλάτι και ήρθε ύστερα από δέκα λεπτά. Αυτά τα πράγματα είναι απαράδεκτα.
• Πολύς θόρυβος για το τίποτα. Αν δεν ήξερα ποιο εστιατόριο είναι, δεν θα καταλάβαινα γιατί θεωρείται τόσο σπουδαίο.
• Ωραία παρουσίαση, αλλά από γεύση δεν μου είπε τίποτα. Εμείς βγάζουμε πολύ πιο νόστιμα πιάτα χωρίς όλη αυτή τη φασαρία.
• Το μενού τους είναι μια αντιγραφή από ιδέες που κυκλοφορούν εδώ και χρόνια στο διαδίχτυο. Δεν ανακάλυψαν και τίποτα καινούργιο.
• Εντάξει, έχει μια τυπική λίστα κρασιών. Δεν είναι όμως ολοκληρωμένη όπως εμάς.
• Πολύ ακριβό, έως πανάκριβο, για αυτό που προσφέρει. Εγώ με αυτά τα χρήματα θα έτρωγα πολύ καλύτερα.
• Το προσωπικό δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο. Ένα χαμόγελο είχαν όλοι κι αυτό με το ζόρι. Δεν καταλαβαίνω πού είναι η φιλοξενία που διαφημίζουν.
• Εγώ στη θέση τους θα ντρεπόμουν να χρεώνω τόσο ακριβά αυτά τα πιάτα.
• Μας παρουσίασαν ένα απλό πιάτο σαν να ήταν γαστρονομική αποκάλυψη. Κάπου υπάρχει και ένα όριο στην υπερβολή.
• Όλοι μιλούν για τον σεφ τους, αλλά ας τον βάλουμε σε μια πραγματικά απαιτητική κουζίνα να δούμε τι μπορεί να κάνει. Ας έρθει μια μέρα που έχουμε 100 πελάτες ταυτόχρονα. Κάνει 20 άτομα και όσο και τα καταφέρνει να τους σερβίρει το φαγητό.
• Είναι μόνο λουλουδάκια και στολιδάκια τα φαγητά του σεφ τους. Πραγματικό φαγητό, έχουμε εμείς.
• Πλήρωσαν και consulting για αυτό;; Αρπαχτές κάνουν όλοι τους και να τα χάλια τους.
• Το εστιατόριο είναι όλο φρου και αρώματα στα social media. Αν αφαιρέσεις τη διαφήμιση και τα γνωστά ονόματα, τι μένει;
• Το κρασί που μας πρότειναν δεν ταίριαζε καθόλου με το φαγητό. Και μετά θέλουμε να μιλάμε για υψηλού επιπέδου οινική εμπειρία.
• Εγώ δεν θα έβαζα ποτέ τέτοιο πιάτο στο δικό μου μενού. Είμαστε τίποτα στο Παρίσι ή σε τριάστερο; Ποιος στη Λευκωσία θα παραγγείλει τέτοια πιάτα;
• Πήγαμε επειδή μας το πρότειναν όλοι. Δεν καταλαβαίνω γιατί θεωρείται τόσο καλό. Προφανώς, οι περισσότεροι παρασύρονται από τη μόδα.
• Δεν θα τους δώσω τη χαρά να πω ότι μου άρεσε. Κάτι καλό θα είχε, αλλά ειλικρινά δεν το βρήκα.

Δηλαδή να μην κάνουμε κριτική….θα ρωτούσε κι ο δικηγόρος του Διαβόλου;;;;

Το πρόβλημα δεν είναι η αυστηρή κριτική. Είναι η αδυναμία να αναγνωρίσεις οτιδήποτε καλό στον άλλον.

Ένας ώριμος επαγγελματίας πηγαίνει σε ένα εστιατόριο για να γνωρίσει τη δουλειά ενός συναδέλφου, να γευτεί την κουζίνα του, να παρατηρήσει τη φιλοξενία του και, γιατί όχι, να ανακαλύψει κάτι που θα τον εμπνεύσει. Αναγνωρίζει το επιτυχημένο πιάτο, το προσεγμένο service, την καλή διαχείριση της ομάδας, την έξυπνη οινική πρόταση. Λέει ένα ειλικρινές “μπράβο”, σφίγγει το χέρι του συναδέλφου του και, αν υπάρχει κάτι που χρειάζεται βελτίωση, το αξιολογεί με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα. Χρειάζεται, όμως, να είμαστε σε θέση να αναγνωρίζουμε την αξία ακόμη κι όταν δεν βρίσκεται στο δικό μας εστιατόριο.

Υπάρχει τελικά Κοινωνική Νοημοσύνη;

Εδώ ακριβώς μπαίνει στη συζήτηση η κοινωνική νοημοσύνη. Η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε τους άλλους, να σεβόμαστε την προσπάθειά τους και να διαχειριζόμαστε τον ανταγωνισμό χωρίς να τον μετατρέπουμε σε προσωπική αντιπαράθεση. Γιατί η εστίαση είναι ένας απαιτητικός κλάδος, στον οποίο όλοι έχουμε κάτι να μάθουμε. Κανένας σεφ δεν γνωρίζει τα πάντα, κανένα εστιατόριο δεν είναι άψογο και κανένας επαγγελματίας δεν έχει το μονοπώλιο της ποιότητας.

Και ο πραγματικός ηγέτης; Δεν χρειάζεται να μειώσει τον διπλανό του για να αποδείξει την αξία του. Διαθέτει αυτοπεποίθηση χωρίς αλαζονεία, αναγνωρίζει την επιτυχία των άλλων και καταλαβαίνει ότι η εξέλιξη του κλάδου δεν απειλείται από τους καλούς συναγωνιστές. Αντίθετα, ενισχύεται από αυτούς.

Ας είμαστε ειλικρινείς: όταν ακούς διθυραμβικά σχόλια για ένα εστιατόριο, επισκέπτεσαι τον χώρο του και ανακαλύπτεις αποκλειστικά αδυναμίες, αξίζει να αναρωτηθείς μήπως η δική σου κρίση έχει επηρεαστεί από την ανάγκη να αισθάνεσαι ανώτερος. Ασφαλώς, μπορεί να έχεις δίκιο σε ορισμένες παρατηρήσεις. Όταν, όμως, τίποτα δεν σου αρέσει, κανένας δεν αξίζει συγχαρητήρια και κάθε επιτυχία του άλλου αντιμετωπίζεται με ειρωνεία, τότε ίσως το πρόβλημα να μην βρίσκεται αποκλειστικά στο εστιατόριο που επισκέφθηκες.

Βεβαίως, δεν χρειάζεται να φύγεις ενθουσιασμένος από κάθε γεύμα ούτε να χαρίσεις επαίνους που δεν πιστεύεις. Χρειάζεται να είσαι δίκαιος. Να διαχωρίζεις την προσωπική σου προτίμηση από την αντικειμενική αξιολόγηση και την επαγγελματική διαφωνία από την εμπάθεια.

Ο ανταγωνισμός σε κάνει καλύτερο όταν σε παρακινεί να εξελιχθείς. Σε μικραίνει όταν σε αναγκάζει να υποτιμάς τους άλλους.

Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα επισκεφθείς το εστιατόριο ενός συναδέλφου, άφησε για λίγο στην άκρη τον τίτλο σου, το δικό σου μενού και την πεποίθηση ότι εσύ γνωρίζεις καλύτερα. Κάθισε στο τραπέζι, απόλαυσε όσα έχουν γίνει σωστά, αναγνώρισε την προσπάθεια και κράτησε όσα μπορούν να σε κάνουν καλύτερο επαγγελματία.

Γιατί η πραγματική καταξίωση δεν αποδεικνύεται όταν βρίσκεις τα λάθη των άλλων. Αποδεικνύεται όταν έχεις το μεγαλείο να αναγνωρίζεις τα προτερήματά τους.

Και αν χρειάζεσαι την προκατάληψη για να αισθανθείς καλύτερος από τον ανταγωνιστή σου, ίσως τελικά να μην είναι εκείνος που χρειάζεται να βελτιωθεί.