
Πώς είναι ρε παιδί μου, όταν πηγαίνεις σε ένα σπίτι, σ’ ανοίγουνε την πόρτα και σε υποδέχονται εγκάρδια δικοί σου άνθρωποι; Κάτι τέτοιο, θα ζήσεις και στον Παλιομούχταρο, την οικογενειακή ταβέρνα του Αγίου Θεοδώρου Λάρνακας, που δεν έτυχε, μα πέτυχε να κερδίσει την αγάπη του κόσμου, τόσο γρήγορα, μα και να την κρατήσει.
Κι αν θες να σου πω και για το πώς εκλαμβάνεται από εμένα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το “οικογενειακή” ταβέρνα, τότε θα σου πω, ότι έχει διττή σημασία. Είναι οικογενειακή, γιατί θα σε υποδεχτεί, θα σου μαγειρέψει, θα σε περιποιηθεί και θα φροντίσει να περάσεις καλά, μια ολάκερη οικογένεια.
Ο άρχοντας της κουζίνας, ο Μενέλαος, η σύζυγός του Σταύρη που το χαμόγελό της και η φιλοξενία της θα σε κάνουν να νιώσεις ότι σε ξέρει χρόνια πολλά και φυσικά τα δυο τους παιδιά, η Μύρια και ο Κυριάκος.
Οικογενειακή, από την άλλη, γιατί εκεί θα συναντηθούν όλες οι οικογένειες, η δική σου, αυτή των φίλων και των συγγενών σου, αυτή των συνεργατών από τη δουλειά για το εταιρικό τους γεύμα ή δείπνο, μα και πολλές μαζί για να γιορτάσουν το ευτυχές γεγονός της βάφτισης, των αρραβώνων και της δεξίωσης που ο καθείς, θέλει να διοργανώσει.
Εμείς πάντως, το παρών μας στον Παλιομούχταρο, το ξαναδώσαμε την προηγούμενη βδομάδα, ένα κρύο βραδάκι που ήθελες τόσο πολύ εκείνο το αναμμένο τζάκι στο κέντρο της ταβέρνας, για να βράσουνε τα κοκαλάκια σου, μα που όσο περνούσε η ώρα ζέσταινε και την ψυχή σου.
Η Σταύρη και τα παιδιά της στο καθήκον τους, μας είπαν για τα extra μεζεκλίκια μέρας, που κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί (αγρέλια και μανιτάρια αναθρήκας) και με δυο μεζέδες ήδη παραγγελμένους, ξεκινάμε με φρεσκοκομμένη σαλάτα με άφθονη φέτα και μαύρες ελιές, τζατζίκι πρώτο πράμα, ταχίνι άψογη και ολοζώντανες τσακιστές ελιές, από αυτές που διερωτάσαι αν τις τσάκισαν χθες ή προχθές.

Το ρετρό καραφάκι από κόκκινο κρασί, έκανε τη δουλειά του στα κρασοπότηρά μας, κι έγινε ένα με τις καπήρες ολόφρεσκου ψωμιού, τα κολοκούθκια με τα αυγά, που είχαν μια γλύκα μαγική και πρωτόγνωρη και φυσικά το χαλούμι, τον παστουρμά και το λουκάνικο σχάρας, που βροντοφώναζαν όλα τους “Κύπρος” σ’ όλο της το μεγαλείο.


Τα αγρέλια με τα αυγά και τα επίσης παντρεμένα με αυγό, άγρια μανιτάρια της αναθρήκας, πήραν αμέσως βραβείο αριστείας γεύσης και ψησίματος, όπως πήρε και το κρασάτο χοιρινό με ξηρό κόλιανδρο, που στο υπογράφω, θα σου θυμίσει σπιτική, χωριάτικη λούντζα.



Μανιτάρι λευκό στη σχάρα, στο προσκήνιο, κεφτεδάκια με κανελίτσα, χειροποίητα μακαρόνια του σκλινιτζιού με άφθονο τριμμένο χαλούμι, στεφανωμένα με σφραγίδα Π.Γ.Ε (εδώ και 2 χρόνια περίπου), που τα κάναμε γευστικές μπουκιές με το βοδινό στιφάδο του Μενέλαου, που θα πάθεις με αυτό την πλάκα σου.


Την πλάκα σου θα την πάθεις και με τα τρυφερά, χοιρινά και από κοτόπουλο, σουβλάκια του, τις μυρωδάτες του σεφταλιές και τα πληθωρικά σε ουμάμι αρνίσια παϊδάκια, που θα έχουνε σαν σύμμαχό τους, τις άριστα τηγανισμένες και κομμένες στο χέρι, κριτσανιστές πατάτες.

Εδώ κάνεις μια παύση, πίνεις ένα κυπριακό, γεμάτο φουσκάλες, καφέ ή ένα τσαγάκι του βουνού και του κάμπου και υποδέχεσαι το ήπια σιροπιαστό καλό πράμα, με άφθονη φιστικόψιχα απάνω του και μια μπάλα παγωτό μαστίχα να δροσίζει τους γευστικούς σου κάλυκες.

Φεύγοντας, κλείσαμε ξανά για Κυριακή, γιατί μάθαμε ότι συμπληρωματικά μαζί με τον μεζέ, έχεις την ευκαιρία, βάσει διαθεσιμότητας, να παραγγείλεις τα λατρεμένα μας μακαρόνια του φούρνου, φρεσκοψημένες σούβλες και το κλέφτικο του Παλιομούχταρου, αλλά και γράψαμε στο e-μπλοκάκι μας, σημείωση για τις ζωντανές λαϊκές, μουσικές βραδιές κάθε Παρασκευή και Σαββάτο.
Info
Φίλιου Τσιγαρίδη 12, Άγιος Θεόδωρος Λάρνακας
24323323

Το ταξίδι προς το πολυβραβευμένο Salt & Fire είναι τόσο όσο για να πεις “ταξίδεψα”, μα όχι τόσο για να φτάσεις κουρασμένος. Είκοσι λεπτάκια από

Στη Σουηδία, ο όρος Fika έχει μέσα του κάτι που προκαλεί ευχάριστα συναισθήματα. Κάπου ανάμεσα στη δουλειά, στην καθημερινότητα και στο βραδινό δείπνο, υπάρχει μια

Υπάρχουν πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα. Τόσο αυτονόητα, που όταν ταξιδεύουμε ξεχνάμε να τα ελέγξουμε. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα… ταξιδιωτικά δράματα! Το τελευταίο διάστημα, βλέπω

Τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες βρέθηκα σε μερικά από τα καλύτερα ξενοδοχεία της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Ξενοδοχεία τεσσάρων και πέντε αστέρων, με εξαιρετική φήμη, όμορφα

Το σκηνικό είναι σχεδόν έτοιμο. Ο ήλιος πέφτει, η ζέστη γίνεται επιτέλους ευχάριστη, τα φωτάκια στη βεράντα ανάβουν, η θάλασσα είναι λίγα μέτρα πιο πέρα
