Η διαδρομή προς τον Καλοπαναγιώτη, μαγευτική, γέμισε τα μάτια μας, βαθυπράσινο χρώμα, τα πνευμόνια μας καθάριο οξυγόνο και φυσικά τις μπαταρίες μας με δύναμη, παρμένη από την φύση και τις ομορφιές της.
Το ίδιο πέτυχε και η βόλτα στα δρομάκια και τα μονοπάτια της φύσης στον γραφικό Καλοπαναγιώτη, που χρόνο με τον χρόνο, μέρα με τη μέρα, εξωραΐζεται και αναβαθμίζεται, μαγνητίζοντας χιλιάδες, ντόπιους και ξένους επισκέπτες στο νησί μας, που επιζητούν να ζήσουν κάποιες ώρες ή κάποιες μέρες, σε μια κοινότητα που πρώτη δίδαξε με στέρεες βάσεις τον αγροτουρισμό.
Από τους πρώτους διδάξαντες και η οικογένεια Παπαδούρη, που λίγο πολύ, αναστήλωσε μέσω του αγροτουριστικού θερέτρου Casale Panayiotis, ολάκερο το χωριό, κάνοντάς το σημείο αναφοράς. Σημείο αναφοράς και τα γαστρονομικά “καταπιστεύματά” του, με ένα εξ αυτών το Βυζαντινό.
Ένα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, κεραμιδωτό κτίσμα, με όλη την αρχοντιά και την αίγλη που το διακατέχει, με μια βεράντα ονειρική, που άμα καθίσεις εκεί, πίστεψέ με νιώθεις τυχερός και ευλογημένος – έχεις και το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Λαμπαδιστή αντίκρυ σου – που έχεις απέναντί σου όλη την ομορφιά της ορεινής Κύπρου.
Στα big plus και ο ποταμός Σέτραχος που κελαηδά μαζί με τα πουλιά και λίγο πιο πάνω, το άξιο ειδικής βράβευσης για φουτουριστικό σχεδιασμό, οινοποιείο Marathasa Wines. Τι άλλο να ζητήσει δηλαδή κάποιος; Το πρώτο πράμα που θα ζητήσει μετά που θα συμφιλιωθεί με την μεγαλείο της φύσης και τη γαλήνη της, είναι ένα ποτηράκι Athasi (ξυνιστέρι) ή ένα αρωματικό Moschofilero από το εν λόγω οινοποιείο και να πει το “ναι” στον πολύπειρο διευθυντή Άγγελο Σεργίου και στην ομάδα του, για να εκκινήσει ο κυριακάτικος μεζές.
Σαλατούλα με ολόφρεσκα, τραγανά λαχανικά και φέτα, ντιπ από κοκκινογούλια, πράσινες τσακιστές ελιές με κόλιανδρο, τυροκαυτερή και εξαίρετο ταχίνι που λατρέψαμε όλοι, οι προκαταρτικοί πειρασμοί του σεφ Ανδρέα Χρυσοστόμου και των συνεργατών του στην κουζίνα.
Οι ντοματοκεφτέδες του με ανηθογιάουρτο, όμορφα ψημένοι και λαχταριστοί, μάς ταξίδεψαν αμέσως στη νησιώτικη Ελλάδα, μα επιστρέφουμε γοργά πίσω στα πάτρια, ορεινά εδάφη με ένα τριλογικό ξυλάκι με χωριάτικο λουκάνικο, παστουρμά και λούντζα με βούλα σπιτική, από αυτές που μόνο σε ένα χωριό μπορείς να τις φας.
Το χαλούμι, όνομα και πράμα, θα το απολαύσεις κι εσύ με χειροποίητη μαρμελάδα σύκου, ενώ τα τραγανά, μα όμορφα ψημένα στο τηγάνι, κολοκυθάκια θα γίνουν ένα με το αυγό. Τσουγγρίζουμε δις τα κρασοπότηρά μας, όπως κι όλες οι παρέες που συνέρευσαν από όλο το νησί, αλλά και από άλλες χώρες, διαμένοντες αρκετοί στο Casale Panayiotis, για να απολαύσουν τα μεζεδάκια του Βυζαντινού ή να επιλέξουν οι ίδιοι τα πιάτα της αρεσκείας τους.
Η πέστροφα της περιοχής, δεν ήταν ποτέ δυνατόν να μην κάνει την εμφάνισή της, ζουμερή και αρωματική, ακολουθούμενη από τραγανό, νοτισμένο με γλυκό σος, ψητό κουνουπίδι και από ευλογημένα με γλυκόπιοτη Κουμανδαρία, χοιρινά φιλετάκια με σάλτσα μανιταριών.
Να σου και φτάνει κι ένα ποτηράκι βελούδινο Μαραθεύτικο κρασί, για να ταιριάξει με την ύστατη σχαροπιατέλα του σεφ, φορτωμένη με αρνίσια και χοιρινή σούβλα, κοτόπουλο σουβλάκι και baby πατάτες, αρωματικές και βοτανικές.
Κανείς δεν κοιτά τους δείκτες του ρολογιού και το πέρασμα της ώρας όταν περνά καλά, μα κάποια στιγμή, όταν το σούρουπο, άρχισε να θυμίζει “επιστροφή στην πόλη” ήρθε κι ένας πλούσιος, κυπριακός καφές, συνοδευμένος με αμπελίσιμο σταφύλι και σπιτικό παλουζέ, καλυμμένος με καρύδια από την περιοχή.
Σφίγγουμε το χέρι του σεφ για το όμορφο ταξίδι γεύσεων, αλλά και του διευθυντή του εστιατορίου, μα και του resort, που όλοι μαζί, κατάφεραν για ακόμη μια φορά να διδάξουν με τον καλύτερο τρόπο την κυπριακή φιλοξενία, όπως ακριβώς πρέπει να είναι.
Κάποιες φορές δεν χρειάζεται καν να δοκιμάσεις οτιδήποτε για να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε έναν ξεχωριστό γαστρονομικό και όχι μόνο, προορισμό. Αρκεί να καθίσεις, να
Η γαστρονομία δεν είναι ένας δρόμος που τελειώνει όταν ένας σεφ αποκτήσει εμπειρία, δημιουργήσει το δικό του εστιατόριο ή αποκτήσει μια καλή φήμη. Είναι ένας
Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το
Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.