Διαβάσαμε στα media για ένα bar restaurant με φοβερά cocktails και σπουδαίο barista και είπαμε να πιστέψουμε όσα διαβάσαμε και να πάμε. Καθίσαμε στο bar με τον κολλητό μου και παραγγείλαμε δυο Negroni.
Ο barman ξεκίνησε τα show του, έριχνε ποτήρια, αναποδογύριζε φιάλες, πετούσε από ψηλά στο ποτήρι τα Gin, τα Vermouth και τα Campari, μα μεζούρες δεν είδαμε πουθενά στα χέρια του. Ο κολλητός, δεν άντεξε και τον ρώτησε πώς πετυχαίνει το standardization της συνταγής χωρίς μεζούρα κι αυτός με ένα υφάκι best mixologist in the world, γυρίζει και μας λέει: “Όταν έχεις τα χρόνια μου στη μπάρα και την εμπειρία μου, οι μεζούρες μένουν στα συρτάρια”.
Ε΄ λοιπόν για να μη μακρηγορώ, αυτό που ήπιαμε ήταν, κάτι σαν Negroni και επειδή δοκιμάσαμε και οι δυο από το cocktail του αλλουνού, καμία σχέση δεν είχαν τα δυο cocktails μεταξύ τους.
Φίλε κι εμείς baristas είμαστε και έχουμε κι εμείς πολλά χρόνια στην πλάτη μας, μα μεζούρες χρησιμοποιούμε ευλαβικά γιατί οι πελάτες μας πληρώνουν για τα ποτά μας και σεβόμαστε το μεροκάματό τους. Επίσης, καλό το show, αλλά όταν το show “σκοτώνει” τη συνταγή, τι να το κάνεις. Ποτό ήρθαμε να πιούμε, όχι να παρακολουθήσουμε ταχυδακτυλουργικά σε τσίρκο.
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:
Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το
Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.
Δεν είναι εύκολο να επιστρέφεις σε ένα εστιατόριο που ήδη θεωρείς από τα καλύτερα του νησιού. Ο βασικός λόγος;;;; Οι προσδοκίες ανεβαίνουν. Και πολλές φορές
Αύριο το βράδυ, 12 Αυγούστου, ο ουρανός έχει τη δική του παράσταση. Οι Περσείδες, μία από τις πιο εντυπωσιακές βροχές διαττόντων του καλοκαιριού, φτάνουν στην κορύφωσή τους