Ταβέρνα Σκουρουβίννος. Παράδοση, φιλοξενία και κυπριακές γεύσεις που συνεχίζουν να γράφουν ιστορία. Πήγαμε ξανά για τον μεζέ του και…

Στον Σκουρουβίννο, την πολυβραβευμένη ταβέρνα στον Άγιο Αθανάσιο της Λεμεσού, δεν πας μια φορά και τελείωσε. Πας και ξαναπάς και ξαναπάς. Ο λόγος απλός. Έχει όλα αυτά που ζητάς όταν αποφασίζεις να πας σε μια παραδοσιακή, κυπριακή ταβέρνα με τα όλα της.

Είναι πρώτα απ’ όλα ένα ταβερνάκι γουστόζικο, κουλτουριάρικο, με αύρα παλιού σπιτιού και με εκείνη τη σπάνια αίσθηση πως ο χρόνος εδώ μέσα έχει αποφασίσει να πηγαίνει λίγο πιο αργά.

Οι μεζέδες του είναι αυθεντικοί, χορταστικοί και φτιαγμένοι με μαστοριά. Μα οι άνθρωποί του είναι που κάνουν τελικά τη διαφορά. Με πρωταγωνιστή τη ψυχή του μαγαζιού, τον αεικίνητο Γιαννάκη Αγαθαγγέλου, που θα περάσει και από το δικό σου τραπέζι, θα δει πώς περνάς, θα σε ρωτήσει αν είσαι καλά, θα κάνει το χωρατό του, θα τσουγκρίσει το ποτήρι του μαζί σου και, κάπου ανάμεσα στα πιάτα, θα φροντίσει να σου στείλει κι εκείνο το κάτι τις παραπάνω που βγήκε από την κουζίνα ή από το περιβολάκι του.

Εμείς πάντως κλείσαμε μέρες πριν, για να είμαστε σίγουροι πως θα πετύχουμε τραπέζι και, αν γίνεται, το αγαπημένο μας πόστο δίπλα στο τζάκι, που θα κάψει πολλά ξύλα και αυτό τον χειμώνα, αλλά και κάτω από τις σουβλάντζες και τα ραφάκια με τα θυμητάρια του παρελθόντος, τις παλιές φωτογραφίες και όλα εκείνα τα μικρά αντικείμενα που κάνουν το πετρόκτιστο κτίσμα του 1890 να μοιάζει περισσότερο με σπίτι παρά με εστιατόριο.

Και κάπως έτσι αρχίζει η περιδιάβαση στον κυπριακό μεζέ.

Ένα καλωσόρισμα με χοιρομέρι, κυβάκια από τυρί φλαούνας, μαύρες, μικρές ελιές, κλωναράκια κάππαρης, αλλά και τσακιστές ελιές, μαζί με φρεσκοκομμένη σαλάτα, ταχίνι καλοχτυπημένο και δροσερό γιαούρτι. Απλά πράγματα, θα μου πεις. Ναι. Μα όταν είναι σωστά, δεν χρειάζονται πολλά περισσότερα.

Και στον Σκουρουβίννο υπάρχει αυτή η επιμονή στην πρώτη ύλη που δεν είναι θεωρία. Τα χόρτα και αρκετά από τα ζαρζαβατικά που μπαίνουν στα πιάτα έρχονται από το περιβολάκι του Γιάννη στο Κελλάκι. Και “ναι”, αυτά, πίστεψέ με, έχουν άλλη γλύκα κι άλλο άρωμα. Διαφορετικό, γήινο, πλούσιο και πληθωρικό σε γεύσεις που αποπνέουν Κύπρο.

Στο τραπέζι μας έφτασαν και φέτος οι φοινικωτές ντομάτες του. Δυο ζουμερές, σαρκώδεις και τόσο αρωματικές ντομάτες, που μόλις τις κόψαμε, επαναλάβαμε με το έτερον ήμισυ τη σπουδαιότητα της εποχικότητας και των τοπικών προϊόντων. Και πολλές φορές, όταν έχεις ένα τέτοιο προϊόν, δεν χρειάζεται να το μεταμφιέσεις. Ρίξαμε στην ντομάτα λίγο αλατάκι, μια σταγόνα ελαιόλαδο και αυτό ήταν. Η μαγεία της φύσης.

Το σχαροψημένο χαλούμι έδειξε για άλλη μια φορά πως η φωτιά, όταν ξέρεις να τη δουλέυεις, δεν χρειάζεται πολλά κόλπα, ενώ η επίσης σχαροψημένη σπιτική λούντζα, με την ήπια αλατότητα και την καθαρή της γεύση, ήταν από εκείνα τα προϊόντα που θα αναζητήσεις ξανά την επόμενη φορά που θα καθίσεις στο τραπέζι.

Εύσημα πολλά και για το βοδινό συκώτι σχάρας, που ήτανε τρυφερό και σωστά ψημένο και απαλλαγμένο από ζωικές οσμές, ενώ τα ίδια θετικά σχόλια καταγράφω και για το κυπριακό κρασάτο λουκάνικο, που ήρθε καλοψημένο, με εκείνη τη γνώριμη νοστιμιά που ζητάς από ένα μεζεκλίκι. Τα καλύτερα δηλώσαμε και οι δυο για την πομηλοροτηγανιά με ζουμερές ντομάτες, αυγά και χαλούμι, που ήταν ένα από τα πιατάκια που αγαπήσαμε ιδιαιτέρως. Είχε αυτό το ωραίο, ανεπιτήδευτο στοιχείο της κυπριακής κουζίνας: λίγα υλικά, μαγειρεμένα σωστά, και ξαφνικά δεν θέλεις να μείνει ούτε μια κουταλιά στο πιάτο.

Και να σου και τα μικρά, βραστά σαλιγκαράκια, που στις μέρες μας δεν τα συναντάς πια τόσο συχνά στις ταβέρνες μας. Ένας μεζές παλιάς σχολής, από αυτούς που σου θυμίζουν πως η κυπριακή γαστρονομική παράδοση είναι πολύ μεγαλύτερη από τα γνωστά και τετριμμένα.

Κάπου εδώ, καθώς τα πιάτα συνεχίζουν να έρχονται, αλλάζει και ο ρυθμός της βραδιάς. Οι μουσικοί περνούν από τα τραπέζια με κιθάρα και μπουζούκι, παίζουν τα λαϊκά τους, πιάνουν το τραγούδι της κάθε παρέας και ξαναγυρίζουν στους επόμενους. Κι αυτό είναι που μου αρέσει στον Σκουρουβίννο. Δεν αισθάνεσαι πως παρακολουθείς ένα πρόγραμμα. Νιώθεις πως συμμετέχεις σε μια μεγάλη κυπριακή παρέα που, κάποια στιγμή, αποφάσισε να τραγουδήσει.

Και ενώ ακούς το μπουζούκι, να σου και φτάνουν οι κριτσανιστοί κολοκυθοκεφτέδες και το τρυφερό κοτόπουλο σουβλάκι, με λαχανικά περασμένα στο ξυλάκι και αρωματικά βότανα να δίνουν το άρωμα της κυπριακής φύσης σε κάθε μπουκιά. Ψημένο σωστά, χωρίς να στεγνώσει, με εκείνο το άρωμα της σχάρας που σε κάνει να απλώνεις το χέρι πριν ακόμη προλάβουν να σερβίρουν όλους.

Στην υγειά της παρέας, που ήδη έχει αρχίσει να ξεφαντώνει, και στο τραπέζι φτάνουν τα ζουμερά χοιρινά σουβλάκια και οι σεφταλιές, το αρνίσιο συκωτάκι στο τηγάνι και τα λεπτοκομμένα πανσετάκια. Μικρές μπουκιές που έρχονταν και έφευγαν τόσο γρήγορα, που πραγματικά δεν ξέρω πότε εμφανίστηκαν και πότε εξαφανίστηκαν από το τραπέζι. Και κάπου ανάμεσά τους, οι τηγανητές κυπριακές πατάτες, για να μαζεύουν ό,τι απέμεινε από τις νοστιμιές του πιάτου.

Αν είσαι γκράντε μεζεκλής, τότε κράτα χώρο και για το βραστό αρνίσιο κεφαλάκι, που εδώ έχει το δικό του φανατικό κοινό, παρέα με κυπριακό μακαρονάκι και άφθονο τρίμμα αναρής.

Κι εκεί που λες πως κάπου εδώ πρέπει να τελειώσαμε, ο Γιάννης θα βρει ακόμη έναν λόγο για να μη σηκωθείς και να φύγεις.

Από το περιβολάκι του στο Κελλάκι ήρθαν στο τραπέζι μας λωτοί, παπουτσόσυκα, σύκα και γκουάβες. Προϊόντα που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι η εποχή, είναι ο τόπος και είναι η χαρά του ανθρώπου που καλλιεργεί κάτι δικό του και θέλει να το μοιραστεί μαζί σου.

Και για το τέλος, η κουζίνα έστειλε το signature γλυκό του Σκουρουβίννου. Αναρή με χαρουπόμελο, μπανάνες και καρύδια. Ένα γλυκό που έχει γίνει πλέον κομμάτι της ταυτότητας της ταβέρνας και που, όσο απλό κι αν ακούγεται, κλείνει ιδανικά μια βραδιά που από την αρχή μέχρι το τέλος μίλησε τη γλώσσα της Κύπρου.

Εν κατακλείδι, ο Σκουρουβίννος έχει κάτι που δύσκολα κατασκευάζεται: ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ. Δεν προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο. Δεν χρειάζεται. Έχει το παλιό πετρόκτιστο σπίτι, τη φωτιά, τη σχάρα, τα τοπικά προϊόντα, τους ανθρώπους του, το περιβολάκι, το κρασί, το μπουζούκι και, πάνω απ’ όλα, μια κουζίνα που ξέρει να “μαγειρεύει” την κυπριακή παράδοση χωρίς να την κακοποιεί.

Και φεύγοντας, κάπου ανάμεσα στο τελευταίο τραγούδι, στο τελευταίο ποτήρι και σε εκείνη την τελευταία μπουκιά αναρής, έχεις την αίσθηση πως δεν πήγες απλώς για φαγητό.

Πήγες σε ένα σπίτι.

Και σε ένα σπίτι που σε φιλοξενεί με αυτό τον τρόπο,…… ξαναγυρίζεις με τα χίλια.

Ανοικοδομήσεως, Άγιος Αθανάσιος, Λεμεσός
25 720692