Στο Κρίταμο για τα νέα του μεζεδοτεχνήματα, τη ζωντανή του μουσική και τη μαγευτική περιρρέουσα ατμόσφαιρα

Είναι κάποιες φορές που βγαίνεις με σκοπό να φας καλά. Άλλες πάλι για να ανταμώσεις φίλους, να ακούσεις καλή μουσική, να πιεις και ένα ποτηράκι κρασί και να περάσεις όμορφα. Στο Κρίταμο, οι δύο αυτοί κόσμοι συναντιούνται με τρόπο σχεδόν μαγικό. Γιατί το φαγητό εκεί, έχει ψυχή, μα και όσα συμβαίνουν γύρω από το τραπέζι έχουν τη δική τους ξεχωριστή αξία.

Παρασκευή βράδυ και το σκηνικό γνώριμο. Ένα μαγαζί γεμάτο. Τόσο γεμάτο, που όσοι έφτασαν χωρίς κράτηση αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Δεν μου έκανε εντύπωση. Το έχω ξαναδεί πολλές φορές εδώ. Ο όμορφα διαμορφωμένος χώρος, η καταπράσινη, δροσερή του αυλή, η ζεστή φιλοξενία και η αίσθηση μιας καλοκουρδισμένης παρέας που απλώνεται από τραπέζι σε τραπέζι, έχουν κάνει το Κρίταμο έναν από τους πιο αγαπημένους γαστρονομικούς προορισμούς της πρωτεύουσας.

Κερασάκι στην τούρτα, η ζωντανή μουσική από το εξαιρετικό σχήμα Καλώδυο, με τον Νικόλα Πρωτοπαπά και την Κατερίνα Πολύβιου να χαρίζουν στο κοινό μια σειρά από αγαπημένα τραγούδια που έδεσαν απόλυτα με την ατμόσφαιρα. Μια δηλαδή από εκείνες οι βραδιές που λες θα κάτσω για ένα ποτηράκι ακόμη και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι η ώρα έχει περάσει χωρίς καν να το καταλάβεις.

Κι επειδή η σεφ Αργυρώ Παπαδοπούλου δεν είναι από τους ανθρώπους που μένουν στάσιμοι, αλλά φροντίζει διαρκώς να ανανεώνει τον κατάλογο με νέα μεζεδοτεχνήματα, μόλις μάθαμε για τις τελευταίες της προσθήκες, αλλάξαμε αμέσως πλάνα. Αντί να ακολουθήσουμε τον γνώριμο και πάντοτε χορταστικό δρόμο του μεζέ, αποφασίσαμε να φτιάξουμε τον δικό μας, επιλέγοντας πιάτα που μας κέντρισαν το ενδιαφέρον από την πρώτη κιόλας ανάγνωση της κάρτας.

Στα ποτήρια μας η Μαλαγουζιά Πεντανέμι από το Κτήμα Κίσσα. Αρωματική όσο πρέπει, με όμορφη φρεσκάδα και ισορροπία, αποδείχθηκε ιδανική συνοδός για τα πιάτα που ακολούθησαν.

Το προζυμένιο καρβελάκι και οι ζεστές πιτούλες έκαναν το καθιερωμένο τους πέρασμα από το τραπέζι μας και μαζί τους άνοιξαν ευχάριστα την όρεξη. Μαζί τους και η σαλάτα με baby gem, χαλίτζι, ραντίτσιο, φιλέ αμυγδάλου, αποξηραμένα σύκα και βινεγκρέτ πορτοκαλιού. Μια σαλάτα που δεν περιορίζεται στον ρόλο του συνοδευτικού ή του ορεκτικού. Η γλύκα των σύκων, η ελαφριά πικράδα του ραντίτσιο και η οξύτητα της βινεγκρέτ δημιούργησαν ένα σύνολο με χαρακτήρα και ενδιαφέρον.

Τα ψητά μανιτάρια πλευρώτους έφτασαν αχνιστά, απλά αγγιγμένα με ελαιόλαδο και λεμόνι. Και καμιά φορά αυτή η απλότητα είναι που κερδίζει τις εντυπώσεις. Σωστά ψημένα, με ωραία υφή και αρώματα που παρέπεμπαν ευχάριστα στα αρώματα της γης.

Το βραστό, ολόκληρο χαλούμι με τη μαρμελάδα ντομάτας παραμένει μία από τις πιο αγαπημένες δημιουργίες του μαγαζιού. Το βλέπεις σχεδόν σε κάθε τραπέζι και αντιλαμβάνεσαι αμέσως το γιατί. Η ελαφριά αλμύρα του χαλουμιού και η γλυκιά ένταση της ντομάτας συνθέτουν έναν συνδυασμό που δύσκολα κουράζει, όσες φορές κι αν τον δοκιμάσεις.

Τα στριφτάρια με μανιτάρια και χαλίτζι είχαν την comfort διάσταση που αναζητάς σε ένα καλό πιάτο ζυμαρικών. Το χαλίτζι έδινε προσωπικότητα, τα μανιτάρια βάθος και το αποτέλεσμα είχε εκείνη τη σπιτική νοστιμιά που σε κάνει να επιστρέφεις ξανά και ξανά στο πιρούνι σου.

Το σουβλάκι από ιβηρικό χοίρο κινήθηκε σε πιο δυναμικούς γευστικούς δρόμους. Ζουμερό, σωστά ψημένο και με έντονη τη νοστιμιά της εξαιρετικής πρώτης ύλης. Τα άγρια χόρτα και τα καρβουνοψημένα λαχανικά που το συνόδευαν έφερναν την απαραίτητη ισορροπία και μια ευχάριστη καπνιστή διάσταση στο πιάτο. Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν και οι χωριάτικες πατάτες με θαλασσινό αλάτι και φρέσκο θυμάρι. Από εκείνα τα συνοδευτικά που ξεκινούν αθόρυβα και καταλήγουν να πρωταγωνιστούν στη συζήτηση της παρέας.

Η μουσική συνέχιζε να γεμίζει τον χώρο, τα ποτήρια ανανεώνονταν και η διάθεση ανέβαινε διαρκώς. Μα όπως συμβαίνει σε κάθε καλό γεύμα, κάπου έρχεται και η στιγμή του επιλόγου.

Το κυπριακό μαχαλεπί με παγωτό τριαντάφυλλο είχε δροσιά, αρώματα και μια ευγενική νοσταλγία που σε ταξίδευε στα παιδικά καλοκαίρια. Και λίγο αργότερα, η πορτοκαλόπιτα με παγωτό μαστίχα ήρθε να υπενθυμίσει γιατί αποτελεί σταθερή αξία στο Κρίταμο. Μελωμένη όσο πρέπει, αρωματική και απολαυστική μέχρι την τελευταία κουταλιά.

Φεύγοντας, κοιτάζαμε ακόμη τον κόσμο που συνέχιζε να τραγουδά μαζί με τους μουσικούς. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο μυστικό του Κρίταμου. Δεν είναι μόνο οι γεύσεις του. Είναι η αίσθηση ότι για λίγες ώρες γίνεσαι κομμάτι μιας μεγάλης παρέας που ξέρει να τρώει, να πίνει, να τραγουδά και να περνά όμορφα.

Και γι’ αυτό ακριβώς, δεν είναι από τα μέρη που επισκέπτεσαι μία φορά.

Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 5, Στρόβολος, Λευκωσία
22 497539