Είναι ένας ΤΑΤΑΣ στον Στρόβολο που σου ψήνει στη σχάρα από σουβλάκια μέχρι και…Πήγαμε ξανά…

#CYPRUS, #NEWS, #OTATAS, #RESTAURANTS, #REVIEWS

Πήγαμε και ξαναπήγαμε στον Τατά μας. Και θα ξαναπάμε, φυσικά. Κι αν με ρωτάς γιατί, σε ενημερώνω ότι ξέρει να διαλέγει τα κρεατικά του, ξέρει και να τα ψήνει όπως πρέπει για να μένουν ζουμερά, μα να ‘ναι και κριτσανιστά, μα πάνω απ’ όλα ξέρει να ευχαριστεί όλη σου την παρέα.

Κι άμα λέμε όλη την παρέα, εννοούμε από τον πρώτο μέχρι και το τελευταίο. Εκεί μαζευτήκαμε και πάλι, πέριξ ενός από τα ξύλινά του τραπέζια, που ομορφαίνουν με τους κρεμαστούς μανώληδες και τις πρασινάδες των περιποιημένων ανθώνων, και αφού ρίξαμε πολλές ματιές στα καλούδια του new age, μα με παραδοσιακή καρδιά σουβλατζίδικου, καταθέσαμε στα πρόσχαρα παιδιά του σερβίς, την παραγγελιά μας.

Τα πάντα στο κέντρο, ψηφίσαμε εμείς, για να τσιμπολογάμε όλοι το κατιτίς μας, με πρώτες να φτάνουν οι παφίτικες πίτες που βούτηξαν αμέσως σε λατρεμένο ταχίνι και ολόδροσο τζατζίκι και λίγο αργότερα, στην εποχιακή παντζαροσαλάτα που είχε παντρευτεί με αρωματικό δυόσμο και κόλιανδρο, τραγανά καρύδια, ξηρή αναρή και κέρδισε γλύκα και οξύτητα από το ντρέσιγκ μελιού που είχε ποτιστεί.

Μια μιξ και μια πίτα με μπαχαρο-αρτυσμένο κοτόπουλο σουβλάκι από ζουμερό μπούτι για να τσιμπάμε όλη η μεζεδοπαρέα και να τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας, άλλοι με βαρελίσια μπύρα με πλούσιο αφρό κι άλλοι με κυπριακό, βελούδινο κόκκινο κρασί.

Στον Τατά, πάμε εδώ και λίγες βδομάδες γιατί άμα η παρέα θέλει και μεζεκλίκια εκτός πίτας, οι ψήστες βγάζουν για την πάρτη σου μια, δυο ή όσες σμίλες από σουβλάκια επιθυμείς, ζουμερές και αρωματικές σεφταλιές από καλό κρέας, χωρίς περιττά λίπη και παραδοσιακό χαλούμι από την Ανώγυρα που στο εγγυώμαι θα γλύφεις και τα δάκτυλά σου. Μπήκε στη λίστα και το μανιτάρι πλευρώτους (άλλως Αναθρήκας), που οι ψήστες μας το έψησαν στην εντέλεια, ήρθαν και οι τραγανές τηγανιτές πατάτες που ολοκλήρωσαν όμορφα κι ωραία τη μεζεκλίδικη σύναξή μας στον αγαπημένο σουβλατζίδικο της πόλης.

Όχι δεν φύγαμε έτσι. Είπαμε ακόμη ένα “ναι” στα παιδιά του μαγαζιού, που αυτό πάει να πει “Μια μεγάλη μερίδα λουκουμάδες παρακαλώ” και εκεί αποτελειωθήκαμε όλοι μας γλυκά και παραδοσιακά. Έτσι δηλαδή όπως γίνεται κάθε φορά που πηγαίνουμε στον αγαπημένο μας Τατά.