Stavris Kitchen. Νέα πιάτα, φρέσκες γεύσεις και φαγητά που διηγούνται τη δική τους ιστορία. Πήγαμε, δοκιμάσαμε και…

Το μαγαζί, γεμάτο. Κι αυτή τη φορά πλημμυρισμένο από πολλά χαμόγελα και ευτυχισμένους ανθρώπους. Ευτυχισμένη, πρώτη απ’ όλους, η κουζίνα, με έναν Σταυρή Γεωργίου στα καλύτερά του να μπαίνει πρώτος στη μάχη πάνω από τις φωτιές και τα τηγάνια. Πιο τρισευτυχισμένοι οι πελάτες, που γέμισαν και ξαναγέμισαν… μα και ξαναγέμισαν τα τραπέζια του γουστόζικου new age μαγαζιού του, επί της λεωφόρου Καλύμνου στη Λάρνακα.

Ο ξύλινος κύβος στα τραπέζια του μαγαζιού δεν είναι για ζαριές, μα και να τον ρίξεις… εξάρες θα εμφανιστούν, ό,τι φαγητό και να επιλέξεις, μα βρίσκεται εκεί για να σκανάρεις το QR code menu που διηγείται πολλές γευστικές ιστορίες για όλη σου την παρέα και όλη σου την οικογένεια.

Η δική μας οικογένεια, που ολονών η όρεξη άνοιγε διάπλατα άμα περνούσαν οι δίσκοι των αλλονών από μπροστά μας, έκανε τις επιλογές της, ξεκίνησε με ψαγμένες λεμοναδίτσες και πορτοκαλάδες με τζίντζερ και όχι μόνο και, ανασύροντας μαχαίρια, πιρούνια και κουτάλια, ετοιμάστηκε για τα γευστικά καλούδια του Σταυρή.

Πρώτη άφιξη στο τραπέζι το βελούδινο χούμους, φτιαγμένο όπως του πρέπει. Ρεβίθια σωστά δουλεμένα, ταχίνι που ακουγόταν καθαρά στον ουρανίσκο χωρίς να κυριαρχεί, ελαιόλαδο γενναιόδωρο, σωστά τραγανά ρεβίθια για έξτρα υφή και δάγκωμα και λίγη πάπρικα για την απαραίτητη σπίθα. Δίπλα του, ζεστές πίτες που βουτούσαν ασυναίσθητα στην αλοιφή, μέχρι που αυτή εξαφανίστηκε παντελώς.

Η Caprese σαλάτα του Σταυρή, πάλι, δεν ακολουθεί κατά γράμμα τα ιταλικά εγχειρίδια. Τα γράφει με τον δικό της τρόπο. Η burrata πλούσια και κρεμώδης, τα ντοματίνια γλυκά όσο χρειαζόταν, το πέστο βασιλικού να μοσχοβολά καλοκαίρι και το αράπικο φιστίκι να προσθέτει εκείνη την τραγανή λεπτομέρεια που κάνει το πιρούνι να επιστρέφει ξανά και ξανά στο πιάτο.

Κι εκεί που λες πως θα συνεχίσεις ήρεμα, εμφανίζονται οι truffle fries. Και κάπου εκεί τελειώνουν οι συζητήσεις στο τραπέζι. Η τρούφα διακριτική και όχι επιθετική, η παρμεζάνα να αγκαλιάζει τις καλοτηγανισμένες πατάτες και το τραγανό κρεμμύδι να δίνει την απαραίτητη αντίθεση στις υφές. Από τις πατάτες που δεν παραγγέλλεις ως συνοδευτικό. Τις παραγγέλλεις γιατί τις θέλεις πραγματικά.

Τα fried chicken tenders συνεχίζουν να δικαιολογούν απόλυτα τη φήμη τους. Χρυσαφένια εξωτερικά, ζουμερά στο εσωτερικό και με εκείνη τη γνώριμη πικάντικη μαγιονέζα να κάνει τη δουλειά της υποδειγματικά. Κράτα και μια φέτα από το αγγουράκι τουρσί δίπλα σε κάθε δαγκωματιά και θα καταλάβεις ακριβώς γιατί ο ίδιος ο Σταυρής επιμένει τόσο πολύ στον συγκεκριμένο συνδυασμό.

Και κάπου εκεί στο τραπέζι μας προσγειώθηκε και το garlic bread. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για μια απλή φέτα ψωμιού με βούτυρο σκόρδου. Η παρμεζάνα αφήνει το αποτύπωμά της, το ψωμί παραμένει τραγανό στις άκρες και αφράτο στη μέση και το αποτέλεσμα λειτουργεί επικίνδυνα εθιστικά, είτε μόνο του, είτε συνοδεύοντας τα υπόλοιπα πιάτα. Μας είπε και ο σεφ να βάλουμε ένα tender κοτοπουλάκι απάνω του, να δούμε τι γλύκα θα βγει, και τελικά το απολαύσαμε όλο το σκορδόψωμο παντρεμένο με τα chicken tenders.

Το burger με τη baconaise sauce, να το πάρεις κι εσύ. Δεν είναι από αυτά που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με ύψη και υπερβολές. Αφήνουν τη γεύση να μιλήσει. Το μοσχαρίσιο μπιφτέκι των 250 γραμμαρίων ήρθε σωστά ψημένο, το τυρί έκανε τη δουλειά του αθόρυβα και η signature σάλτσα με το μπέικον έδωσε χαρακτήρα χωρίς να σκεπάσει την πρώτη ύλη. Comfort food υψηλού επιπέδου και χωρίς ίχνος επιτήδευσης.

Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο Σταυρής της Κύπρου. Ο Σταυρής των παιδικών αναμνήσεων, των κυριακάτικων τραπεζιών και των μυρωδιών της γιαγιάς. Τα αφέλια του, σιγομαγειρεμένα σε κόκκινο κρασί, κόλιανδρο και Κουμανδαρία, ήταν ένα πιάτο που κουβαλούσε μνήμη. Το πλιγούρι με τη ντομάτα απορροφούσε κάθε σταγόνα από τη σάλτσα και το γιαούρτι έφερνε ισορροπία και δροσιά. Ένα πιάτο που αποδεικνύει πως η δημιουργικότητα δεν χρειάζεται να απομακρύνεται από την παράδοση για να ξεχωρίσει.

Από την άλλη πλευρά του γαστρονομικού φάσματος, το κορυφαίο γιουβέτσι γαρίδας ήταν ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς. Γαρίδες με σωστό δάγκωμα, μπισκ με βάθος και ένταση, ντοματίνια που έφερναν οξύτητα και φέτα που έδενε αριστουργηματικά το σύνολο. Εστιατορικό πιάτο σε comfort περιβάλλον. Και τι όμορφη ιδέα να παντρεύεις το γιουβέτσι με θαλασσινά, χωρίς να χάνεις ούτε στιγμή την ελληνική ψυχή του.

Το χοιρινό ψαρονέφρι στα κάρβουνα απέδειξε πως οι ανοιχτές φωτιές εξακολουθούν να είναι ένας από τους μεγάλους έρωτες του σεφ. Τρυφερό, σωστά ψημένο και με μια γλυκιά σόγια με μέλι να το γυαλίζει διακριτικά. Η ψητή γλυκοπατάτα δίπλα του, το μπρόκολο της σχάρας και το καμένο λεμόνι ολοκλήρωναν ένα πιάτο που ισορροπούσε όμορφα ανάμεσα στη δύναμη και τη φινέτσα.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε η lemon tart για να βάλει την τελευταία πινελιά στη βραδιά. Δροσερή, λεμονάτη όσο ακριβώς έπρεπε, με αφράτη ζύμη και παγωτό στη βάση της να λιώνει αργά και να μπλέκεται με τις οξύτητες του λεμονιού. Από εκείνα τα γλυκά που δεν σε βαραίνουν. Αντιθέτως, σε κάνουν να σκέφτεσαι πως τελικά υπάρχει πάντα χώρος για επιδόρπιο.

Και κάτι τελευταίο. Ο Σταυρής Γεωργίου θα μπορούσε πολύ εύκολα να επαναπαυθεί στις δάφνες και στα έπαθλά του. Δεν το κάνει. Συνεχίζει να ψάχνει, να δοκιμάζει, να διορθώνει, να εξελίσσεται. Δημιουργεί γεύσεις με βάθος και ύψος, χωρίς να χάνει ποτέ την ανθρώπινη πλευρά της κουζίνας του.

Γιατί στο Stavris Kitchen, κάθε πιάτο μοιάζει να κουβαλά τη δική του ιστορία. Κι αν υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής ανάμεσά τους, αυτός είναι η Κύπρος που βρίσκεται βαθιά μέσα στην καρδιά του δημιουργού τους και, κατ’ επέκταση, βαθιά μέσα στο ίδιο το μενού.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει κι ένα τελευταίο στοιχείο που δύσκολα αγνοείται. Η σχέση ποιότητας και τιμής. Γιατί όταν φεύγεις χορτάτος, χαρούμενος και ήδη σκέφτεσαι πότε θα επιστρέψεις, τότε μάλλον έχεις μόλις συναντήσει μία από τις πιο τίμιες και value for money γαστρονομικές προτάσεις του νησιού.

Καλύμνου 6Β, 6037, Λάρνακα
24 255 592