Μια hostess εστιατορίου στη Λευκωσία αναρωτιέται: Πού πήγε το καλησπέρα, ο σεβασμός, η ελάχιστη ένδειξη ευγένειας από…

Ήρθα πρόσφατα από την Ελλάδα στη Λευκωσία, αναζητώντας μια αλλαγή στη ζωή και στην επαγγελματική μου πορεία. Εργαζόμουν και στην Αθήνα στον χώρο της εστίασης, στην υποδοχή εστιατορίων, και όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία να αναλάβω μια αντίστοιχη θέση σε ένα εστιατόριο της Λευκωσίας, τη δέχθηκα με μεγάλη χαρά.

Θέλω πρώτα να πω πόσο χαρούμενη είμαι για τη δουλειά που βρήκα. Βρέθηκα σε ένα εστιατόριο με υπέροχους ανθρώπους, εξαιρετικούς ιδιοκτήτες, μια πολύ καλή διευθυντική ομάδα και συναδέλφους που με αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή. Αγαπώ τη δουλειά μου και χαίρομαι που μπορώ να προσφέρω σε έναν χώρο που εκτιμώ.

Υπάρχει, ωστόσο, κάτι που με έχει προβληματίσει πολύ. Και, δυστυχώς, δεν αφορά μια μικρή μερίδα πελατών. Δεν μιλάμε για το 5% ή το 10%. Από την καθημερινή μου εμπειρία, θα έλεγα πως σχεδόν τέσσερις στους δέκα ανθρώπους που περνούν την πόρτα του εστιατορίου ως πελάτες αντιμετωπίζουν τη θέση μου και τον ρόλο μου σαν να μην υπάρχω.

Και το παράδοξο; Δεν είναι απαραίτητα άνθρωποι που θα περίμενες να συμπεριφέρονται έτσι. Μιλάμε ακόμη και για επώνυμους, κυρίους και κυρίες άψογα ντυμένους, ανθρώπους που γνωρίζουν από καλά εστιατόρια, παραγγέλνουν ακριβά κρασιά και απολαμβάνουν τις γαστρονομικές τους εξόδους. Κι όμως, πολλές φορές δεν βρίσκουν ούτε ένα «καλησπέρα» να πουν.

Μπαίνουν στο εστιατόριο και προχωρούν κατευθείαν προς το εσωτερικό, χωρίς να σταματήσουν για να ενημερώσουν αν έχουν κράτηση, σε ποιο όνομα είναι ή αν είναι προσκεκλημένοι κάποιου. Λες και ο χώρος τούς ανήκει και η παρουσία τους αρκεί για να γνωρίζουν όλοι πού πρέπει να πάνε.

Άλλοι εμφανίζονται με την παραγγελία έτοιμη στο στόμα:

– Ένα τραπέζι για δύο.

Ούτε καλησπέρα, ούτε μια ματιά, ούτε η στοιχειώδης ευγένεια. Κάποιοι, μάλιστα, προχωρούν μόνοι τους στο βάθος του εστιατορίου, ακόμη κι όταν υπάρχει ξεκάθαρη ένδειξη που γράφει «Παρακαλώ περιμένετε για να σας συνοδεύσουμε στο τραπέζι σας».

Φωτογραφία: Hyeonyoung Yang / Unsplash

Και όταν φτάνουν στα τραπέζια, αρχίζει μια άλλη ιστορία.

– Δεν μου αρέσει αυτό.
– Όχι, δεν θέλω εκείνο, θέλω αυτό εκεί, το συγκεκριμένο.

Κι όταν τους εξηγείς ευγενικά ότι το τραπέζι που ζητούν είναι ήδη κρατημένο ή διατεθειμένο σε άλλους πελάτες, πολλές φορές εδώ και μια εβδομάδα, βλέπεις τα πρόσωπά τους να αλλάζουν. Τα χαμόγελα εξαφανίζονται, τα ύφη γίνονται ψυχρά και ο τρόπος ομιλίας ακόμη πιο απότομος.

Φωτογραφία: Hitesh Dewasi / Unsplash

Το χειρότερο, όμως, είναι η προστακτική. Η αίσθηση ότι δεν συνομιλούν με έναν άνθρωπο που βρίσκεται εκεί για να τους εξυπηρετήσει, αλλά με κάποιον που οφείλει απλώς να εκτελεί εντολές. Δεν σε κοιτούν στα μάτια, δεν περιμένουν να ολοκληρώσεις μια πρόταση, δεν ακούν πάντα τις εξηγήσεις σου. Και όταν φεύγουν, ούτε ένα «ευχαριστώ», ούτε ένα «καληνύχτα».

Προσπάθησα να αντιμετωπίσω αυτές τις συμπεριφορές με χαμόγελο, υπομονή και ευγένεια. Πίστεψα ότι ίσως, μέσα από τη δική μου στάση, καταφέρω να υπενθυμίσω πως η φιλοξενία είναι υπόθεση δύο πλευρών. Ότι ο σεβασμός δεν είναι κάτι που προσφέρει μόνο εκείνος που εργάζεται στην εστίαση, αλλά κάτι που πρέπει να υπάρχει αμοιβαία.

Δεν ξέρω, όμως, αν θα τα καταφέρω. Κάποιες ημέρες απογοητεύομαι. Όχι από τη δουλειά μου, ούτε από τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι, αλλά από μια αντίληψη που φαίνεται να έχει γίνει συνήθεια: ότι επειδή πληρώνουμε για ένα γεύμα, μπορούμε να συμπεριφερόμαστε όπως θέλουμε.

Δεν ζητώ να μου κάνουν χάρη. Δεν περιμένω ιδιαίτερη μεταχείριση. Ένα καλησπέρα, μια ευγενική ερώτηση, λίγη υπομονή όταν υπάρχει αναμονή, ένα ευχαριστώ στο τέλος. Αυτά μόνο.

Κεντρική φωτογραφία: Vitaly Gariev / Unsplash