

Ήρθε ξανά χθες για καφέ και γλυκό, η κυρία με τις φίλες της, που τα θέλουν όλα δικά τους. Φαίνεται τις έδιωξαν από τα άλλα Cafe που πήγαιναν τον τελευταίο μήνα και είπαν να ξανάρθουν κοντά μας, που δεν τις διώξαμε – ακόμη. Απλά τους κατεβάσαμε μούτρα.
Η ιστορία τους copy paste και χθες.
– Είναι πολλή ζέστη. Κατεβάστε τη θερμοκρασία.
– Ανδρέα παγώσαμε, θα μας πουντιάσετε.
– Μαρία, ο καφές σήμερα δεν πίνεται. Αφού ξέρετε πώς τον πίνω.
– Θέλουμε να μας αλλάξετε τραπέζι. Ήρθε αυτή με τα άτακτα παιδιά της και δεν μπορούμε.
– Βάλε τον Κώστα να μας εξυπηρετεί. Όχι την ….. Είναι άπειρη. Μα πού είναι ο Κώστας; Δεν ήρθε;
Ε’ άμα πια. Για να μας δώσετε τρεις πενταροδεκάρες, αναστατώνετε όλο το μαγαζί και χαλάτε τη διάθεση όλου του προσωπικού.
Να μη ξανάρθετε κυράδες μου. Να μένετε σπίτια σας!!



Την περασμένη Κυριακή είχα αναλάβει να κλείσω τραπέζι σε ένα από τα πιο γνωστά και ατμοσφαιρικά εστιατόρια της Λεμεσού, καθώς γιορτάζαμε με τον σύζυγό μου

Η δεύτερη επίσκεψη σε ένα “μεγάλο”εστιατόριο είναι πάντα η πιο αποκαλυπτική. Στο Herzig, όμως, είχε και μια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία. Θυμηθήκαμε την πρώτη μας παρουσία

Όταν η υψηλή γαστρονομία συναντά το θέατρο, οι εμπειρία αποκτά άλλο χρώμα. Γι’ αυτό οι σεφ των κορυφαίων εστιατορίων της Ευρώπης δεν σερβίρουν απλώς πιάτα