
Με το φτάσαμε κι αυτή την φορά, στις γραφικές γειτονιές, εκεί στον ιστορικό πυρήνα του Αγίου Δομετίου, διακτινιστήκαμε και πάλι χωροχρονικά. Τα πλακόστρωτα δρομάκια με τον αχνό φωτισμό, τα αναπαλαιωμένα σπίτια άλλων εποχών και ο ξυλόφουρνος στην αυλή του σεφ Λουκά Παπαλαζάρου, του άρχοντα του Ταβερνείου το Ιστορικόν, δεν είναι εικόνες που βλέπεις συχνά Κατάμεστος για ακόμη μια φορά ο χώρος, μέσα – έξω από μικρές και μεγάλες παρέες, ζευγαράκια και οικογένειες, που απολάμβαναν όλοι τους, ουκ ολίγα μεζεδάκια.

Μια όμορφη πραγματικά εικόνα, που μας θύμισε γιορτή, ειδικά όταν εστιάζαμε την προσοχή μας στην αυλή που φωτιζόταν με άπειρα λαμπιόνα. Στο δίλημμα, προκαθορισμένος μεζές ή μεζεδάκια της αρεσκείας μας, ψηφίσαμε αυτή τη φορά το δεύτερο, ειδικά όταν είδαμε τις προτάσεις στη λίστα με πιάτα ημέρας. Σαλάτα με άγρια γλιστρίδα, ντοματίνια και χαλίτζι από τον Πύργο Τηλλυρίας, καλοφτιαγμένο ταχίνι, κάππαρη και χούμοι με παντζάρι, εμφανίστηκαν πρώτα και εντυπωσίασαν γευστικά.
Να εύχεσαι σαν πας κι εσύ να είναι ανάμεσα στις επιλογές, η τριλογία μανιταριών με κεφαλοτύρι Κρήτης, αλλά και τα στικς κυπριακότατης, λεμονάτης πούλλας με κόλιανδρο, με τις οποίες πάθαμε εθισμό. Σε συμβουλεύω με τα χίλια να ενεργοποιήσεις κι εσύ την κάμερά σου μόλις φτάσει το σαγανάκι από γραβιέρα Κρήτης σε μαντεμένιο, καυτό σαγάνι, για να αποτυπώσεις και ηχητικά το τσουρούφλισμα του τυριού σαν πέσει απάνω του από τα χέρια του σερβιτόρου, ο χυμός του λεμονιού.

Εξαίρετο το με προβηγκιακό DNA, ροζέ κρασί από Μαραθεύτικο που επιλέξαμε, για να απολαύσουμε τα άψογα ψημένα βοδινά συκωτάκια σχάρας, τα signature, όσο αφορά την κοπή, λεπτοκομμένα αρνίσια παϊδάκια, αλλά και τα άξια ειδικής βράβευσης χοιρινά του σουβλάκια, που “ναι” θα ταξίδευα από την άλλη άκρη της πόλης μόνο και μόνο για να τα δοκιμάσω.

Για τα γλυκά του σηκώνω τα χέρια ψηλά, μα και υποκλίνομαι γιατί η αρτιότητα των εκτελέσεων, τόσο του φρεσκότατου γαλακτομπούρεκου, όσο και η ισορροπία και το παιχνίδι των υφών του μιλφέιγ με καραμελωμένο φυστίκι Αιγίνης, κρέμα με σοκολάτα Valhrona και σπιτικό παγωτό κόκκινων φρούτων του δάσους, με ταξίδεψαν στα εργαστήρια εκλεκτών πατισερί. Άξιο ειδικής αναφοράς, το επίπεδο εξυπηρέτησης, η ευγένεια και ο επαγγελματισμός, μα περισσότερα εύσημα, για την ακρίβεια των χρόνων αφίξεων των φαγητών, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς το κατάμεστο του χώρου.
Αν με ρωτάς και για το πόσο value for money είναι, ένα μόνο έχω να σου πω. Είναι από τα πιο value for money μαγαζιά του νησιού και για αυτό κάθε βράδυ όλα του τα τραπέζια είναι κατηλειμμένα από τους επαναλαμβανόμενους και νέους του πελάτες.
Μάρκου Δράκου 5, Άγιος Δομέτιος, 2369
22 780555

Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει

Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το

Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.

Δεν είναι εύκολο να επιστρέφεις σε ένα εστιατόριο που ήδη θεωρείς από τα καλύτερα του νησιού. Ο βασικός λόγος;;;; Οι προσδοκίες ανεβαίνουν. Και πολλές φορές

Αύριο το βράδυ, 12 Αυγούστου, ο ουρανός έχει τη δική του παράσταση. Οι Περσείδες, μία από τις πιο εντυπωσιακές βροχές διαττόντων του καλοκαιριού, φτάνουν στην κορύφωσή τους
