Σας γράφω ως θεατής θεάτρου – ή τουλάχιστον ως κάποιος που πλήρωσε εισιτήριο με την αφελή προσδοκία ότι θα παρακολουθήσει μια παράσταση. Δυστυχώς, το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, σε θέατρο της πρωτεύουσας, βρέθηκα όχι σε πολιτιστικό χώρο, αλλά σε έναν άτυπο συνδυασμό καφενείου, κυνηγετικού συλλόγου και γηπέδου.
Δίπλα μου, καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, εξελίσσονταν ζωηρές και απολύτως ανεμπόδιστες συζητήσεις περί ποδοσφαιρικών ομάδων, κυνηγιού και – για λόγους που ακόμη προσπαθώ να κατανοήσω – “ κόκκινων μανιταριών που φέτος εφανήκαν πολλά λλία” . Οι ηθοποιοί μιλούσαν επί σκηνής, οι “θεατές” μιλούσαν μεταξύ τους και εμείς προσπαθούσαμε να παραμείνουμε ήρεμοι.
Σαν να μην έφτανε αυτό, κυρία ακριβώς από πίσω μου θεώρησε απολύτως φυσιολογικό να απαντήσει το τηλέφωνό της εν μέσω παράστασης, ενημερώνοντας τον γιο της – με πλήρη σαφήνεια και διάρκεια – ότι “έχει nuggets στον θάλαμο για να φάει και να μην παραγγείλει ξανά από έξω γιατί βλάφτουν τα έτοιμα”. Υποθέτω πως επρόκειτο για επείγουσα πληροφορία εθνικής σημασίας, που δεν μπορούσε να περιμένει το διάλειμμα ή έστω την έξοδο από την αίθουσα.
Και βεβαίως, δεν έλειπε ο ακούραστος συμπολίτης που κάθε λίγα λεπτά βουτούσε το χέρι στην τσάντα του, άρπαζε κάτι και το μασούλαγε με επιμέλεια, προσφέροντάς μας ένα σταθερό ηχητικό υπόστρωμα, κάπου ανάμεσα σε κριτς κριτς και μηρυκασμό κατσίκας.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν: είναι αυτό ένδειξη πολιτισμού; Είναι αυτή η συμπεριφορά συμβατή με έναν χώρο που φιλοξενεί τέχνη, κόπο, συγκέντρωση και σεβασμό; Και κυρίως, για ποιο λόγο αυτοί οι άνθρωποι επέλεξαν το θέατρο για να περάσουν την ώρα τους; Γιατί, ειλικρινά, όλες αυτές οι δραστηριότητες θα μπορούσαν να διεκπεραιωθούν με άνεση στο σπίτι τους ή σε ένα cafe: να μιλούν ελεύθερα, να ολοκληρώνουν τις συζητήσεις τους, να τρώνε, να τηλεφωνούν, χωρίς να βασανίζουν αγνώστους και να ακυρώνουν την προσπάθεια των ηθοποιών.
Φοβάμαι πως το ερώτημα δεν είναι αν το θέατρο αντέχει τέτοιες συμπεριφορές, αλλά αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν θέση μέσα σε αυτές τις αίθουσες. Γιατί το θέατρο δεν είναι απλώς ένας κλειστός χώρος με καρέκλες. Είναι μια σιωπηρή συμφωνία σεβασμού. Και όταν αυτή καταπατάται τόσο προκλητικά, τότε κάτι πάει πολύ λάθος.
Είναι κάποια ονόματα που όταν τα ακούς, σου προκαλούν αμέσως ένα δέος. Έναν σεβασμό, μια ευγνωμοσύνη και έναν απερίγραπτο θαυμασμό για το τι κατάφεραν να
Είναι περίοδος νηστείας στην Κύπρο και πολλοί από εμάς, για διάφορους λόγους, επιλέγουμε να απέχουμε από ζωικά προϊόντα. Είτε πρόκειται για θρησκευτική νηστεία, είτε για
Οι Key Performance Indicators (KPIs) δεν είναι απλώς λογιστικοί όροι.Είναι ο τρόπος με τον οποίο μετριέται η αποτελεσματικότητα της ηγεσίας σε μια επαγγελματική κουζίνα. Είτε
Υπάρχουν στιγμές που, όσο κι αν προσπαθήσεις να τις περιγράψεις, οι λέξεις μοιάζουν πολύ φτωχές. Ειδικά όταν καλείσαι να περιγράψεις το μέγεθος ενός πολυβραβευμένου σεφ,
Η λευκή σοκολάτα είναι ίσως η πιο παρεξηγημένη μορφή σοκολάτας. Για κάποιους είναι η απόλυτη γλυκιά απόλαυση, για άλλους “δεν είναι καν σοκολάτα”. Πού βρίσκεται
