Στέκομαι στην ουρά να πληρώσω το φαγητό και το smoothie μου και όταν φτάνει η σειρά μου, με ρωτά η πωλήτρια το τηλέφωνό μου και το όνομά μου για να προστεθούν οι πόντοι στη δωροκάρτα μου. Το πράττω, παίρνω το πρόγευμά μου και πηγαίνω δουλειά.
Κατά τις 11.30 χτυπά το τηλέφωνό μου από αριθμό που δεν τον έχω καταχωρημένο στις επαφές μου, απαντάω και είναι ένας “κύριος” που με καλημερίζει με το όνομά μου, μου λέει το όνομά του και ότι γοητεύτηκε πολύ σήμερα που με είδε στο Cafe και θα ήθελε πολύ να συναντηθούμε.
Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το
Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.
Δεν είναι εύκολο να επιστρέφεις σε ένα εστιατόριο που ήδη θεωρείς από τα καλύτερα του νησιού. Ο βασικός λόγος;;;; Οι προσδοκίες ανεβαίνουν. Και πολλές φορές
Αύριο το βράδυ, 12 Αυγούστου, ο ουρανός έχει τη δική του παράσταση. Οι Περσείδες, μία από τις πιο εντυπωσιακές βροχές διαττόντων του καλοκαιριού, φτάνουν στην κορύφωσή τους