
Είμαι στο τμήμα ανθρώπινου δυναμικού (HR) μεγάλης επιχείρησης στην Κύπρο και πραγματικά βιώνω τραγελαφικές καταστάσεις. Κάναμε interview για πρόσληψη σε 28χρονο και σε δυο μέρες τηλεφώνησε η μητέρα του, με ζήτησε και με ρώτησε πώς πήγε ο γιος της στη συνέντευξη και ότι θα βγω κερδισμένη αν τον προσλάβω. Χθες σε συνέντευξη, κοπέλα στα 25, που μόλις τελείωσε Διοίκηση Επιχειρήσεων, με ρώτησε αν έχει πιθανότητα σε κανένα εξάμηνο ή χρόνο να κατέχει μια από τις διευθυντικές θέσεις της επιχείρησής μας. Τραγελαφικό και το περιστατικό του προηγούμενου μήνα, όταν πατέρας μας τηλεφώνησε – όχι ο γιος – για να διαμαρτυρηθεί που προσλάβαμε άλλο εκτός από τον 30χρονο γιο του. Κάτι πάει χ σε αυτό τον τόπο. Δεν αφήνουμε τα παιδιά μας νομίζω να ωριμάσουν και τα νταντεύουμε μέχρι τα γεράματά μας. Αυτό όμως δημιουργεί, ΜΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ ανθρώπους. Ως τμηματάρχης όμως στο H.R έχω καθήκον να προσλαμβάνω τους ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ συνεργάτες μας.
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:



Οι προσδοκίες είναι μεγάλες όταν επισκέπτεσαι ένα εστιατόριο με περγαμηνές, βραβευμένο σεφ και σομελιέ, πλάι σε μια ομάδα ανθρώπων που από την πρώτη κιόλας ημέρα

Για πολλούς ανθρώπους που γυμνάζονται, ακολουθούν έναν πιο προσεγμένο τρόπο διατροφής ή απλώς θέλουν να εξασφαλίζουν καθημερινά την απαραίτητη ποσότητα πρωτεΐνης, το κοτόπουλο έχει γίνει

Εργάζομαι ως σερβιτόρα στη Λευκωσία και θέλω να πω κάτι που ίσως κάποιοι πελάτες δεν έχουν σκεφτεί ποτέ.Δεν ζητάμε να μας κάνετε χάρη. Κάνουμε τη
