Striggla. Η βραβευμένη γαστροταβέρνα της Αθήνας που ξυπνά μνήμες και παραστάσεις, μοναδικές και ανεξίτηλες. Την επισκεφθήκαμε και… (Also in English)

Τις στρίγγλες, ενίοτε τις αποφεύγω και, για να είμαι πιο ειλικρινής, τις αντιπαθώ κιόλας. Αυτή τη Striggla όμως, στο Μαρούσι, δεν θα σας πω ψέματα, την έχω αγαπήσει πολύ. Μα πάρα πολύ. Είναι ερωτεύσιμη, ελκυστική, άκρως γευστική και καταφέρνει να ανασύρει μνήμες του παρελθόντος, ντύνοντάς τις με σύγχρονες πινελιές που μένουν ανεξίτηλες στο μυαλό και τον ουρανίσκο.

Δύο η ώρα το μεσημεράκι και μπαίνουμε πειναλέοι στο εστιατόριο, με διάθεση να ταξιδέψουμε γευστικά από τη στεριά στη θάλασσα και από το βουνό στο νησί. Επί της υποδοχής, η πάντοτε χαμογελαστή Αφροδίτη Βέντη, που μας έκανε αβίαστα να νιώσουμε αμέσως ωσάν καλεσμένοι στο σπίτι της. Στη σάλα, τα άλλα δύο δυνατά χαρτιά του συνιδιοκτησιακού σχήματος, ο Χάρης Βέντης και η Αγγελική Πανταλέων, να φροντίζουν διακριτικά κάθε λεπτομέρεια της εμπειρίας.

Ο χώρος, από την πρώτη ματιά που θα του ρίξεις, δείχνει και αποπνέει πολλή αγάπη από μέσα του. Ψηλοτάβανος, φωτεινός, προσεγμένος, ντυμένος με γήινους τόνους και μια κοσμοπολίτικη πέργκολα που αγκαλιάζεται από πράσινο. Οι μεγάλες τζαμαρίες αφήνουν το φως να πλημμυρίζει κάθε γωνιά, ενώ οι φιάλες κρασιού στους συντηρητές και στο μπαρ αποκαλύπτουν αμέσως την αδυναμία των ιδιοκτητών στην οινική κουλτούρα. Ένας χώρος που δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει. Και σε προδιαθέτει να συγκεντρωθείς εκεί όπου πρέπει. Στο φαγητό.

Επί της γαστρονομικής ουσίας τώρα, σε ενημερώνω ότι ο βραβευμένος Θωμάς Μάτσας, ένας από τους πιο πολυσυζητημένους σεφ της αθηναϊκής σκηνής, έχει δημιουργήσει ένα μενού βαθιά ελληνικό, δημιουργικό, comfort και ταυτόχρονα γεμάτο τεχνική. Υπέγραψε μια κάρτα που χαρίζει χαμόγελα τόσο στους λάτρεις του κρέατος όσο και στους φίλους της θάλασσας ή των λαχανικών και η οποία ακολουθεί πιστά τη φιλοσοφία που ο ίδιος περιγράφει ως “τίμια μαγειρική”. Καλή πρώτη ύλη, μνήμη, συναίσθημα και νοστιμιά. Με συνπλοίαρχο στην κουζίνα τον αξιόλογο head chef Χρήστο Πατρινό, κάνουν τα άψυχα γραφόμενα στην κάρτα, ουσία και πράξη. Γευστικά δημιουργήματα, μπουκιές και συχώριο.

Τα παιδιά της εξυπηρέτησης μάς καθοδήγησαν υποδειγματικά, εξηγώντας με λεπτομέρεια κάθε πιάτο, προτείνοντας κρασιά που ταίριαζαν γάντι με κάθε γεύση, αποδεικνύοντας, χωρίς πολλά φρου φρου και αρώματα, πως το επαγγελματικό σέρβις μπορεί να είναι άψογο χωρίς να γίνεται ποτέ στημένο.

Το κριτσανιστό προζυμένιο καρβελάκι με κρίταμο, ελιές και εξαιρετικό ελαιόλαδο έφτασε πρώτο στο τραπέζι. Και ναι, ο ήχος της τραγανής του κόρας ακόμη αντηχεί στα αυτιά μου. Δίπλα του, η βελούδινη χιώτικη ταραμοσαλάτα, αέρινη και ισορροπημένη, ένωσε με μαεστρία τη στεριά με τη θάλασσα, χωρίς υπερβολές και περιττές εντάσεις.

Ο ντάκος που ακολούθησε κουβαλούσε ολόκληρο το ελληνικό καλοκαίρι. Ξεφλουδισμένη, ζουμερή ντομάτα, γεμάτη ήλιο, φρέσκο κρεμμύδι, παξιμάδι χαρουπιού και γαλομυζήθρα που έφερνε την απαραίτητη κρεμώδη ισορροπία. Εκεί κάπου έκανε την εμφάνισή της και μια δροσερή, λυγερή Σαντορίνη από τον Καραμολέγκο, που ταίριαξε υπέροχα με τα πρώτα πιάτα. Τα απογείωσε, μα κι αυτά απογείωσαν με τη σειρά τους τη Σαντορίνη.

Το κουνουπίδι αποτέλεσε μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της ημέρας. Τραγανό, με διαφορετικές υφές και μια διακριτική παρουσία λευκής σοκολάτας και λαδιού παστουρμά, που λειτουργούσαν υποστηρικτικά και όχι επιδεικτικά.

Το carpaccio γαρίδας που καιροφυλακτούσε, με ανθό αλατιού και ελαιόλαδο, κέρδισε αμέσως την παρέα. Η ποιότητα της γαρίδας ήταν υποδειγματική, με σωστό πάχος και όμορφο δάγκωμα, ενώ το μοσχολέμονο έκανε ακριβώς το θαυματάκι που χρειαζόταν, φωτίζοντας τη γεύση χωρίς να τη σκεπάζει.

Από τα πιάτα που θα σε κάνουν να επιστρέψεις, ακόμη κι αν μένεις εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, είναι αναμφίβολα τα Spaghetti ταρτάρ. Ζυμαρικά βρασμένα με ακρίβεια για ειδική βράβευση, ταρτάρ πρωτοκλασάτης γαρίδας, μπισκ που διεκδικεί το άριστα και μια φίνα κρέμα λεμονιού που φρόντιζε να φρεσκάρει κάθε μπουκιά. Από εκείνα τα πιάτα που τελειώνουν και σε πιάνεις να σκέφτεσαι ήδη την επόμενη φορά που θα τα ξαναφάς.

Το ψάρι ημέρας ήταν ένας ολόφρεσκος βλάχος, ψημένος υποδειγματικά. Η πέτσα του τραγανή όσο πρέπει, η σάρκα ζουμερή και λευκή, τα τσιγαριαστά χόρτα αρωματικά και η beurre blanc μυρωδικών μπαλανσαρισμένη και καλοδουλεμένη. Πιάτο που αποδεικνύει ότι η απλότητα, όταν εκτελείται σωστά, γίνεται πολυτέλεια.

Κάπου εκεί εμφανίστηκε στο τραπέζι και το Nebbio από το Wine Art Estate. Ένα ελληνικό Nebbiolo που επιβεβαιώνει πως ο ελληνικός αμπελώνας έχει περάσει πλέον σε άλλο επίπεδο και πως μπορεί να σταθεί επάξια απέναντι σε διεθνείς αναφορές. Τα κεφτεδάκια με σάλτσα τεσσάρων πιπεριών και φέτα είναι η επιτομή του comfort food. Κυρίως μοσχαρίσια, με μια ιδέα χοιρινού για ισορροπία, τόσο αφράτα που σχεδόν υποχωρούσαν μπροστά στο πιρούνι. Ένα πιάτο που μιλά στη μνήμη.

Για το φρυγαδέλι έχω να καταθέσω μόνο επαίνους. Συκώτι από νεαρό μοσχάρι, τρυφερό και ζουμερό, καθαρή μπόλια χωρίς περιττά λίπη και ψήσιμο στη σχάρα που θα μπορούσε να διδάσκεται σε σεμινάρια. Το αρωματικό γιαούρτι και το λάδι πάπρικας ολοκλήρωναν ένα από τα πιο ολοκληρωμένα πιάτα του μενού. Αν με ρωτήσεις, θα σου πω ότι “απαγορεύεται” να φύγει ποτέ από τη λίστα του μαγαζιού, γιατί, καθώς έμαθα κι εγώ ρωτώντας, θα γίνει επανάσταση από τους επίσης συγκλονισμένους, σαν και του λόγου μου, θαμώνες του μαγαζιού.

Τα μοσχαρίσια φιλετάκια με τις τριπλοψημένες πατάτες επιβεβαίωσαν όσα είχα ακούσει πριν φτάσω εδώ. Λεπτοκομμένα, τρυφερά, με υπέροχα αρώματα σχάρας και βαθιά umami επίγευση, ενώ το αρωματικό λαδολέμονο φρόντιζε να τα κρατά ζουμερά μέχρι την τελευταία μπουκιά.

Κι αν υπάρχει ένα πιάτο που αξίζει να ταξιδέψεις αποκλειστικά για να το δοκιμάσεις, αυτό είναι οι ταλιατέλες με μάγουλα μόσχου, τρούφα και λιεζόν γραβιέρας. Τα μάγουλα συγκαταλέγονται στα πιο καλομαγειρεμένα που έχω δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια. Ζυμαρικά άψογα al dente, τρούφα όσο πρέπει και γραβιέρα που έδενε το σύνολο χωρίς να γίνεται ποτέ επιθετική. Ο σερβιτόρος μάς ρώτησε αν θέλαμε να τα ανακατέψει μπροστά μας. Του απαντήσαμε αμέσως καταφατικά και χαζεύαμε μαγεμένοι τα μάγουλα να λιώνουν μέσα στη σάλτσα.

Στον γλυκό επίλογο, το αποδομημένο γαλακτομπούρεκο με καραμελωμένα φύλλα, βελούδινη κρέμα βανίλιας και τόση κανέλα όση χρειαζόταν, κράτησε την παράδοση ζωντανή με σύγχρονο τρόπο. Το προφιτερόλ, όμως, ήταν αυτό που έκλεψε την παράσταση. Φρεσκότατα σου, αέρινη κρέμα βανίλιας και γκανάς σοκολάτας υποδειγματικά δουλεμένη. Από εκείνα τα επιδόρπια που μένουν στη μνήμη πολύ μετά την τελευταία κουταλιά.

Κράτησε και κάτι τελευταίο. Η Striggla δεν είναι απλώς ακόμη μία γαστροταβέρνα της Αθήνας. Είναι ένα εστιατόριο που καταφέρνει να παντρέψει τη γευστική μνήμη με τη σύγχρονη δημιουργικότητα, χωρίς να προδώσει ούτε στιγμή την ουσία. Και αυτή η ουσία λέγεται νοστιμιά.

Φεύγοντας, χαιρετήσαμε θερμά την ομάδα της, με εκείνο το χαμόγελο που εμφανίζεται αυθόρμητα όταν έχεις περάσει πραγματικά όμορφα. Και καθώς απομακρυνόμασταν από το Μαρούσι, σκεφτόμουν πως τελικά υπάρχουν στρίγγλες που όχι μόνο αντέχονται… αλλά τις ερωτεύεσαι παράφορα.

Αγίου Κωνσταντίνου 56, Μαρούσι, Αθήνα

+30 2106100410

REVIEW IN ENGLISH

Striggla: The Award-winning Athens gastro-tavern that turns memories into unforgettable flavours. We visited it……..

There are restaurants that impress you, and then there are those that stay with you long after you’ve left. Striggla, in Marousi, firmly belongs to the latter category.

Truth be told, I usually try to avoid “striggles”* – the Greek word for a shrew or nagging woman. But this particular Striggla has completely won me over. More than that, I have grown genuinely fond of it. It is charming, seductive, deeply satisfying and, above all, capable of awakening cherished memories while dressing them in contemporary touches that linger in both the mind and the palate.

At two o’clock in the afternoon, we arrived hungry and eager, ready for a culinary journey that would take us from land to sea, from mountain villages to island shores. Waiting to welcome us was the ever-smiling Afroditi Venti, whose warmth instantly made us feel like guests in her own home. Across the dining room, co-owners Haris Ventis and Angeliki Pantaleon quietly oversaw every detail of the experience with effortless professionalism.

From the very first glance, the restaurant radiates care and affection. High ceilings, abundant natural light, earthy tones and a cosmopolitan pergola embraced by greenery create a setting that feels both elegant and inviting. Large glass windows flood the space with sunlight, while the impressive wine displays immediately reveal the owners’ passion for wine culture. It is a room that never shouts for attention. It whispers. And it gently directs your focus exactly where it should be: the food.

Leading the culinary vision is the award-winning Thomas Matsas, one of the most talked-about chefs on the Athens dining scene. He has crafted a menu that is unmistakably Greek, creative, comforting and technically accomplished at the same time. His philosophy, which he describes as “honest cooking”, is evident throughout: excellent ingredients, memory, emotion and flavour. Alongside talented Head Chef Christos Patrinos, they transform the words printed on the menu into dishes full of substance, character and soul.

The service team guided us flawlessly through the menu, explaining every dish in detail and recommending wines that paired beautifully with each course. It was a reminder that professional hospitality does not need theatrics. It simply needs knowledge, sincerity and genuine care.

A crisp sourdough loaf arrived first, accompanied by sea fennel, olives and excellent extra virgin olive oil. Even now, I can still hear the crackle of its crust. Alongside it came a silky taramasalata from Chios, airy, balanced and wonderfully restrained, bringing land and sea together with remarkable elegance.

The dakos salad that followed captured the essence of a Greek summer. Sun-ripened tomatoes, fresh onion, carob rusks and creamy galomyzithra cheese created a composition full of freshness and authenticity. Around that time, a beautifully crisp Santorini wine from Karamolegos appeared in our glasses. The pairing was effortless. The wine elevated the dishes and the dishes elevated the wine in return.

The cauliflower dish proved to be one of the most pleasant surprises of the day. Crispy, texturally diverse and subtly enhanced by white chocolate and pastourma oil, both used with admirable restraint and intelligence.

The shrimp carpaccio quickly became a favourite around the table. The quality of the shrimp was exceptional, sliced to the perfect thickness with an elegant bite, while a touch of lime worked its quiet magic, brightening the flavours without ever overpowering them.

One of the dishes worth travelling hundreds of miles for is undoubtedly the Spaghetti Tartare. Perfectly cooked pasta, premium shrimp tartare, a bisque that came remarkably close to perfection and a refined lemon cream that refreshed every bite. The kind of dish that leaves you thinking about the next time you’ll order it before you’ve even finished the plate.

The catch of the day was a magnificent grouper, impeccably cooked. Its skin was delicately crisp, the flesh moist and pearly white. Braised wild greens added depth, while the herb beurre blanc brought balance and finesse. A dish that demonstrates how simplicity, when executed properly, becomes luxury.

At that point, a bottle of Nebbio from Wine Art Estate appeared on the table. A Greek interpretation of Nebbiolo that confirms just how far the Greek vineyard has evolved and how confidently it can stand alongside international benchmarks.

The meatballs with four-pepper sauce and feta embodied the very essence of comfort food. Predominantly beef, with just enough pork to create balance, they were so tender they practically surrendered to the fork. A dish that speaks directly to memory and nostalgia.

As for the frikadeli, I have nothing but praise. Young calf liver, tender and juicy, wrapped in perfectly clean caul fat and grilled with a level of precision worthy of a masterclass. Aromatic yoghurt and paprika oil completed one of the most accomplished dishes on the menu. If you ask me, this dish should never leave it. And judging by conversations with fellow diners, I would not be alone in protesting.

The beef fillets with triple-cooked potatoes confirmed everything I had heard before arriving. Thinly sliced, beautifully tender and carrying wonderful charcoal aromas, they delivered a deep umami finish, while a fragrant olive oil and lemon dressing kept every bite succulent until the very end.

If there is one dish worth making a special journey for, it is the tagliatelle with braised beef cheeks, truffle and graviera liaison. The beef cheeks rank among the finest I have tasted in recent years. The pasta was cooked to textbook al dente perfection, the truffle was measured with restraint and the graviera tied everything together beautifully. Our waiter offered to mix the dish tableside. We immediately said yes and watched, fascinated, as the beef cheeks melted effortlessly into the sauce.

For dessert, the deconstructed galaktoboureko paid tribute to tradition while embracing a contemporary presentation. Caramelised pastry layers, silky vanilla cream and just the right amount of cinnamon made for a memorable finale. Yet it was the profiterole that stole the show. Fresh choux pastry, airy vanilla cream and impeccably executed chocolate ganache combined to create one of those desserts that remains vivid in your memory long after the final spoonful.

One final thought. Striggla is not simply another gastro-taverna in Athens. It is a restaurant that successfully bridges culinary memory and modern creativity without ever losing sight of its essence. And that essence is flavour.

As we left, we warmly thanked the team, wearing the kind of smile that appears naturally after a truly enjoyable meal. Driving away from Marousi, I found myself thinking that perhaps there are some “Striggles” that are not only easy to live with… but impossible not to fall in love with.

* In Greek, “striggla” (στρίγγλα) is a colloquial and often humorous term used to describe a difficult, sharp-tongued, or nagging woman — a “shrew” in English.

56 Agiou Konstantinou Street, Marousi, Athens
+30 210 610 0410