Rous. Όμορφα αλλιώτικο, δημιουργικό και πιο ολοκληρωμένο από ποτέ, για να το επισκέπτεσαι ξανά και ξανά. Σάββατο βραδάκι και…

Υπάρχουν βράδια που μια επίσκεψη σε ένα εστιατόριο επιβεβαιώνει όσα είχες ακούσει και άλλα τόσα που σε κάνουν να αντιληφθείς πως κάτι έχει αλλάξει ουσιαστικά προς το καλύτερο.

Σάββατο βράδυ και στο Rous δεν υπήρχε καρέκλα άδεια. Κόσμος σε κάθε γωνιά, ποτήρια να τσουγκρίζουν, πιάτα να πηγαινοέρχονται και μια ζωντάνια που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Τους τελευταίους μήνες, το Rous δείχνει να έχει βρει τον δρόμο που του αξίζει, κερδίζοντας ολοένα και περισσότερο ένα κοινό που επιστρέφει, ξαναφέρνει φίλους και κάνει την πληρότητα να μοιάζει με καθημερινή υπόθεση. Κι όλα αυτά, σε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες γαστρονομικούς δρόμους της πρωτεύουσας, αλλά και του νησιού.

Ο χώρος, ζεστός και φιλόξενος, παντρεύει ρετρό αναφορές με σύγχρονα στοιχεία, χωρίς να χάνει την αισθητική του ισορροπία. Εδώ δεν αισθάνεσαι πως πρέπει να περιμένεις κάποια ιδιαίτερη περίσταση για να περάσεις την πόρτα. Έρχεσαι με την παρέα σου, με τη σύντροφό σου, με την οικογένεια ή ακόμη και για ένα καλό ποτήρι κρασί μετά τη δουλειά. Το περιβάλλον σε προσκαλεί να χαλαρώσεις, να παραγγείλεις, να μοιραστείς και, κυρίως, να απολαύσεις.

Στο Rous, η κυπριακή κουζίνα δεν αντιμετωπίζεται ως ένα μουσειακό έκθεμα που πρέπει να προστατευτεί από τον χρόνο. Οι γεύσεις του τόπου μας, οι μνήμες της κυπριακής μαγειρικής και τα προϊόντα που μας κάνουν περήφανους περνούν από το δημιουργικό φίλτρο της σύγχρονης γαστρονομίας. Η ομάδα της κουζίνας αναζητά νέες εκφράσεις γνώριμων γεύσεων, χωρίς να ξεχνά πως, στο τέλος της ημέρας, εκείνο που μετρά είναι η γευστική απόλαυση. Φρεσκάδα, εποχικότητα, δημιουργικότητα και πιάτα που απευθύνονται τόσο στους λάτρεις του μοιράσματος όσο και σε εκείνους που θέλουν να απολαύσουν τη δική τους επιλογή. Αυτή είναι, άλλωστε, και η γοητεία του σύγχρονου Rous.

Δύο κατάλογοι έφτασαν στα χέρια μας. Ο γνώριμος εδεσματολογικός κατάλογος του εστιατορίου και εκείνος με τις προτάσεις ημέρας και εποχής. Δεν χρειάστηκε να επιλέξουμε ανάμεσα στους δύο. Κάναμε τα δικά μας παιχνίδια και από τους δύο, τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας και αφήσαμε την κουζίνα να αναλάβει δράση.

Το ζεστό, καλοψημένο ψωμάκι έκανε πρώτο την εμφάνισή του στο τραπέζι, συνοδεύοντας τον λευκό ταραμά με σκόνη αρακά, ένα από τα πιάτα που έβαλαν αμέσως τον ουρανίσκο μας σε διάθεση εξερεύνησης. Η υφή του ήταν πραγματικά εντυπωσιακή, με την οξύτητα να δίνει στο σύνολο την απαραίτητη ζωντάνια.

Στη συνέχεια, η σαλάτα με αναρή και βασιλικό ήρθε να μας θυμίσει πως η κυπριακή γαστρονομία έχει πολύ περισσότερα να επιδείξει από τα προϊόντα που συνήθως πρωταγωνιστούν στις συζητήσεις μας. Ναι, το χαλούμι έχει κατακτήσει δικαίως τη δική του θέση, όμως η αναρή μας αξίζει να βγει πολύ πιο δυναμικά προς τα έξω. Η φρεσκάδα των ανάμεικτων φύλλων, η διακριτική οξύτητα του λευκού βαλσαμικού και η τραγανότητα του θρυμματισμένου φουντουκιού έδωσαν στην αναρή τον χώρο που χρειαζόταν για να αναδείξει τον χαρακτήρα της. Κι αν θέλουμε πραγματικά να δούμε τα κυπριακά προϊόντα να κερδίζουν θέση στις κουζίνες του εξωτερικού, ας αρχίσουμε να τα αναδεικνύουμε με την ίδια περηφάνια που επιδεικνύουμε για όσα εισάγουμε.

Το σεβίτσε με λεοντόψαρο (και «ναι», το λεοντόψαρο τρώγεται και είναι υπέροχο) ήταν η δροσερή ανάσα που χρειαζόταν η συνέχεια. Με παγωτό από αγγούρι και μέντα, αλλά και πράσινη κρύα σούπα λαχανικών που θα πέσει μπροστά σου, γύρω γύρω, από το επιδέξιο προσωπικό, έφερε στο στόμα μια έντονη αίσθηση φρεσκάδας. Το αγγούρι και η μέντα πρωταγωνίστησαν αρωματικά, δίνοντας στο πιάτο έναν καθαρό, δροσιστικό χαρακτήρα, ενώ το λεοντόψαρο απέκτησε μια διαφορετική γαστρονομική διάσταση. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση σε ένα ψάρι που, πέρα από την κουζίνα, έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία και για τις θάλασσές μας.

Κι έπειτα ήρθε το τραχανότο. Εδώ, θα μου επιτρέψεις να σταθώ λίγο περισσότερο, γιατί ήταν η αποκάλυψη του μενού μας. Οι κυπριακές λευκές γαρίδες, με τη γλυκιά και φίνα γεύση τους, συναντήθηκαν με τον τραχανά, τον πουρέ κολοκύθας και τη φρεσκάδα της ρίγανης, σε ένα πιάτο που έδειξε πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η δημιουργική κουζίνα όταν έχει καλή πρώτη ύλη και ξέρει να την αφήνει να μιλήσει. Η γαρίδα είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, οι υφές συνεργάζονταν όμορφα και η συνολική γευστική ισορροπία ήταν τέτοια που, όταν ολοκληρώσαμε την απόλαυσή του, δεν είχε απομείνει τίποτα στο πιάτο. Και αυτό, να ξέρεις, είναι από τα πιο ειλικρινή κομπλιμέντα που μπορεί να δεχθεί μια κουζίνα.

Στα ραβιόλια με αναρή, η πρωταγωνίστρια της σαλάτας μας επέστρεψε σε διαφορετικό ρόλο, αυτή τη φορά μέσα σε ένα πιάτο που κέρδισε και το βλέμμα μας. Το πάντρεμα φρέσκιας και ξηρής αναρής, η συμπυκνωμένη ντομάτα, το ζελέ βατόμουρου και τα κουκουνάρια δημιούργησαν ένα σύνολο με όμορφες χρωματικές αντιθέσεις και διαφορετικές γευστικές εντάσεις. Ένα μικρό, εδώδιμο έργο τέχνης, από εκείνα που πριν ακόμη δοκιμάσεις έχεις ήδη σκεφτεί πώς θα φωτογραφίσεις. Ευτυχώς, η γεύση δεν έμεινε πίσω από την εικόνα.

Αν, όμως, έπρεπε να διαλέξω ένα πιάτο που θα ήθελα να βλέπω να φτάνει σχεδόν σε κάθε τραπέζι, αυτό θα ήταν το τάκος με σεφταλιά. Αρνί και χοιρινό στον κιμά, ταλατούρι και καπνιστή σάλτσα πιπεριάς, σε μια δημιουργική προσέγγιση της σεφταλιάς που παίρνει ένα από τα πιο αγαπημένα εδέσματα της κυπριακής γαστρονομίας και το μεταφέρει σε μια εντελώς διαφορετική, σύγχρονη εκδοχή. Είναι από εκείνες τις μπουκιές που ανοίγουν συζήτηση στο τραπέζι, που θέλεις να μοιραστείς και που αποδεικνύουν πως η παράδοση δεν χρειάζεται να αναπαράγεται αυτούσια για να παραμένει ζωντανή.

Οι κυπριακές τηγανητές πούλλες, από την άλλη, δεν χρειάστηκαν ιδιαίτερες συστάσεις. Έφτασαν, τις απολαύσαμε και εξαφανίστηκαν με τέτοια ταχύτητα, που θα ήταν μάλλον άδικο να επιχειρήσω να σου περιγράψω πόσο γρήγορα άδειασε το πιάτο. Θα κρατήσω μόνο το συμπέρασμα: όταν ένα τόσο αγαπημένο κυπριακό υλικό αντιμετωπίζεται σωστά, η απλότητα παραμένει ακαταμάχητη.

Στους ντολμάδες θαλασσινών, η γέμιση από κυπριακές λευκές γαρίδες, χταπόδι και μύδια έφερε τη θάλασσα στο προσκήνιο, ενώ το αυγολέμονο ψαριού έδωσε τη δική του γνώριμη, ελληνική και κυπριακή αναφορά. Ντολμάς και συγχώριο, θα έλεγε κανείς, με τη διαφορά πως εδώ η παράδοση συναντά μια πιο σύγχρονη αντίληψη για τη σύνθεση και την παρουσίαση. Ένα πιάτο που συνομιλεί με τις μνήμες μας, αλλά δεν μένει εγκλωβισμένο σε αυτές.

Κάπου εδώ, η δημιουργική κυπριακή κουζίνα του Rous έδειξε ακόμη πιο ξεκάθαρα τις προθέσεις της. Τα χοιρινά αφέλια είναι ίσως η χαρακτηριστικότερη απόδειξη. Το χοιρινό, εμπνευσμένο από τα αγαπημένα μας αφέλια, επανασυστήνεται σε μια διαφορετική μορφή, με πουργούρι και αφρό χαλουμιού, ενώ τα σπόρια ξηρού, σπασμένου κόλιανδρου κρατούν ζωντανή τη γευστική ταυτότητα του πιάτου. Δεν πρόκειται απλώς για μια παραλλαγή της παραδοσιακής συνταγής. Είναι μια δημιουργική ανασύνθεση, που διατηρεί τις αναφορές της στο κυπριακό τραπέζι, αλλά επιλέγει να τις εκφράσει με τη γλώσσα της σύγχρονης γαστρονομίας. Κι εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχήματα του Rous.

Η χοιρινή μπριζόλα τύπου τόμαχοκ, με την υπογραφή του εστιατορίου και τη χαρακτηριστική σάλτσα μανιταριών και πιπεριού, ήταν το επόμενο δυνατό χαρτί. Τρυφερή, σωστά ψημένη και με μια σάλτσα που θα μπορούσε κάλλιστα να διεκδικήσει τη δική της διάκριση, έφτασε στο τραπέζι α λα ταλιάτα για να μοιραστεί σε όλους μας. Γιατί, τελικά, το μοίρασμα δεν είναι μόνο ένας τρόπος σερβιρίσματος. Είναι και ένας τρόπος να απολαμβάνεις το φαγητό, να δοκιμάζεις περισσότερα και να αφήνεις την παρέα να συμμετέχει σε κάθε γευστική ανακάλυψη.

Και επειδή, όταν μιλάμε για καλό κρέας, δεν κάνουμε εκπτώσεις στις απαιτήσεις μας, το Black Angus ribeye Ουρουγουάης ήρθε να ολοκληρώσει τον κύκλο των κυρίως πιάτων. Τρυφερό, ψημένο μέτρια, με τη γεύση του βοδινού να διατηρεί τον πρώτο λόγο. Δίπλα του, οι κυπριακές τηγανητές πατάτες, από εκείνες που θα ήθελες να κρατήσεις αποκλειστικά για τον εαυτό σου, χωρίς να τις μοιραστείς με κανέναν από τους υπόλοιπους συνδαιτυμόνες σου. Μα δεν γίνεται, αφού στο Rous η λογική του μοιράσματος έχει ήδη κερδίσει το παιχνίδι!

Αν κάτι αξίζει, πάντως, να υπογραμμιστεί πέρα από τα πιάτα, είναι η συνολική λειτουργία του εστιατορίου. Το Σάββατο βράδυ, με κάθε τραπέζι κατειλημμένο, η ομάδα εξυπηρέτησης κινήθηκε με αξιοσημείωτη άνεση. Έμπειροι άνθρωποι, με χαμόγελο, ευγένεια και σωστή αίσθηση του χρόνου, φρόντισαν ώστε η βραδιά να κυλήσει όμορφα, χωρίς να αισθανθούμε πως η πληρότητα δημιουργούσε πίεση ή αναστάτωση. Ο συνιδιοκτήτης Κώστας Κωνσταντίνου περνούσε από τραπέζι σε τραπέζι, διατηρώντας εκείνη την ανθρώπινη επαφή που κάνει τον επισκέπτη να αισθάνεται καλοδεχούμενος. Και αυτό είναι κάτι που δεν αγοράζεται με κανένα ντεκόρ και δεν αντικαθίσταται από καμία εντυπωσιακή παρουσίαση πιάτου.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η οινική πλευρά του Rous, με τον βραβευμένο σομελιέ και συνιδιοκτήτη Ανδρέα Κυπριανού να υπογράφει μια λίστα που αξίζει να εξερευνήσεις. Ένα ταξίδι στον κυπριακό αμπελώνα, αλλά και σε επιλεγμένες περιοχές του διεθνούς οινικού χάρτη, με ετικέτες που δεν συναντάς εύκολα σε κάθε άλλο κατάλογο.

Στα γλυκά, που πάντοτε στη δική μας παρέα προκαλούν πολλά χαμόγελα, το ζεστό ρυζόγαλο με μέλι, κρέμα αναρής και γύρη μελισσών ήταν μια γλυκιά επιστροφή σε οικείες γεύσεις, παρουσιασμένες με σύγχρονη ματιά. Ζεστό, παρηγορητικό και με τη διακριτική παρουσία του μελιού να συμπληρώνει το σύνολο, έκλεισε όμορφα το γευστικό ταξίδι.

Η τάρτα με πεκάν καρύδια, από την άλλη, με σιρόπι χαρουπιού, σιρόπι σφενδάμου και παγωτό καφέ, είχε έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Ο καφές έφερε αμέσως στον νου εκείνες τις αγαπημένες στιγμές του κυπριακού καφέ, όταν βουτούσαμε μέσα τα μπισκότα Morning Coffee και περιμέναμε να μαλακώσουν όσο έπρεπε. Μια μικρή, γλυκιά αναδρομή στο παρελθόν, που ταίριαξε ιδανικά με τη φιλοσοφία ενός εστιατορίου που ξέρει να παίρνει τις μνήμες μας και να τις μεταφέρει στο σήμερα.

Φεύγοντας από το Rous, η αίσθηση που μου έμεινε ήταν πως το εστιατόριο έχει πλέον περάσει σε μια διαφορετική φάση της πορείας του. Πιο ώριμο, πιο εξωστρεφές, πιο προσιτό και με ξεκάθαρη ταυτότητα. Η κυπριακή δημιουργική κουζίνα του έχει βρει έναν τρόπο να απευθύνεται τόσο στον απαιτητικό γαστρονόμο όσο και σε εκείνον που απλώς θέλει να περάσει ένα όμορφο βράδυ με καλό φαγητό και κρασί.

Το νέο Rous είναι ένα εστιατόριο άλλης εποχής. Αναβαθμισμένο σε όλα, χωρίς να γίνεται απρόσιτο. Με πιάτα που τιμούν τον τόπο μας, με μια οινική κουλτούρα που δίνει ουσία στην εμπειρία, με εξυπηρέτηση που καταλαβαίνει τη σημασία της ανθρώπινης επαφής και με εξαιρετική σχέση ποιότητας και τιμής. Για ένα ραντεβού, μια οικογενειακή έξοδο, μια παρέα φίλων ή μια βραδιά αφιερωμένη αποκλειστικά στη γαστρονομία, το Rous έχει πλέον πολλούς λόγους να βρίσκεται ψηλά στη λίστα σου.

Κράτησέ το, λοιπόν, υπόψη. Γιατί όταν ένα εστιατόριο καταφέρνει να συνδυάζει δημιουργικότητα, κυπριακή ταυτότητα, φιλοξενία και πραγματική απόλαυση, δεν χρειάζεται να φωνάζει για να ξεχωρίσει. Το κάνει από μόνο του.