H PA-PHOS έχει πλέον να παινεύεται για το PHOS της. Τη νέα εστιατορική άφιξη που θα αφήσει εποχή. Το επισκεφτήκαμε… (Also in English)

Υπάρχουν στιγμές που η θέα λειτουργεί σαν προοικονομία. Σαν να σου ψιθυρίζει τι θα ακολουθήσει. Στο Phos, στον Άγιο Γεώργιο Πέγειας, αυτό το ψιθύρισμα γίνεται σχεδόν κινηματογραφική αφήγηση. Από τη βεράντα, το βλέμμα αγκαλιάζει το γραφικό λιμανάκι, γλιστρά πάνω στη Γερόνησο (ναι, η Κύπρος έχει και νησιά), ακουμπά τη Λάρα και φτάνει μέχρι τον Ακάμα και το Ακρωτήρι Αρναούτη. Γαλάζιο πάνω σε γαλάζιο. Κι εσύ, αφ’ υψηλού, να σκέφτεσαι πως – ναι – δεν θέλεις να φύγεις από εκεί.

Ως νέο γαστρονομικό μέλος του Cap St Georges Hotel & Resort, το PHOS έρχεται να επιβεβαιώσει πως η Πέγεια αλλάζει επίπεδο. Μετατρέπεται σε high-end προορισμό, με concept που πατά γερά στην Ελλάδα και τη Μεσόγειο, αλλά δεν φοβάται να “κλείσει το μάτι” και στη διεθνή σκηνή. Το επισκεφθήκαμε και μεσημέρι και βράδυ· και στις δύο περιπτώσεις ο ενθουσιασμός μας ήταν αβίαστος.

Το μοίρασμα είναι φιλοσοφία. Είναι η επιτομή του όλου σκεπτικού. Από τα φρεσκοαλιευμένα ψάρια που αντικρίζεις στις βιτρίνες μπαίνοντας – κατευθείαν από τους ψαράδες του Αγίου Γεωργίου – μέχρι τα πιάτα που σχεδιάστηκαν για να βρεθούν στο κέντρο του τραπεζιού και να γίνουν αφορμή για κουβέντα, για λίγο κρασάκι ακόμη, για μια ξανθιά βαρελίσια μπύρα ή για ένα κοκτέιλ καλοφτιαγμένο, που μοσκοβολά ενέργεια ελληνική και μεσογειακή.

Ξεκίνημα με by the glass κρασάκια, φρυγανισμένο προζυμένιο ψωμί, βούτυρο σπιτικό και αρωματικό και εξαίρετη σούπα κακαβιά, μια βελουτέ ψαριού ημέρας με λαχανικά εποχής και τραγανό ψωμί. Θάλασσα συμπυκνωμένη, με βάθος και καθαρότητα. Δεν φώναζε· μιλούσε με σιγουριά.

Το Hamachi ceviche, που η βαθμολογία του από όλους μας πλησίαζε το άριστα, δροσερό και αιχμηρό εκεί που έπρεπε, ισορρόπησε ιδανικά ανάμεσα στο γάλα τίγρη, το λάιμ και το jalapeño, με τη γλυκοπατάτα να γλυκαίνει διακριτικά το σύνολο. Πιάτο που ξυπνά τον ουρανίσκο και σε βάζει σε ρυθμό.

Η με παρθενογένεση σπανακοσαλάτα, με θύμησες από τη σπανακόπιτα που όλοι αγαπήσαμε, ήρθε αποδομημένη αλλά ουσιαστική. Baby σπανάκι, τραγανό φύλλο που έσπαγε ευχάριστα στο πιρούνι, φέτα σωστά αλμυρή και βινεγκρέτ ταχίνι που έδενε το “παραδοσιακό” με το σύγχρονο.

Στην παντζαροσαλάτα, η γήινη γλύκα τους αγκαλιάστηκε από ψημένο κατσικίσιο τυρί, αρωματικό γιαούρτι και καρύδι. Το πορτοκάλι έδινε τη σπίθα, και την ένταση των εσπεριδοειδών και την τσαχπινιά των κίτρων. Πιάτο χρωματικά εντυπωσιακό, μα κυρίως γευστικά ισορροπημένο.

Το USA Prime Beef Tartare απέδειξε τη διάθεση της κουζίνας να τολμήσει. Από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει τους τελευταίους μήνες, έδειξε από την πρώτη μπουκιά τους πρωταγωνιστές της γεύσης. Kimchi και tonkatsu έφεραν την ένταση, η φρέσκια τρούφα τον αριστοκρατικό αέρα, ενώ το mille-feuille πατάτας πρόσθεσε υφή και χαρακτήρα. Ένα ταρτάρ πολυεπίπεδο, με καθαρή πρώτη ύλη και ακρίβεια στο καρύκευμα.

Στα κυρίως, το al dente, για ειδική βράβευση, Spaghetti Chitarra με μαριναρισμένες γαρίδες κοιλάδος και σάλτσα λευκού κρασιού είχε όλα τα καλά του κόσμου. Το λεμονόχορτο και το ξύσμα λάιμ χάριζαν αρωματική φρεσκάδα, ενώ το χαβιάρι έδινε μια διακριτική πολυτέλεια που δεν καπέλωνε, αλλά συμπλήρωνε. Ένα πιάτο που ισορροπεί ανάμεσα στην κομψότητα και την απόλαυση και που περιμένω πώς και πώς να το δοκιμάσω ξανά.

Το ινσταγκραμικό και απείρως παρεΐστικο γιουβέτσι με σιγομαγειρεμένα μοσχαρίσια μάγουλα και καπνιστό Μετσοβόνε ήταν από εκείνα τα πιάτα που σε κάνουν να σωπαίνεις για λίγο. Το κρέας έλιωνε, το ζυμαρικό κρατούσε σωστά και το καπνιστό στοιχείο έδινε βάθος χωρίς υπερβολή.

Το λαβράκι, σερβιρισμένο με beurre blanc, κυδώνια και αρωματικά χόρτα, είχε φίνα εκτέλεση. Η σάλτσα βουτύρου αγκάλιαζε το ψάρι, χωρίς να το βαραίνει, ενώ ο μάραθος και ο άνηθος τού έδιναν φρεσκάδα και καθαρό τελείωμα.

Και ναι, δοκιμάσαμε και το Wagyu rib eye με το κόκκαλο. Ο σεφ ο ίδιος το έφερε περήφανα μπροστά μας και το έκοψε επιδέξια με τη λάμα του a la tagliata, για να μοιραστεί ευκολότερα σε όλους μας. Ψημένο με ακρίβεια, με σωστό μαρμάρωμα, πλάι σε μια Béarnaise βελούδινη και πλούσια, όπως της πρέπει. Δίπλα του, οι triple fried potatoes με κρέμα φέτας και φρέσκια τρούφα ήταν εθιστικές, ενώ τα broccolini με λαδολέμονο και μέντα έφερναν την απαραίτητη ισορροπία. 

Η λίστα κρασιών κινείται με την ίδια αυτοπεποίθηση. Από κυπριακά Ξυνιστέρια μέχρι εμβληματικές ετικέτες, όπως το Château Pétrus. Επιλογές που καλύπτουν κάθε διάθεση και κάθε pairing, με ομάδα που γνωρίζει τι σερβίρει και γιατί. Στα γλυκά, η Chocolate Yogurt Soup με φρέσκα μούρα είχε παιχνιδιάρικο χαρακτήρα και οξύτητα που καθάριζε τον ουρανίσκο. Η Ricotta Kunafa συνδύαζε τραγανό φύλλο με βελούδινη γέμιση, ενώ η Κουρελόπιτα, με κρέμα βανίλιας και σιρόπι κανέλας, έκλεισε το δείπνο με μια γλυκιά, νοσταλγική νότα.

Το σέρβις προβάλλει αυθεντική κυπριακή φιλοξενία. Φιλικό, επαγγελματικό, με χαμόγελο που δεν είναι ποτέ στημένο. Νιώθεις ότι χαίρονται που βρίσκεσαι εκεί.

Επίλογος; Το PHOS είναι, χωρίς περιστροφές, μία από τις καλύτερες αφίξεις των τελευταίων μηνών. Η κουζίνα του πολυσυλλεκτική, μεσογειακή στον πυρήνα της αλλά κοσμοπολίτικη στις πινελιές της, και απίστευτα γευστική. Κι όταν ανοίξει πλήρως η βεράντα-όνειρο, με τα έπιπλα και τους καναπέδες της να αγκαλιάζουν αυτό το ανεπανάληπτο τοπίο, κράτα το και σημείωσέ το από τώρα: Δύσκολα θα βρίσκουμε τραπέζι στο PHOS.

Αγίου Γεωργίου 224, Πέγεια 8560
97 828828

REVIEW IN ENGLISH

PA-PHOS has found its new shining star. PHOS is here to stay

Paphos now has every reason to boast. PHOS is its newest restaurant arrival…… and it’s here to make a lasting mark

There are moments when a view sets the tone for everything that follows. As if it quietly hints at what’s to come. At Phos, in Agios Georgios Peyias, that hint unfolds into something almost cinematic. From the terrace, your eyes sweep across the picturesque fishing harbour, glide over Geronisos island (yes, Cyprus has its own little islands), touch Lara Bay and stretch all the way to the Akamas Peninsula and Cape Arnaoutis. Blue upon blue. And you, perched above it all, thinking — yes — you really don’t want to leave.

As the newest culinary addition to Cap St Georges Hotel & Resort, PHOS confirms what is already becoming clear: Peyia is stepping confidently into high-end territory. The concept is firmly rooted in Greece and the Mediterranean, yet it isn’t afraid to nod toward the international gastronomic scene. We visited both for lunch and dinner; on both occasions, the enthusiasm was effortless and entirely genuine.

Sharing is the philosophy here. It’s the essence of the experience. From the freshly caught fish displayed as you walk in — sourced directly from the fishermen of Agios Georgios — to dishes designed to sit proudly at the centre of the table, inviting conversation, another glass of wine, a crisp draught lager, or a beautifully crafted cocktail infused with unmistakable Mediterranean energy.

We began with wines by the glass, toasted sourdough bread, fragrant homemade butter and an exceptional kakavia fish soup — a velvety broth of the catch of the day with seasonal vegetables and crisp bread. The sea, distilled. Deep, clean, confident. It didn’t shout; it spoke with assurance.

The Hamachi ceviche, which nearly scored top marks from everyone at the table, was refreshing and sharp exactly where it needed to be. “Leche de tigre,” lime and jalapeño brought brightness and heat, while sweet potato offered balance. A dish that awakens the palate and sets the pace.

The reinvented spinach salad — evoking beloved spinach pie flavours — arrived deconstructed yet purposeful. Baby spinach, shards of crisp pastry, properly seasoned feta and a tahini vinaigrette that elegantly bridged tradition and modernity.

In the beetroot salad, earthy sweetness met baked goat’s cheese, herb yogurt and walnuts. Orange added spark — citrus intensity with a playful edge. Visually striking, but above all beautifully balanced in flavour.

The USA Prime Beef Tartare showcased the kitchen’s willingness to push boundaries. One of the best I’ve tasted in recent months, it revealed its flavour leaders from the very first bite. Kimchi and tonkatsu delivered punch, fresh truffle added refinement, and a mille-feuille of potato contributed texture and character. Multi-layered, precise and impeccably seasoned.

For mains, the al dente Spaghetti Chitarra with marinated valley prawns and white wine sauce was, quite simply, outstanding. Lemongrass and lime zest brought aromatic freshness, while caviar added a discreet touch of luxury that complemented rather than dominated. A dish poised between elegance and indulgence — one I am already looking forward to revisiting.

The undeniably Instagram-worthy, generously shareable giouvetsi with slow-cooked beef cheeks and smoked Metsovone cheese was the kind of plate that makes you pause mid-conversation. The meat melted, the pasta held its structure, and the smoky note added depth without excess.

The sea bass, served with beurre blanc, quince and fragrant herbs, was finely executed. The butter sauce embraced the fish without overwhelming it, while fennel and dill lent freshness and a clean finish.

And yes, we also tried the bone-in Wagyu rib eye. The chef himself proudly presented it and expertly sliced it tableside, tagliata-style, so it could be easily shared among us. Cooked with precision, beautifully marbled, paired with a velvety, rich Béarnaise exactly as it should be. Alongside, triple-fried potatoes with feta cream and fresh truffle proved dangerously addictive, while broccolini with olive oil, lemon and mint provided essential balance.

The wine list carries the same confidence. From local Xynisteri to iconic labels such as Château Pétrus, it spans moods and pairings with ease. The team clearly knows what they are pouring — and why. For dessert, the Chocolate Yogurt Soup with fresh berries had a playful personality and cleansing acidity. The Ricotta Kunafa combined crisp pastry with silky filling, while the Kourelopita — layered filo, vanilla cream and cinnamon syrup — closed the evening on a sweet, nostalgic note.

Service reflects authentic Cypriot hospitality. Warm, professional, never forced. You genuinely feel they are pleased you are there.

In closing? PHOS is, without exaggeration, one of the strongest restaurant openings of recent months. Its cuisine is eclectic yet deeply Mediterranean at heart, cosmopolitan in its accents and impressively flavour-driven. And when the dream terrace is fully dressed with its loungers and sofas embracing that extraordinary panorama, make a note of this now: securing a table at PHOS will not be easy.

Agiou Georgiou 224, Peyia 8560
+357 97 828828