
Αυτό το εικοσάευρο είναι για εσένα” της είπε ο κύριος που καθόταν προψές μόνος στο τραπέζι απέναντί μας, παίρνοντας της το χέρι – που δεν το ΄χε αυτό το δικαίωμα – κρύβοντας τα λεφτά μέσα στην παλάμη της. Αυτή έπραξε το αυτονόητο, όπως έπρεπε να πράξει μια συνειδητοποιημένη κοπέλα, εργαζόμενη, μάνα, σύζυγος, αδελφή – ούτε εγώ δε ξέρω τι ήταν. Τον κοίταξε με ένα Τζοκόντιο χαμόγελο και του είπε: “ Σας ευχαριστούμε κύριε, θα το βάλω στο κουτί για τα φιλοδωρήματα για όλους μας”. Πήγε μπροστά μας, το έβαλε και του έδειξε εμμέσως πλην σαφώς ότι τέτοιες κινήσεις καλύτερα να αποφεύγονται, γιατί παρεξηγούνται. Μπράβο κορίτσι μου! Χίλια μπράβο για την ανατροφή σου και σε αυτούς που σε δίδαξαν!
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:



Την περασμένη Κυριακή είχα αναλάβει να κλείσω τραπέζι σε ένα από τα πιο γνωστά και ατμοσφαιρικά εστιατόρια της Λεμεσού, καθώς γιορτάζαμε με τον σύζυγό μου

Η δεύτερη επίσκεψη σε ένα “μεγάλο”εστιατόριο είναι πάντα η πιο αποκαλυπτική. Στο Herzig, όμως, είχε και μια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία. Θυμηθήκαμε την πρώτη μας παρουσία

Όταν η υψηλή γαστρονομία συναντά το θέατρο, οι εμπειρία αποκτά άλλο χρώμα. Γι’ αυτό οι σεφ των κορυφαίων εστιατορίων της Ευρώπης δεν σερβίρουν απλώς πιάτα
