Είμαστε και εμείς πελάτες, αγαπητέ διευθυντή εστιατορίου της Λεμεσού και μας αξίζει κι εμάς να μας ρωτήσετε αν ήταν καλά τα ζυμαρικά και η μπριζόλα που παραγγείλαμε. Είμαστε κι εμείς πελάτες, έστω κι αν δεν μας βλέπετε στην τηλεόραση ή δεν έχουμε ένα μάτσο λεφτά να ξοδεύουμε σε σαμπάνιες, αλλά μας αξίζει κι εμάς νομίζω να μας σερβίρετε το νερό και το κρασί των €26, όπως το σερβίρατε στους επώνυμους των διπλανών, επώνυμων πελατών σας, που μόνο υπόκλιση δεν τους κάνατε. Δεν προσβληθήκατε που σέρβιρα εγώ τη γυναίκα μου κρασί και νερό όλο το βράδυ; Δεν προσβληθήκατε που ζητήσαμε τρεις φορές λεμόνι και αυτό ποτέ δεν ήρθε, αλλά καρφίτσα να ζητούσαν οι δίπλα, τους τη φέρνατε στο λεπτό; Δείτε το πάντως λίγο, γιατί κανένα εστιατόριο, δεν επιβιώνει μόνο με επώνυμους. Χρειάζεστε και κοινούς θνητούς σαν εμάς.
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:
Κάποιες φορές δεν χρειάζεται καν να δοκιμάσεις οτιδήποτε για να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε έναν ξεχωριστό γαστρονομικό και όχι μόνο, προορισμό. Αρκεί να καθίσεις, να
Η γαστρονομία δεν είναι ένας δρόμος που τελειώνει όταν ένας σεφ αποκτήσει εμπειρία, δημιουργήσει το δικό του εστιατόριο ή αποκτήσει μια καλή φήμη. Είναι ένας
Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το
Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.