Συγγνώμη αλλά εδώ και κάμποσες μέρες έφυγαν τα μισά άτομα από την κουζίνα μας

Δεν είμαι ειδική σε θέματα εστιατορίων αλλά πιστεύω έχω common sense. Σε ταβέρνα της Λάρνακας που είχε πέραν των 200 καθήμενων πελατών την Κυριακή το μεσημέρι, που πέρασε και άλλων που περίμεναν στην είσοδο, παραγγείλαμε μεζέδες στις 13.00 και ήρθε νερόβραστο κολοκύθι με αυγά και χαλούμι σχάρας, κρύο και σκληρό στις 14.30. Ενημερώσαμε για το θέμα μας πάνω από δέκα φορές τα γκαρσόνια που έτρεχαν εκατοστάρι και μας έλεγαν όλοι “μην ανησυχείτε, όπου να’ ναι έρχονται “. Έτσι έλεγαν και στους δίπλα που κάποιοι από αυτούς δεν ήταν τόσο νηφάλιοι σαν εμάς.

Χωρίς νερό, κρασί, λίγη πίτα και πατατούλες που ζητήσαμε για το παιδί, αποφασίσαμε να φύγουμε και ενημερώσαμε τον σερβιτόρο να μας φέρει λογαριασμό για ό,τι φάγαμε. Αντί για λογαριασμό ήρθε καταϊδρωμένος ο ιδιοκτήτης, ο οποίος μας ζήτησε συγγνώμη λέγοντάς μας ότι “δε θα πληρώσουμε ούτε σεντ, λόγω της καθυστέρησης η οποία οφείλεται στο ότι εδώ και κάμποσες μέρες έφυγαν τα μισά άτομα από την κουζίνα μας”.

Δε με ενδιαφέρει πραγματικά ο λόγος που έφυγαν ή φεύγουν από την κουζίνα του εν λόγω ταβερνιάρη οι μάγειρές του, αλλά ένα εύλογο ερώτημα το έχω. ΓΙΑΤΙ ΚΥΡΙΕ ΤΑΒΕΡΝΙΑΡΗ ΠΗΡΕΣ ΤΟΣΕΣ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΑΦΟΥ ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΟΥΖΙΝΑΣ ΣΟΥ ΟΥΤΕ ΤΟ ΕΝΑ ΤΡΙΤΟ ΤΩΝ ΠΕΛΑΤΩΝ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ; Δυστυχώς ούτε ζωγραφιστούς δε θα τους ξαναδείς τους οργισμένους πελάτες σου και φυσικά ούτε κι εμάς που φύγαμε νηστικοί και ταλαιπωρημένοι. Όποιος θέλει τα πολλά, χάνει και τα λίγα και την αξιοπιστία, φίλε. Γραψ’ το κάπου αυτό το γνωμικό.