Ταβέρνα Καμασιάς. Εκεί που η παράδοση συναντά τη δημιουργικότητα και την αισθητική. Οι προσδοκίες μας επαληθεύτηκαν από την…

Η αλήθεια είναι, ότι πριν ακόμη καθίσεις, καταλαβαίνεις πως στον πολυβραβευμένο Καμασιά, δεν έρχεσαι απλώς για έναν κυπριακό μεζέ. Έρχεσαι για να θυμηθείς γιατί η κυπριακή κουζίνα, όταν βρίσκεται στα σωστά χέρια, μπορεί να γίνει πολύ περισσότερα από μια παράθεση παραδοσιακών πιάτων. Στην Ταβέρνα Καμασιάς, στο Παραλίμνι, η παράδοση δεν μένει στάσιμη. Εξελίσσεται καθημερινά, ντύνεται με δημιουργικές ιδέες, αποκτά αισθητική και συνεχίζει να συγκινεί χωρίς ποτέ να χάνει τον χαρακτήρα της.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που το μαγαζί συγκαταλέγεται εδώ και χρόνια ανάμεσα στις κορυφαίες ταβέρνες του νησιού. Οι συνεχείς διακρίσεις του δεν οφείλονται μόνο στην ποιότητα της κουζίνας του, αλλά κυρίως στη συνέπεια. Στον τρόπο που ο Ανδρέας και η Ντανιέλα, οι δυο ακούραστοι πρωταγωνιστές της κουζίνας, μαζί, φυσικά με την ομάδα τους, επιμένουν καθημερινά να υπηρετούν την κυπριακή γαστρονομία με σεβασμό, γνώση και δημιουργική διάθεση.

Βρεθήκαμε εκεί ένα κυριακάτικο απόγευμα προς βράδυ και ο χώρος έσφυζε από ζωή. Παρέες Κυπρίων, οικογένειες, τουρίστες, αλλά και πολλοί επαναλαμβανόμενοι θαμώνες που προφανώς δεν βρίσκονταν εκεί για πρώτη φορά. Κάτω από τα επιβλητικά ελαιόδεντρα της όμορφης βεράντας και του στρωμένου με τραπέζια, πεζοδρομίου, σε έναν χώρο που αποπνέει γνήσια κυπριακή φιλοξενία χωρίς περιττές υπερβολές, η ατμόσφαιρα ήταν χαλαρή, δροσερή και γεμάτη όμορφες μυρωδιές από τη σχάρα και την κουζίνα.

Ο Αντώνης, η νέα γενιά της οικογένειας, μας υποδέχθηκε με το χαμόγελο που χαρακτηρίζει όλη την ομάδα. Μας ανέλυσε τις προτάσεις της ημέρας, μίλησε με πάθος για τις πρώτες ύλες και κάπως έτσι αρχίσαμε κι εμείς να στήνουμε το δικό μας τραπέζι, συνδυάζοντας αγαπημένες σταθερές, με αρκετές νέες δημιουργίες που είχαν ήδη κινήσει την περιέργειά μας.

Οι πρώτες εντυπώσεις ήρθαν με τις σαλάτες. Η σαλάτα με καρπούζι, αγγούρι, ρόκα και φρέσκια αναρή απέδειξε πως το καλοκαίρι της Κύπρου, μπορεί να χωρέσει ολάκερο μέσα σε ένα πιάτο. Το ντρέσινγκ από χαρουπόμελο έδινε μια διακριτική γλύκα που αγκάλιαζε υπέροχα την αλμύρα της αναρής, χωρίς ποτέ να γίνεται πρωταγωνιστής. Εξίσου απολαυστική και η δεύτερη επιλογή με πολύχρωμα ντοματίνια, τραγανή ρόκα, παξιμάδια με νότες χαρουπιού και το εξαιρετικό χαλίτζι Πάφου, που έδενε όμορφα με το αρωματικό της dressing και άφηνε μια ευχάριστη, καλοκαιρινή επίγευση.

Η τυροκαυτερή ήταν από αυτές που δύσκολα αφήνεις στην άκρη. Βελούδινη, με σωστή ένταση, μια απαλή καπνιστή πάπρικα να ολοκληρώνει διακριτικά κάθε κουταλιά και το ζεστό ψωμί να εξαφανίζεται, βουτώντας μέσα της, χωρίς να το καταλάβεις. Και μιας και ο λόγος για ψωμί, αξίζει να σταθεί κανείς στην όμορφη παρουσίασή του. Έφτασε ζεστό, μέσα στη χάρτινη σακούλα του, σχηματοποιημένο σε μαργαρίτα, που διστάζεις μόλις το δεις, να χαλάσεις την ομορφιά του. Το άρωμα του όμως σε κάνει γρήγορα να αλλάξεις γνώμη.

Τα φρέσκα κλωνάρια κάπαρης, μαζεμένα από τον ίδιο τον Ανδρέα, ήταν ίσως το πιο αυθεντικό καλωσόρισμα της κυπριακής φύσης στο τραπέζι μας. Τραγανά, αρωματικά, με εκείνη τη χαρακτηριστική πικράδα που ανοίγει την όρεξη και σε κάνει να εκτιμάς ακόμη περισσότερο τις πρώτες ύλες του τόπου. Ένα από τα πιάτα που συζητήσαμε περισσότερο ήταν η ποικιλία άγριων μανιταριών. Κανθαρέλλες, μανιτάρια της Αναθρήκας, λίγο καλό ελαιόλαδο, κρασί και δεντρολίβανο μέσα στο τηγάνι. Τίποτα περισσότερο. Και τελικά, τίποτα λιγότερο δεν χρειαζόταν. Πιάτο γήινο, βαθιά αρωματικό, που άφηνε τους πρωταγωνιστές να μιλήσουν μεταξύ τους και μόνοι τους στο πιάτο.

Τα ρολάκια με ποικιλία τυριών, τυλιγμένα σε τραγανό κανταΐφι, ήταν από εκείνες τις δημιουργίες που συνδυάζουν σωστά την παράδοση με μια πιο σύγχρονη αισθητική. Η ελαφρώς πικάντικη μαρμελάδα ντομάτας λειτουργούσε ιδανικά απέναντι στη λιπαρότητα των τυριών και κάθε μπουκιά είχε ισορροπία, τραγανότητα και χαρακτήρα.

Αν όμως έπρεπε να ξεχωρίσω μία δημιουργία από τα ορεκτικά, αυτή θα ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη η τηγανιά με ξεψαχνισμένο παστουρμά, τηγανητές πατάτες,  κονκασέ ντομάτα, καπελωμένα όλα με δύο αυγά μάτια. Ο Ανδρέας έρχεται ο ίδιος στο τραπέζι και ανακατεύει απαλά τους κρόκους ώστε να ενωθούν με όλα τα υπόλοιπα υλικά. Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν εθιστικό. Πλούσιο, γεμάτο νοστιμιά, με τις πατάτες να απορροφούν κάθε σταγόνα από τους χυμούς. Από αυτά τα πιάτα που σε κάνουν να ζητήσεις δεύτερο ψωμί και μάλιστα χωρίς ίχνος ενοχής.

Και μετά ήρθε η ώρα της σχάρας.

Τα αρνίσια παϊδάκια επιβεβαίωσαν όσα ακούγαμε εδώ και χρόνια. Εξαιρετική πρώτη ύλη, σωστό πάχος κοπής, άψογο ψήσιμο και ένα κρέας που κυριολεκτικά αποχωριζόταν το κόκαλο χωρίς καμία προσπάθεια. Η καπνιστή τους επίγευση και το διακριτικό αλάτι ήταν ακριβώς όσα χρειαζόταν για να αναδειχθεί η φυσική γεύση του αρνιού.

Οι σπιτικές σεφταλιές, ζουμερές και αρωματικές, σερβιρίστηκαν πάνω σε αφράτη πιτούλα με δροσερό τζατζίκι, ενώ δίπλα τους οι τηγανητές πατάτες από τα Κοκκινοχώρια, τραγανές εξωτερικά, αφράτες εσωτερικά και πασπαλισμένες με φρέσκια ρίγανη, απέδειξαν πως ακόμη και μια πατάτα μπορεί να κλέψει την παράσταση όταν γίνεται σωστά.

Δεν θα μπορούσαμε όμως να φύγουμε χωρίς να δοκιμάσουμε μία από τις πολυσυζητημένες βοδινές κοπές του Καμασιά. Από την πρώτη στιγμή που αντικρίζεις τους ειδικούς θαλάμους ωρίμανσης στην είσοδο, με τα rib eye και τα φιλέτα να ξεχωρίζουν πίσω από τα τζάμια, οι προσδοκίες ανεβαίνουν.

Επιλέξαμε ένα αμερικανικό rib eye, ψημένο medium. Και δικαιωθήκαμε απόλυτα. Εξαιρετικής ποιότητας κρέας, σωστά θωρακισμένο εξωτερικά, με πλούσια κρούστα και ζουμερό, γεμάτο χαρακτήρα εσωτερικό. Ένα πιάτο που αποδεικνύει πως η συγκεκριμένη ταβέρνα δεν περιορίζεται μόνο στην παραδοσιακή κυπριακή κουζίνα, αλλά γνωρίζει πολύ καλά και την τέχνη του ποιοτικού κρέατος.

Στο σημείο αυτό αξίζει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά και στην κάβα του εστιατορίου, η οποία εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις πιο αξιόλογες που θα συναντήσεις σε κυπριακή ταβέρνα. Κυπριακές ετικέτες, ελληνικά και διεθνή κρασιά καλύπτουν κάθε προτίμηση, με την ομάδα να μπορεί να προτείνει εύστοχες επιλογές για κάθε πιάτο.

Και φυσικά, από τον Καμασιά δεν φεύγεις χωρίς επιδόρπιο.

Το σπιτικό ραβανί ήταν ακριβώς όπως πρέπει. Αφράτο, σωστά σιροπιασμένο, αρωματισμένο διακριτικά και τόσο ισορροπημένο που δύσκολα μένεις στη μία μόνο μπουκιά. Δίπλα του, το δροσερό καρπούζι έκλεισε ιδανικά το γεύμα, ενώ το γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι, φτιαγμένο τόσο από τη φλούδα όσο και από τη σάρκα του φρούτου, απέδειξε για ακόμη μία φορά πως οι άνθρωποι της κουζίνας αγαπούν τις αυθεντικές κυπριακές συνταγές και ξέρουν να τις παρουσιάζουν με τρόπο που τις κρατά διαχρονικές.

Φεύγοντας, έμεινε εκείνο το γνώριμο συναίσθημα που αφήνουν λίγα μόνο εστιατόρια. Όχι γιατί έφαγες απλώς καλά. Αλλά γιατί ένιωσες ότι κάθε πιάτο είχε λόγο ύπαρξης, κάθε πρώτη ύλη είχε επιλεγεί με φροντίδα και κάθε άνθρωπος της ομάδας ήθελε πραγματικά να περάσεις όμορφα.

Η Ταβέρνα Καμασιάς εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις πιο ολοκληρωμένες εκφράσεις της σύγχρονης κυπριακής ταβέρνας. Με βαθύ σεβασμό στην παράδοση, δημιουργικότητα που δεν γίνεται ποτέ αυτοσκοπός και μια συνέπεια που σπανίζει, συνεχίζει δικαίως να βρίσκεται ανάμεσα στις κορυφαίες γαστρονομικές διευθύνσεις του νησιού. Και αν δεν την έχεις επισκεφθεί ακόμη, ίσως ήρθε η στιγμή να καταλάβεις κι εσύ γιατί τόσος κόσμος επιστρέφει ξανά και ξανά.

Δαιδάλου 23, Παραλίμνι 5281, Κύπρος

23 825144