Πάσχα ημέρα……Συμπεριφορά ““πελάτων”” σε εστιατόριο που θύμιζε ταινίες με σκλάβους και αφεντάδες (e-mail από ομάδα σερβιτόρων και σεφ)

Σας γράφουμε ως ομάδα σερβιτόρων και σεφ, όχι για να παραπονεθούμε απλώς, αλλά για να καταγράψουμε μια εμπειρία που, δυστυχώς, ξεπέρασε κάθε όριο επαγγελματικής αντοχής και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Μεσημέρι Πάσχα.

Μια μέρα που υποτίθεται γιορτάζουμε την αγάπη, τη συγχώρεση και τη χαρά. Για εμάς, όμως, εκείνη η βάρδια θύμισε κάτι από ταινίες με σκλάβους και αφεντάδες.

Τρεις οικογένειες, δέκα άτομα στο τραπέζι. Έξι ενήλικες, τέσσερα παιδιά. Μέσα σε δύο ώρες, δεχθήκαμε πάνω από 20-25 εντολές: “φέρε αυτό”, “πάρε το πίσω”, “όχι έτσι”, “πιο γρήγορα”. Όχι αιτήματα, αλλά διαταγές. Κυρίως από τους άντρες της παρέας, με ύφος που δεν άφηνε περιθώριο για ευγένεια ή σεβασμό.

Η “ιστορία” ξεκίνησε από την πρώτη στιγμή. Ζήτησαν λίστα κρασιών. Τους δώσαμε μία. Ζήτησαν έξι. Τις φέραμε. Άνοιξε μόνο ο ένας τη δική του – οι υπόλοιπες έμειναν κλειστές. Λίγο μετά, παράπονο γιατί “δεν μαζεύτηκαν οι λίστες από το τραπέζι”.

Σειρά είχε το ψωμί. Ολόφρεσκο, ζεστό, όπως κάθε μέρα. Κι όμως: “είναι παλιό”. Το ελαιόλαδο της μιας κυρίας “μύριζε ταγγισμένο”. Της άλλης δεν της άρεσε η σαλάτα – όχι επειδή είχε πρόβλημα, αλλά επειδή… “περίμενε περισσότερα λαχανικά και λιγότερη ντομάτα”, ζητώντας μάλιστα τον διευθυντή.

Το αρνί “δεν μύριζε κυπριακό”. “Το ψάρι είναι σίγουρα φρέσκο;;;;”, ρώτησε η κυρία μετά που το δοκίμασε συνοφρυωμένη. Παράπονο γιατί δεν έφτασε κέτσαπ για το παιδί τους που ήταν 2 ώρες αφοσιωμένο στο τάμπλετ και δεν έφαγε τίποτα – που δεν είχε καν παραγγελθεί. Απαίτηση να αλλάξουμε μαχαιροπίρουνα γιατί “δεν ήταν αρκετά γυαλισμένα”.

Και το αποκορύφωμα: “Ποιος σου είπε να μου βάλεις κρασί;”

Όταν εξηγήσαμε ότι ο κύριος της παρέας είχε πει “κρασί για όλους τους ενήλικες”, η απάντηση δεν συνοδεύτηκε από κατανόηση – μόνο από επιπλέον ένταση.

Και κάπου εδώ, θα θέλαμε να σταθείτε για μια στιγμή και να αναρωτηθείτε: Εκείνη την ώρα καθόσασταν με τις οικογένειές σας. Με τη σύζυγο ή τον σύζυγό σας, με τα παιδιά σας, γύρω από ένα πασχαλινό τραπέζι, γιορτάζοντας την Ανάσταση. Αναρωτηθήκατε έστω για ένα δευτερόλεπτο ποιοι σας εξυπηρετούσαν;

Σκεφτήκατε ότι εμείς ήμασταν μακριά από τους δικούς μας ανθρώπους; Ότι άλλοι αφήσαμε γονείς, άλλοι παιδιά, άλλοι αδέλφια και των πλείστων οι σύζυγοί μας ήταν μόνοι – που εκείνη ακριβώς τη στιγμή βρίσκονταν κι εκείνοι σε οικογενειακά τραπέζια χωρίς εμάς και άλλοι μόνοι στο σπίτι γιατί δε θέλουν να πάνε κάπου άμα λείπουμε εμείς; Ότι αυτή τη μέρα, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη, θα θέλαμε να είμαστε στη δική σας θέση; Δεν ζητάμε ευγνωμοσύνη. Ζητάμε το ελάχιστο: την ενσυναίσθηση. Γιατί όταν δεν μπορείς να δεις τον άνθρωπο απέναντί σου, τότε δεν βλέπεις τίποτα.

Η όλη εμπειρία ήταν κάπου ανάμεσα σε γέλιο και κλάμα. Μια μέρα Ανάστασης που για εμάς έμοιαζε περισσότερο με σταύρωση.

Κανένα άλλο τραπέζι δεν δημιούργησε το παραμικρό πρόβλημα. Κανείς άλλος δεν απορρόφησε τόσο χρόνο, τόση ενέργεια, τόση ψυχική φθορά. Η τοξικότητα που βιώσαμε δεν είχε καμία σχέση με “απαιτητικούς πελάτες” – είχε να κάνει με έλλειψη βασικού σεβασμού.

Δεν γνωρίζουμε τι κουβαλά ο καθένας. Δεν γνωρίζουμε τα απωθημένα ή τις αιτίες μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Ξέρουμε, όμως, τι δεν θέλουμε.

Δεν θέλουμε τέτοιους πελάτες.

Ακόμα κι αν ο λογαριασμός είχε φτάσει τα 700 ή 800 ευρώ. Να τα χαίρονται τα χρήματά τους. Εμείς θέλουμε να χαιρόμαστε την υγεία μας, τη δουλειά μας και την αξιοπρέπειά μας.

Και αν –έστω και για μια στιγμή– αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε αυτά που διαβάζετε, ένα μόνο έχουμε να σας πούμε:

ΜΗ ΜΑΣ ΞΑΝΑΡΘΕΤΕ.