Ταβερνάκι του Φίλιππου. Εμείς θα σου πούμε, γιατί και τις καθημερινές, δύσκολα βρίσκεις τραπέζι!

Και απ’ τον δρόμο να περάσεις, εκεί στις γειτονιές του Παλιού Στροβόλου, θα σ’ ανοίξει η όρεξη. Ο Φίλιππος, ο πρωτομάστορας του μαγαζιού, ξέρει από γεύσεις και παραδοσιακές συνταγές, βότανα και μπαχάρια. Έχει ο ίδιος παλέτο για να βάζει το σωστό αλάτι, να ισορροπεί τη ρίγανη και το σουμάκι, να βγάζει από το κάρβουνο το σουβλάκι την ώρα που πρέπει και να τηγανίζει τόσο όσο τα αγρέλια, για να μείνουν ζωντανά σαν τους ρίξει το αυγό και στα σερβίρει.

Ε’ άμα έχεις το ταλέντο και “πιάνει το χέρι” σου κι είσαι και καλός δάσκαλος για να τα μάθεις στην ομάδα σου, φτιάχνεις κάτι πιάτα πειρασμός που έρχονται κι από άλλες επαρχίες για να τα γευτούν και να τα ξαναγευτούν.

Εμείς απέναντι στην ξυλόσομπα να πίνουμε κόκκινο κρασάκι, να απολαμβάνουμε τον κόσμο που κατέκλυσε από νωρίς όλα τα τραπέζια, τσιμπολογώντας τα άφθονα πιάτα του παραδοσιακού μεζέ, εκκινώντας με άψογη κυπριακή σαλάτα με κόλιανδρο, ζεστές πιτούλες και καταπράσινες τσακιστές ελιές, μέσα σε αγουρέλαιο, που πίστεψέ με, σπάνια συναντάς οπουδήποτε.

Τζατζίκι, ταχίνι και παντζάρι με ξυδάκι, για την όρεξη και πάμε για σχαροψημένο μανιτάρι, χαλούμι που έλιωνε στο στόμα και κυπριακότατο, με βούλα και υπογραφή λουκάνικο, που το ρίξαμε στην πιτούλα, μαζί με λίγη ντομάτα, λεμονάκι και ταχίνι.

Ζηλέψαμε απ’ τους διπλανούς που απολάμβαναν τα “πρωτοεμφανιζόμενα” για τη φετινή χρονιά  αγρέλια με αυγά (εκτός μεζέ) και τα ζητήσαμε κι εμείς, στέλνοντας αμέσως τα μπράβο μας στην κουζίνα για το γευστικό τους αποτέλεσμα, αλλά και την τραγανότητά τους, κάτι που δυστυχώς το χάνουμε σε πολλά εστιατόρια/ταβέρνες με τα εν λόγω και όχι μόνο, άγρια εποχιακά βλαστάρια.

Τα αλευρωμένα στικς κολοκυθιών στο Ταβερνάκι του Φίλιππου, να ξέρεις ότι είναι μεγάλος πειρασμός, όπως είναι και οι κριτσανιστές πούλλες, που θα σε πάρουν αμέσως στο σπίτι της μαμάς και της γιαγιάς, σε άλλες μάλιστα εποχές, όμορφες και ρομαντικές.

Μαμαδίστικα και τα χονδρά, κοφτά μακαρονάκια με τρίμμα αναρής, όπως ήτανε και τα σαλιγκάρια στιφάδο που εξαφανίστηκαν πιο γοργά από ότι περίμενα, καθώς επίσης και το λατρεμένο, που δεν το συναντάς άλλου, πιάτο, που δεν είναι άλλο  από κυπριακές τηγανιτές πατάτες, καλυμμένες στο τηγάνι με αυγά μάτια, γαρνιρισμένα όλα με μαύρες ελιές, από σπίτι.

Κρασάκι και μπυρίτσα στα ποτήρια μας, ευχόμαστε δις και τρις στην υγειά όλης της παρέας και σφίγγουμε το χέρι του Φίλιππου για τα αρνίσια σουβλάκια με σουμάκι, που “ναι” είναι πλέον κι αυτά δυσεύρετα, αλλά και για την άριστη και το εννοώ, χοιρινή και αρνίσια σούβλα του, που θέλει πολλή μαστοριά και εξαίρετο κρέας για να βγει τέτοιο αποτέλεσμα.

Πατατούλες τηγανιτές πρώτο πράμα σερβιρισμένες σε μεταλλική σέσουλα και πάμε για τους ύστατους σχαρο-πειρασμούς, με βασικούς σταθμούς, στο ψαρονέφρι σχάρας, στο φιλετάκι κοτόπουλου, στις σπιτικές μοσχομυριστές σιεφταλιές, στα άλιπα χοιρινά σουβλάκια και στο βοδινό συκώτι που ήτανε αλάθητα ψημένο και ριγανοευλογημένο όσο πρέπει.

Κι εκεί που πας να πεις αμήν, να σου και φτάνουν και στο δικό σου τραπέζι δυο ινσταγκραμικοί, σιροπιαστοί μπαμπάδες, που από μέσα τους ξεπρόβαλε λευκή και αιθέρια, βανιλάτη κρέμα, που σου “φώναζαν” και οι δυο, “αν δε μας φας, δε φεύγεις από δω”.

Τους φάγαμε κι αυτούς, γλυκάναμε το στόμα και τον ουρανίσκο, είπαμε ξανά και ξανά τα μπράβο μας στον Φίλιππο και στην ομάδα του και φεύγοντας, κλείσαμε τραπέζι για άλλες παραδοσιακές, γευστικές εμπειρίες και την επόμενη βδομάδα.

Δήμητρας 2 Α’ Β’, Στρόβολος, 2058, Λευκωσία
22 316307