Vintage Wine Bar & Bistro. Όταν το κρασί γίνεται εμπειρία και η κουζίνα φέρνει στο τραπέζι γεύσεις με μνήμη. Ξανά στην καταπράσινή του ταράτσα…

Σαββατόβραδο, γλυκός και δροσερός ο καιρός και η Λευκωσία να έχει εκείνη τη βραδινή διάθεση που σε κάνει να θέλεις να καθίσεις κάπου όμορφα, χωρίς να κοιτάξεις το ρολόι ή το κινητό, ούτε μια φορά.

Πρώτη στάση, σχεδόν τελετουργική. Η κάβα στον ισόγειο χώρο του καταχωρισμένου στον διεθνή οινικό Οδηγό Star Wine List, Vintage Wine Bar & Bistro. Περισσότερες από 600 ετικέτες, μαζί με άλλες τόσες εκατοντάδες που βρίσκονται εκτός της επίσημης λίστας, συνθέτουν έναν πραγματικό οινικό θησαυρό, με περίπου 300 φιάλες να προσφέρονται και σερβιρισμένες με το ποτήρι. Για τα κυπριακά δεδομένα, μιλάμε για κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Και για τον οινόφιλο, μια αφορμή να επιστρέφει ξανά και ξανά, κάθε φορά αναζητώντας κάτι διαφορετικό.

Ανεβαίνουμε ευθύς στην καταπράσινή του ταράτσα και το σκηνικό αλλάζει. Πλούσια βλάστηση, γλάστρες παντού, διακριτικός και ρομαντικός φωτισμός, όμορφες γωνιές και τραπέζια γεμάτα παρέες ανθρώπων που έχουν έρθει για να φάνε, να πιουν, να μιλήσουν και, κυρίως, να απολαύσουν. Ένας χώρος που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με υπερβολές. Το κάνει με την ατμόσφαιρά του.

Κι εκεί, θα έλεγα με το χέρι στην καρδιά, βρίσκεται και η ουσία του Vintage. Η κουζίνα της Ίζας Κυριαζή πατά γερά στην Ανατολική Μεσόγειο, με αναφορές στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Μέση Ανατολή, αναζητώντας όχι το εφήμερο και το απλώς “ινσταγκραμικό”, αλλά τις γεύσεις που έχουν ρίζες, μνήμη και ουσία. Παραδοσιακά και νοσταλγικά πιάτα ξαναδιαβάζονται με σύγχρονη ματιά, χωρίς να χάνουν την ταυτότητά τους και, κυρίως, χωρίς να θυσιάζεται η πρώτη ύλη στον βωμό της “μόδας”.

Και κάπου εδώ αναλαμβάνει δράση ο Πάνος Κυριαζής.

Για πολλοστή φορά, απέδειξε γιατί αποτελεί μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες οινικές παρουσίες της πόλης. Ως μετρ, αλλά και ως εξαιρετικά έμπειρος σομελιέ, ξέρει να αντιμετωπίζει τον κάθε οινόφιλο με μια πραγματικά custom made φιλοσοφία. Δεν σου επιβάλλει το κρασί. Ακούει, παρατηρεί, ρωτά και στη συνέχεια δημιουργεί το δικό σου οινικό ταξίδι.

Το ξεκίνημα έγινε με μια δροσερή σαμπάνια και αμέσως μετά ήρθε μια από εκείνες τις μικρές οινικές εκπλήξεις που προσωπικά εκτιμώ ιδιαίτερα. Δύο λευκά κρασιά στο τραπέζι ταυτόχρονα, μαζί με τη σαμπάνια, ώστε να δοκιμαστούν και τα τρία με τα τρία πρώτα πιάτα.

Και εδώ βρίσκεται η ομορφιά.

Δεν ήταν ένα απλό “αυτό ταιριάζει με εκείνο”. Κάθε κρασί μπορούσε να σταθεί απέναντι και στα τρία πιάτα, άλλοτε δημιουργώντας αντίθεση, άλλοτε ακολουθώντας τη γευστική τους γραμμή και άλλοτε αναδεικνύοντας μια διαφορετική πτυχή τους. Παιχνίδι γεύσης, αρωμάτων και υφών. Ακριβώς όπως πρέπει να είναι ένα καλό wine pairing.

Στο τραπέζι, το Πρόποδες Chardonnay 2022, Κτήμα Ζαφειράκη, και το επίσης κορυφαίο Hugel Classic Gewürztraminer 2022, πλαισιωμένα από τη σαμπάνια του ξεκινήματος.

Το Lahmacun Wagyu, με Prime USA Wagyu, έδωσε από την πρώτη μπουκιά το στίγμα του. Μια λεπτότατη πίτα, τραγανή όσο χρειαζόταν, φιλοξένησε έναν εξαιρετικά ζουμερό και γεμάτο γεύση κιμά, με εκείνο το βαθύ, λιπαρό αποτύπωμα που περιμένεις από ένα τόσο ποιοτικό Wagyu. Ένα δημοφιλές πιάτο της Μέσης Ανατολής, εδώ σε μια σαφώς πιο ειδική έκδοση.

Το κατσικίσιο τυρί, δε, πάνω στην ελληνική πίτα έπαιξε διαφορετικό παιχνίδι. Φρέσκο και μαλακό τυρί, γλυκό αχλάδι, τραγανά καρύδια, μέλι και θυμάρι. Ένας συνδυασμός που από μόνος του παίρνει βραβείο, γιατί καταφέρνει κάτι πολύ δύσκολο: να είναι ταυτόχρονα οικείος, ελληνικός, φίνος και απολύτως εθιστικός.

Και μετά ήρθαν τα ribs φούρνου, αγγιγμένα με νότες από σύκο στη μαρινάδα τους. Εδώ πραγματικά σταματάς για λίγο να μιλάς. Ζουμερά, βαθιά νόστιμα και τόσο τρυφερά, ώστε σχεδόν έλιωναν με το άγγιγμα του πιρουνιού. Η γλυκόξινη σπιτική σάλτσα από σύκο Ευβοίας και βιολογικό κυπριακό χαρουπόμελο έδωσε τη γλυκύτητα που χρειαζόταν, χωρίς να καλύψει το κρέας. Και κάπου στο τελείωμα, εκείνη η διακριτική νότα σύκου που έμενε στον ουρανίσκο και σε έκανε να επιστρέφεις στην επόμενη μπουκιά. Από τα καλύτερα ribs που έχουμε δοκιμάσει εδώ και καιρό.

Για τα κυρίως, ο Πάνος επέλεξε το Barbera d’Alba D.O.C. Riva della Coda 2021, Cascina Baricchi, αλλά και το Montes Alpha Carménère 2019. Δύο ερυθρά με διαφορετική προσωπικότητα, έτοιμα να αναμετρηθούν με δύο πιάτα που κουβαλούν εξίσου διαφορετικές γευστικές μνήμες.

Τα στριφτάρια με μοσχαρίσια μάγουλα κατσαρόλας είναι ένα πιάτο που θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται σε ένα τραπέζι οικογενειακής γιορτής. Μόνο που εδώ η εκτέλεση ανεβάζει τον πήχη. Τα ζυμαρικά από την Καστοριά ήταν αριστοτεχνικά ψημένα, ενώ τα μοσχαρίσια μάγουλα, σιγομαγειρεμένα με ντομάτα, πάπρικα, δάφνη και κόλιανδρο, είχαν εκείνη τη μεταξένια υφή που απαιτεί υπομονή και σωστή τεχνική. Και απάνω τους, η γραβιέρα Νιώτης. Μια ιδιαίτερα ώριμη γραβιέρα με χαρακτήρα, με το μικρό, ευχάριστο “κρακ” των κρυστάλλων του αλατιού και την ιδανική πικράδα της παλαίωσης να εμφανίζεται ανάμεσα στα ζυμαρικά και το κρέας. Το σχοινόπρασο, διακριτικό, έκανε απλώς αυτό που έπρεπε. Να φρεσκάρει το σύνολο χωρίς να ζητήσει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το παραδοσιακό μοχραμπιέ με κοτόπουλο, από την άλλη, μας ταξίδεψε αλλού. Λιβανέζικο γαστρονομικό επίτευγμα, με εκείνα τα μικρά “μαργαριτάρια” από σκληρό σιτάρι που θυμίζουν σφαιρικό πλιγούρι (κόκκοι που σχηματίζονται από το σιτάρι και μαγειρεύονται μέχρι να αποκτήσουν αυτή τη χαρακτηριστική, μαστιχωτή υφή). Εδώ στο Vintage συναντούν στο πιάτο, κοτόπουλο ελευθέρας βοσκής, τρυφερά ρεβύθια, βολβούς κρεμμυδιού και κόλιανδρο, δημιουργώντας ένα πιάτο που βασίζεται περισσότερο στη θαλπωρή, στις υφές και στο βάθος παρά στην ένταση.

Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις καλύτερα τη γαστρονομική φιλοσοφία του Vintage. Δεν χρειάζεται να πει πολλά για να εντυπωσιάσει τη μύτη και το στόμα. Αφήνει τη μνήμη και τις γεύσεις να κάνουν τη δουλειά τουςς.

Και όταν νομίζεις ότι το ταξίδι ολοκληρώθηκε, ο Πάνος εμφανίζεται με ένα σπιτικό, τύπου limoncello, που αυτή την περίοδο τελειοποιεί με τη δική του πινελιά από δάφνη. Ένα ευχάριστο, αρωματικό digestif που ανοίγει τον δρόμο για την τελευταία έκπληξη που δεν ήταν άλλη από τη Margarita Tart. Πρώτη εκτέλεση κατά τη βραδιά της επίσκεψής μας και, θα το πω απλά, εντυπωσιακή με τα όλα της. Ένα απίστευτα τραγανό μπισκότο, μια ήπια λεμονάτη κρέμα που πραγματικά αξίζει ειδική μνεία, αφρώδης κρέμα μασκαρπόνε από πάνω, λεπτές νότες ελαιολάδου και ανθός αλατιού. Γευστικά παραπέμπει στο ομώνυμο cocktail, χωρίς ποτέ να γίνεται υπερβολική ή μονοδιάστατη. Μια μικρή πανδαισία που εννοείται την απολαύσαμε μέχρι και την τελευταία μπουκιά. Λάθος μας μεγάλο που δε ζητήσαμε και μια μερίδα για το σπίτι.

Φεύγοντας από το Vintage, κρατάμε εκείνο το ωραίο συναίσθημα που αφήνουν τα εστιατόρια τα οποία ξέρουν πολύ καλά ποια είναι η ταυτότητά τους. Εδώ το κρασί δεν είναι συμπλήρωμα του φαγητού. Είναι μέρος της ίδιας της εμπειρίας. Και η κουζίνα δεν κυνηγά τις εφήμερες εντυπώσεις. Αναζητά γεύσεις με ρίζες, ποιότητα και μνήμη.

Κι όταν αυτά τα δύο συναντώνται κάτω από τα ρομαντικά φώτα της καταπράσινης ταράτσας, με τον Πάνο Κυριαζή να ψάχνει το επόμενο κρασί και την Ίζα Κυριαζή να ξαναδιαβάζει τις γεύσεις της Ανατολικής Μεσογείου, τότε το Vintage δικαιώνει απόλυτα τον ρόλο του ως ένας από τους σημαντικούς οινογαστρονομικούς προορισμούς της Λευκωσίας, μα και ολόκληρου του νησιού.

Vintage Wine Bar & Bistro
Ερμού 285, Λευκωσία 1017
22 333005