Πήγαμε θέατρο και ζήσαμε το θέατρο του παραλόγου με τους δίπλα μας

Σας γράφω ως θεατής θεάτρου – ή τουλάχιστον ως κάποιος που πλήρωσε εισιτήριο με την αφελή προσδοκία ότι θα παρακολουθήσει μια παράσταση. Δυστυχώς, το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, σε θέατρο της πρωτεύουσας, βρέθηκα όχι σε πολιτιστικό χώρο, αλλά σε έναν άτυπο συνδυασμό καφενείου, κυνηγετικού συλλόγου και γηπέδου.

Δίπλα μου, καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, εξελίσσονταν ζωηρές και απολύτως ανεμπόδιστες συζητήσεις περί ποδοσφαιρικών ομάδων, κυνηγιού και – για λόγους που ακόμη προσπαθώ να κατανοήσω – “ κόκκινων μανιταριών που φέτος εφανήκαν πολλά λλία” . Οι ηθοποιοί μιλούσαν επί σκηνής, οι “θεατές” μιλούσαν μεταξύ τους και εμείς προσπαθούσαμε να παραμείνουμε ήρεμοι.

Σαν να μην έφτανε αυτό, κυρία ακριβώς από πίσω μου θεώρησε απολύτως φυσιολογικό να απαντήσει το τηλέφωνό της εν μέσω παράστασης, ενημερώνοντας τον γιο της – με πλήρη σαφήνεια και διάρκεια – ότι “έχει nuggets στον θάλαμο για να φάει και να μην παραγγείλει ξανά από έξω γιατί βλάφτουν τα έτοιμα”. Υποθέτω πως επρόκειτο για επείγουσα πληροφορία εθνικής σημασίας, που δεν μπορούσε να περιμένει το διάλειμμα ή έστω την έξοδο από την αίθουσα.

Και βεβαίως, δεν έλειπε ο ακούραστος συμπολίτης που κάθε λίγα λεπτά βουτούσε το χέρι στην τσάντα του, άρπαζε κάτι και το μασούλαγε με επιμέλεια, προσφέροντάς μας ένα σταθερό ηχητικό υπόστρωμα, κάπου ανάμεσα σε κριτς κριτς και μηρυκασμό κατσίκας.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν: είναι αυτό ένδειξη πολιτισμού; Είναι αυτή η συμπεριφορά συμβατή με έναν χώρο που φιλοξενεί τέχνη, κόπο, συγκέντρωση και σεβασμό; Και κυρίως, για ποιο λόγο αυτοί οι άνθρωποι επέλεξαν το θέατρο για να περάσουν την ώρα τους; Γιατί, ειλικρινά, όλες αυτές οι δραστηριότητες θα μπορούσαν να διεκπεραιωθούν με άνεση στο σπίτι τους ή σε ένα cafe: να μιλούν ελεύθερα, να ολοκληρώνουν τις συζητήσεις τους, να τρώνε, να τηλεφωνούν, χωρίς να βασανίζουν αγνώστους και να ακυρώνουν την προσπάθεια των ηθοποιών.

Φοβάμαι πως το ερώτημα δεν είναι αν το θέατρο αντέχει τέτοιες συμπεριφορές, αλλά αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν θέση μέσα σε αυτές τις αίθουσες. Γιατί το θέατρο δεν είναι απλώς ένας κλειστός χώρος με καρέκλες. Είναι μια σιωπηρή συμφωνία σεβασμού. Και όταν αυτή καταπατάται τόσο προκλητικά, τότε κάτι πάει πολύ λάθος.