
Έχω μια αρχή στη ζωή μου: δεν κάνω το ίδιο λάθος δύο φορές. Ή τουλάχιστον προσπαθώ! Αυτή τη φορά, όμως, οφείλω να παραδεχτώ ότι το «δις εξαμαρτείν», ή μάλλον το «τρις εξαμαρτείν», το έπαθα, και μάλιστα στο ίδιο εστιατόριο της Λευκωσίας.
Την πρώτη φορά που το επισκέφθηκα, παρήγγειλα crudo με ψάρι ημέρας. Η δυσάρεστη έκπληξη ήρθε πριν ακόμη το πιάτο ακουμπήσει στο τραπέζι. Η μυρωδιά της ψαρίλας είχε ήδη φτάσει στη μύτη μου. Το πιάτο, φυσικά, έμεινε σχεδόν ανέγγιχτο. Η συνδαιτυμόνας μου, μάλιστα, και οι φίλες της ζήτησαν από τον σερβιτόρο να το πάρει αμέσως από το τραπέζι, για να αποσυμφορήσουμε asap τη μύτη μας.

Φωτογραφία: Anastase Maragos / Unsplash
Έναν μήνα αργότερα, βρέθηκα ξανά στο ίδιο εστιατόριο, αυτή τη φορά καλεσμένος στα γενέθλια της ξαδέλφης μου. Ανάμεσα στα πέντε πιάτα που επέλεξε για την παρέα ήταν και ένα ταρτάρ ψαριού, το οποίο, μάλιστα, βρίσκεται μόνιμα στον κατάλογο. Δεν ξέρω αν ήμουν προκατειλημμένος από την προηγούμενη εμπειρία, αλλά η μυρωδιά ήταν ακόμη πιο έντονη! Και αυτή τη φορά, το πιάτο παρέμεινε στο τραπέζι χωρίς να το αγγίξει κανείς. Τα σχόλια των υπολοίπων ήταν του τύπου: «Κάτι πάει στραβά με αυτό το πιάτο, έτσι δεν είναι;»

Φωτογραφία: Alberto Gasco / Unsplash
Την τρίτη φορά, όταν βρέθηκα ξανά καλεσμένος από φίλους, τους συμβούλεψα να αποφύγουμε οτιδήποτε ωμό. Τους εξήγησα τον λόγο, τους προειδοποίησα, αλλά δεν με άκουσαν. Δεν με πίστεψαν· ίσως θεώρησαν ότι υπερβάλλω. Τελικά, όμως, είχαν κι εκείνοι την ίδια δυσάρεστη εμπειρία. Εκείνοι, όμως, δεν ντράπηκαν: φώναξαν τον ιδιοκτήτη και του το είπαν. Αυτός αρνήθηκε ότι το ψάρι ήταν μπαγιάτικο και κέρασε ένα γλυκό.
Και εδώ αρχίζουν οι απορίες μου. Το συγκεκριμένο εστιατόριο είναι σχεδόν πάντα γεμάτο κόσμο. Να απογοητευτώ επειδή εξακολουθούμε να γεμίζουμε εστιατόρια που σερβίρουν ωμό ψάρι αμφισβητούμενης φρεσκάδας; Ή μήπως πρέπει να αρχίσω να ανησυχώ ότι η μύτη μου και οι γευστικοί μου κάλυκες δεν λειτουργούν σωστά όταν επισκέπτομαι το συγκεκριμένο μαγαζί;
Το παράδοξο είναι ότι δοκιμάζω συχνά ωμό ψάρι σε άλλα εστιατόρια και δεν έχω αντιμετωπίσει ποτέ ανάλογο πρόβλημα. Αντίθετα, απολαμβάνω τα αρώματα και τη γεύση του όπως ακριβώς πρέπει.
Τρεις επισκέψεις, τρία διαφορετικά πιάτα και η ίδια απογοήτευση. Μήπως τελικά το δικό μου λάθος δεν ήταν ότι επέστρεψα, αλλά ότι πίστεψα πως κάτι θα είχε αλλάξει;
Κεντρική φωτογραφία: Brett Wharton / Unsplash

Σάββατο βράδυ στην ταβέρνα Ζήνων στη Λάρνακα: γεμάτα τραπέζια, εκλεκτοί κυπριακοί μεζέδες, σωστά ψησίματα και ζωντανή μουσική. Και ένα ευχάριστο νέο για το μέλλον της.

Τρεις επισκέψεις στο ίδιο εστιατόριο της Λευκωσίας, τρία πιάτα με ωμό ψάρι και η ίδια έντονη ψαρίλα. Μήπως το λάθος ήταν ότι πίστεψα πως κάτι θα άλλαζε;

Το Vino Cultura γιόρτασε 20 χρόνια με γεύμα γνωριμίας στο Crosta Nostra, με επίτιμο προσκεκλημένο τον Mario Piccini, CEO της ιστορικής οινοποιίας Piccini 1882.

Ένας εστιάτορας απαντά σε όσους παραπονιούνται για τις τιμές: από τις ίδιες υπεραγορές ψωνίζουμε κι εμείς, με ακριβότερο ρεύμα, υγραέριο και μισθούς.

Δοκιμάσαμε πρώτοι το LITRONDI Early Harvest του Ελαιοτριβείου Αναλιόντα: ένα φρέσκο, πράσινο αγουρέλαιο με εντυπωσιακή αρωματική ένταση και χαρακτήρα.
