Pinolo. Πήγαμε για τα καινούρια του πιάτα… και το απολαύσαμε στην πιο ώριμη και δυνατή του εκδοχή

Υπάρχουν εστιατόρια που απλώς τα επισκέπτεσαι και υπάρχουν κι εκείνα που σε καλούν πίσω, σχεδόν επιτακτικά. Το Pinolo ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη ομάδα. Τελεία και παύλα! Και όταν μάθαμε για την άφιξη των νέων του πιάτων, οφείλαμε να δώσουμε το “παρών” μας από τους πρώτους – δεν το πολυσκεφτήκαμε. Γιατί όταν ένα εστιατόριο με τέτοια συνέπεια εξελίσσεται, θέλεις να είσαι εκεί, τη στιγμή που γράφεται το επόμενο κεφάλαιο του.

Βράδυ καθημερινής, με τη Λευκωσία να κινείται σε γνώριμους ρυθμούς, κι όμως εκεί μέσα – άλλος κόσμος. Ένα εστιατόριο γεμάτο ζωή. Παρέες που γελούν δυνατά, ζευγάρια που μοιράζονται πιάτα, γενέθλια σε πλήρη εξέλιξη, ποτήρια που τσουγκρίζουν και μια ενέργεια που δεν προσποιείται. Είναι εκεί. Αυθεντική. Ο χώρος, όπως τον θυμάσαι – και λίγο καλύτερος. Ζεστός, με έντονο το στοιχείο του ξύλου, καλοζυγισμένο φωτισμό και εκείνη τη μεγάλη οθόνη με τις ασπρόμαυρες ταινίες να παίζει σιωπηλά στο βάθος, να σου δημιουργεί ένα σχεδόν κινηματογραφικό σκηνικό. Από αυτά που σε κάνουν να χαλαρώνεις χωρίς να το καταλάβεις. Να μένεις λίγο παραπάνω.

Στα χέρια μας by the glass επιλογές από μια ενημερωμένη και μελετημένη λίστα κρασιών – που ναι, αξίζει να της δώσεις τον χρόνο σου – ενώ για όσους κινούνται πιο δημιουργικά, τα κοκτέιλ της μπάρας έχουν χαρακτήρα και φαντασία. Το σέρβις; Από τα σημεία που το Pinolo υπερέχει. Επαγγελματικό, άμεσο, με γνώση και κυρίως με εκείνη τη φιλική διάθεση που δεν διδάσκεται εύκολα και που δικαιωματικά συγκαταλέγεται σε ένα από τα καλύτερα, σε επίπεδο, της πρωτεύουσας.

Ξεκίνημα – μετά την κλασική φοκάτσια και τις αλοιφές – με Supplì. Μα τι είναι το Supplì θα με ρωτήσεις; Ε, λοιπόν, είναι τραγανές απ’ έξω, κροκέτες, με εκείνο το γνώριμο, comforting άρωμα τηγανισμένου ρυζιού και στο εσωτερικό τους μια καρδιά από λιωμένη μοτσαρέλα που τραβιέται όσο πρέπει για να το βουτήξεις όσο θες στη σάλτσα ντομάτας που το συντροφεύει. Απλό; Ναι. Εκτελεσμένο σωστά; Απολύτως.

Οι Bruschette al Fungo Nero, από την άλλη, παίζουν σε πιο φίνα μονοπάτια. Η κρέμα κατσικίσιου τυριού δίνει τη βελούδινη βάση και έρχεται το μανιτάρι μαύρης τρομπέτας, στη γλυκιά του μορφή, να προσθέσει βάθος και μια γήινη, σχεδόν απόκοσμη ένταση. Ένα ορεκτικό που δεν φωνάζει – σε κερδίζει ήσυχα και λες, δεν παραγγέλνω ακόμη μια μερίδα αφού είναι τόσο καλό;;;

Η σαλάτα Spinaci e Albicocche ήταν από εκείνες τις ευχάριστες εκπλήξεις. Τα καψαλισμένα βερίκοκα έδιναν μια απρόσμενη γλύκα, που ισορροπούσε όμορφα με τη δροσιά του σπανακιού και την κρεμώδη στρατσιατέλα, ενώ τα καπνιστά φιστίκια Αιγίνης έβαζαν το απαραίτητο τραγανό στοιχείο. Μια σαλάτα που δύσκολα ξεχνάς και τη βάζεις αμέσως στις must have επιλογές σου για την επόμενή σου επίσκεψη.

Και ναι, η Burrata παραμένει σταθερή αξία. Κρεμώδης, πλούσια, με τα ντοματίνια να δίνουν φρεσκάδα, εντυπωσιάζοντας στη νέα της version με την ψητή κολοκύθα που γλύκανε το σύνολο και το παλαιωμένο βαλσάμικο να “δένει” όμορφα τα πάντα. “Κερασάκι”, τα κρουτόν φοκάτσιας που έδωσαν ακόμη μια νότα στις υφές, μα ακόμη μια αίσθηση πληρότητας και ισορροπίας.

Στα ζυμαρικά τώρα, εκεί που το Pinolo έχει μάθει να ξεχωρίζει και να επιβεβαιώνει τον λόγο που έχει χτίσει το όνομά του, τα καινούρια δεδομένα είναι ακόμη πιο θελκτικά. Τα Bucatini al Tartufo, τελειωμένα μέσα σε κεφάλι παρμεζάνας 24μηνης παλαίωσης, παραμένουν εμπειρία από μόνα τους. Κρεμώδη, γεμάτα, με τη μαύρη τρούφα να δίνει το άρωμα και την ένταση που πρέπει, χωρίς να καπελώνει. Από εκείνα τα πιάτα που σε κάνουν να σταματάς για λίγο τη συζήτηση, να βγάζεις το κινητό και να αρπάζεις δυο-τρία πλάνα την κοπελιά που τα φτιάχνει τόσο επιδέξια, για να τα απολαύσεις ζεστά ζεστά μπροστά σου.

Στη συνέχεια ήρθε να προστεθεί στο μοιρασιάρικό μας τραπέζι και το Gnocchi al Salmone e Tartufo. Μαλακά, αφράτα νιόκι πατάτας, που κυριολεκτικά λιώνουν στο στόμα, δεμένα με μια πλούσια, κρεμώδη σάλτσα ιταλικών τυριών και μπισκ γαρίδας που δίνει βάθος και θαλασσινή ένταση. Οι κύβοι σολομού, σωστά μαγειρεμένοι, κρατούσαν υφή και φρεσκάδα, δημιουργώντας ένα πιάτο πιο γενναιόδωρο και πιο πληθωρικό, που όμως βρίσκει τον τρόπο να ισορροπεί και – ναι – να σε κερδίζει μέχρι την τελευταία μπουκιά.

Η Carbonara pizza κινείται σε comfort ρυθμούς, με την ιταλική πανσέτα και την κρέμα πεκορίνο να δημιουργούν ένα πλούσιο, γεμάτο αποτέλεσμα, ενώ το αυγό έρχεται να ολοκληρώσει την εικόνα, δίνοντας αυτή τη γνώριμη, απολαυστική υφή και γεύση όταν κάποιος λιγουρεύεται μια carbonara.

Στον αντίποδα, η Pesto con Mortadella e Pistacchi πίτσα είναι πιο “παιχνιδιάρικη” και πιο αρωματική. Το πέστο βασιλικού, η μορταδέλα και τα φιστίκια συνθέτουν ένα σύνολο που έχει ένταση, αλλά και ισορροπία. Από τις επιλογές που μοιράζονται… δύσκολα.

Και φτάνουμε στο Veal Milanese. Λεπτοκομμένο, σωστά τηγανισμένο, με τραγανή κρούστα που κρατά και ζουμερό εσωτερικό. Το αρωματικό βούτυρο δίνει τον τόνο και η σάλτσα ταρτάρ έρχεται να προσθέσει τη δική της οξύτητα. Ένα πιάτο κλασικό, που εδώ εκτελείται με σεβασμό για όσους εκτιμούν την παράδοση, τη μαεστρία στο ψήσιμο και την αψεγάδιαστη ποιότητα κρέατος.

Στο τέλος, τα γλυκά. Η στιγμή, η πιο ιερή για πολλούς που δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη απόλαυση. Πρωταγωνιστής το επίσης νεοαφιχθέν Cheesecake al Cioccolato con Nocciole, που ήταν πλούσιο, με έντονη τη σοκολάτα και τα καραμελωμένα φουντούκια να προσθέτουν υφή και γλύκα όσο πρέπει. Μα το τιραμισού… παραμένει λόγος επιστροφής. Νέα παρουσίαση, ίδια ψυχή. Ανάλαφρο, αρωματικό, ισορροπημένο. Από αυτά που παρακαλάς οι άλλοι να έχουν γεμίσει για να σου πούνε… “το υπόλοιπο, δικό σου”.

Φεύγοντας, μένει αυτή η γνώριμη αίσθηση ικανοποίησης. Όχι μόνο γιατί έφαγες καλά – που έφαγες – αλλά γιατί πέρασες καλά. Γιατί το Pinolo δεν είναι απλώς ένα ιταλικό εστιατόριο. Είναι ένας ζωντανός, γευστικός προορισμός που εξελίσσεται, χωρίς να χάνει την ταυτότητά του.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μια τελευταία γουλιά κρασιού και μια ματιά στην ασπρόμαυρη ταινία που παίζει στο βάθος, πιάνεις τον εαυτό σου να διερωτάται το αυτονόητο: Πότε θα ξαναρθούμε;;;;

Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’, Κτίριο Σεβέρη 9, Λευκωσία, 1065
22 57075