Μεζοστρατί. Εκεί που το “πάμε για ένα μεζεδάκι” καταλήγει σε βραδιά που δεν θες να τελειώσει! Ξεδώσαμε κι εμείς…

Αν μου έλεγες να σου περιγράψω με μια φράση το Μεζοστρατί, θα σου έλεγα: Η επιτομή της παλιάς καλής ταβέρνας. Όχι απλά ένα καλό φαγητό. Όχι απλώς μια έξοδος με φίλους, αλλά μια ολόκληρη, καλοστημένη παράσταση με πρωταγωνιστές τη γεύση, τη μουσική και εκείνη τη γλυκιά, αυθεντική αίσθηση παλιάς ταβέρνας που δύσκολα βρίσκεις πια.

Μπαίνοντας στον χώρο, το βλέμμα σου δεν ξέρει πού να σταθεί. Ψηλοτάβανος, με ξύλινες δοκούς που “κρατάνε” χαρακτήρα άλλης εποχής, παλιά ποδήλατα κρεμασμένα σαν να αφηγούνται ιστορίες, κάδρα, επιγραφές και μικρές λεπτομέρειες που μοιάζουν να μαζεύτηκαν μία-μία με αγάπη. Φωτισμός ζεστός, σχεδόν θεατρικός. Και κάπου εκεί, η σκηνή. Γιατί ναι, εδώ η βραδιά κρύβει πολλές, μουσικές και όχι μόνο, εκπλήξεις.

Φτάσαμε κατά τις 20.30, το βρήκαμε μισογεμάτο, μα δεν άργησε να γεμίσει. Και όταν λέω να γεμίσει, γέμισε για τα καλά. Τραπέζια με παρέες, ποτήρια που τσουγκρίζουν και μια τετραμελής κομπανία να δίνει από νωρίς τον τόνο. Λαϊκά, ελαφρολαϊκά, εκείνα που δεν τα ακούς απλώς – τα νιώθεις. Και πριν το καταλάβεις, κάποιοι έχουν ήδη σηκωθεί να χορέψουν, να ξεδώσουν, να βγάλουν από πάνω τους την κούραση και να φορέσουν την ξεγνοιασιά.

Εμείς; Πήγαμε κατευθείαν στο ζητούμενο. Το μενού έχει απ’ όλα: μεζεκλίκια επιλεγμένα, ορεκτικά, κυρίως πιάτα, φαγητό σε πίτα και……. μεζέ με τα όλα του. Με αυτό πήγαμε εμείς.

Ξεκίνημα απλό. Και σωστό. Φρυγανισμένες μπουκίτσες ψωμί με ρίγανη και κυβάκια τυριού, έτσι για να ανοίξει η όρεξή σου, περιμένοντας τα καθέκαστα. Η σαλάτα, φρεσκοκομμένη, τραγανή, με εκείνη τη δροσιά που θες στην αρχή. Το ταχίνι – ισορροπημένο, χωρίς υπερβολές. Το τζατζίκι, με έντονη παρουσία δυόσμου, πιο αρωματικό απ’ ό,τι συνηθίζεις.

Και κάπου εκεί αρχίζει να ανεβαίνει η ένταση.

Ο βοδινός γύρος, ακουμπισμένος πάνω σε φρυγανισμένη, ελληνική πιτούλα, είχε χαρακτήρα. Το κυπριακό κοφτό μακαρονάκι, με το αυγό μάτι από πάνω, ήταν άλλη ιστορία. Σπάσε τον κρόκο, άφησέ τον να απλωθεί και να μπλεχτεί με το βούτυρο… και θα καταλάβεις γιατί κάποια πιάτα δεν χρειάζονται πολλά λόγια.

Το βοδινό συκωτάκι στη σχάρα, σωστά ψημένο, κράτησε τα υγρά του και, λίγο μετά, μια πιατέλα που φώναζε “παρέα”: λουκάνικο, χαλούμι, μπέικον. Βάλε τα σε πιτούλα, πρόσθεσε ντοματούλα και ό,τι άλλο επιθυμεί η αφεντιά σου.

Ο ερυθρός Αμέθυστος στο ποτήρι ήρθε και έδεσε όμορφα με το χοιρινό συκωτάκι στο τηγάνι, που ήρθε παρέα με το ρυζάκι του, προικισμένο με ψιλοκομμένα λαχανικά.

Και εκεί που λες “εντάξει, πήραμε μια ιδέα”, έρχεται το παιχνίδι.

Μεστωμένο βοδινό πάνω σε πουρέ πατάτας, κλεισμένο σε ταπεράκι. Το ανοίγεις, ανακατεύεις, ενώνεις υφές και αρώματα. Διαδραστικό, νόστιμο, έξυπνο.

Τα sticks κολοκυθιού; Εθισμός. Τραγανά, ελαφριά, βούτηξέ τα στο γιαούρτι που τα συνοδεύει…και σε προειδοποιώ ότι δύσκολα σταματάς.

Τα μπιφτεκάκια, γεμιστά με τυρί, ζουμερά και αρωματικά, έφεραν εκείνη τη γνώριμη, comfort αίσθηση που όλοι αγαπάμε. Δίπλα τους, το σαγανάκι τυρί – πάρε λεμόνι, στύψε γενναία και δώσε την ένταση που χρειάζεται.

Και μετά… κλιμάκωση.

Μπούτι κοτόπουλο στη σχάρα, χοιρινά σουβλάκια, σεφταλιές. Πατατούλες τηγανιτές, από αυτές που εξαφανίζονται χωρίς να το καταλάβεις. Και για όσους ξέρουν – σαλιγκάρια στη γάστρα με κρεμμύδι και ντομάτα. Πιάτο που δεν απευθύνεται σε όλους, αλλά για τους “μυημένους” είναι λόγος επίσκεψης.

Για να γλυκαθείς, σε τρατάρουν στο τέλος ένα βαζάκι με δροσερή μπισκοτοκρεμούλα με ξηροκάρπι και ένα σφηνάκι που, στο τέλος του, εισπράττεις νότες από λεμόνι – σαν λιμοντσέλο δηλαδή – έτσι για να καθαρίσει το στόμα και να ’σαι ολοβραδύς με μια δροσιά στο στόμα.

Το σέρβις; Γρήγορο, χαμογελαστό, ανθρώπινο. Χωρίς επιτήδευση. Από εκείνα που νιώθεις ότι σε προσέχουν, χωρίς να σε πνίγουν.

Και όσο η βραδιά προχωρά, η μουσική ανεβαίνει, ο κόσμος γίνεται ένα, τα τραπέζια ενώνονται άτυπα. Το Μεζοστρατί δεν είναι από τα μέρη που απλώς τρως και φεύγεις. Είναι από εκείνα που φεύγεις… λίγο πιο γεμάτος, πιο χαρούμενος και αποτοξινωμένος από τα καθημερινά και τις σκοτούρες, γιατί αυτά τα άφησες να φύγουν πάνω στην πίστα ή σιγοτραγουδώντας κι εσύ μαζί με την κομπανία. Αυτή, εξάλλου, είναι και η φιλοσοφία του μαγαζιού. Και τελικά, αυτή είναι που το κάνει να ξεχωρίζει.

Ευαγόρου 18Ε’, Λευκωσία 1066
22 662727