

Το Σάββατο πήγαμε οι συμμαθήτριες από το Λύκειο για μεζέδες σε ταβέρνα της Λεμεσού. Μας τη σύστησε μια φίλη που πάει χρόνια εκεί και την θεωρεί την καλύτερη της πόλης. Με το μπήκαμε μέσα στις 20.30 αντιληφθήκαμε ότι πάνω στο τραπέζι μας, αλλά και πάνω στα τραπέζια των μέχρι εκείνη τη στιγμή, μη κατειλημμένων τραπεζιών, ήταν αραδιασμένα όλα τα κρύα ορεκτικά. Σαλάτες με φέτα, τζατζίκι, ταχίνι, τυροκαυτερή, παντζάρι, ελιές, ψωμί…
Παραξενεύτηκα, μα και θύμωσα για την κατάσταση αυτή και μόλις πέρασε το πρώτο γκαρσόνι, τον άρπαξα και τον ρώτησα γιατί τα ορεκτικά ήταν ήδη πάνω στο τραπέζι, αφού εμείς δεν είχαμε φτάσει. Το παιδί είπε χωρίς ίχνος ενδοιασμού ότι “ο μάστρος είπε μόλις τελειώνουμε το καθάρισμα της ταβέρνας κάθε μέρα, κατά τις 18.30 να τα βάζουμε στο τραπέζι για να κερδίζουμε χρόνο με τα ζεστά πιάτα, όταν έρθουν οι πελάτες. Αυτό κάνουμε κάθε μέρα, κυρία, από την πρώτη μέρα που ανοίξαμε”.



Την περασμένη Κυριακή είχα αναλάβει να κλείσω τραπέζι σε ένα από τα πιο γνωστά και ατμοσφαιρικά εστιατόρια της Λεμεσού, καθώς γιορτάζαμε με τον σύζυγό μου

Η δεύτερη επίσκεψη σε ένα “μεγάλο”εστιατόριο είναι πάντα η πιο αποκαλυπτική. Στο Herzig, όμως, είχε και μια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία. Θυμηθήκαμε την πρώτη μας παρουσία

Όταν η υψηλή γαστρονομία συναντά το θέατρο, οι εμπειρία αποκτά άλλο χρώμα. Γι’ αυτό οι σεφ των κορυφαίων εστιατορίων της Ευρώπης δεν σερβίρουν απλώς πιάτα